Εφηύραμε την απεργία χωρίς αιτήματα. Ένας στον αγώνα, χιλιάδες στο μποτιλιάρισμα…

Κίνηση οχημάτψν στην Λεωφόρο Συγγρού την Πέμπτη 26 Οκτωβρίου 2017. Αυξημένη, σύμφωνα με την Τροχαία, είναι η κίνηση σε όλους τους οδικούς άξονες που οδηγούν στο κέντρο της Αθήνας, εξαιτίας της 24ωρης απεργίας στο Μετρό.
(EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ)
Κίνηση οχημάτψν στην Λεωφόρο Συγγρού την Πέμπτη 26 Οκτωβρίου 2017. Αυξημένη, σύμφωνα με την Τροχαία, είναι η κίνηση σε όλους τους οδικούς άξονες που οδηγούν στο κέντρο της Αθήνας, εξαιτίας της 24ωρης απεργίας στο Μετρό. (EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ) EUROKINISSI

Από την πρώτη απεργία που χρονολογείται στο 3500 π.χ. μέχρι και σήμερα οι απεργίες είχαν στόχο τις αποφάσεις της εργοδοσίας. Στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού έχουν στόχο τα νεύρα των οδηγών

Χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδειξε για μια ακόμη φορά το ανάλγητο πρόσωπο του φιλελευθερισμού επιτιθέμενος ξανά στον συμπαθή κλάδο των εργαζομένων στα λεωφορεία με αφορμή την στάση εργασίας που πραγματοποίησαν προκειμένου να συμμετέχουν στην Γενική Συνέλευση του Κλάδου. Η τοποθέτησή του προκάλεσε εύλογα την αντίδραση του μετώπου των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου που θεώρησε ότι ο Μητσοτάκης επιτίθεται κατά του δικαιώματος των εργαζομένων στην απεργία.

Διότι εξ ορισμού, η απεργία είναι και μέσο έκφρασης της συνδικαλιστικής ελευθερίας. Που και που λοιπόν οι συνδικαλιστές θα πρέπει να οργανώνουν και μια απεργία προκειμένου να αποδεικνύουν την ελευθερία τους. Βεβαίως, οι απεργίες είθισται να γίνονται για κάποιον λόγο. Κυρίως ως μέσο άσκησης πίεσης εργαζομένων με σχέση εξαρτημένης εργασίας κατά των εργοδοτών τους. Πιο απλά γιατί οι εργαζόμενοι διαφωνούν με τις αποφάσεις των αφεντικών. Από την εποχή που οι εργάτες του Φαραώ Ραμσή του Τρίτου οργάνωσαν την πρώτη απεργία στη βασιλική νεκρόπολη μέχρι και σήμερα, δύσκολα θα βρει κανείς απεργία χωρίς να αντιδρούν οι εργαζόμενοι σε κάποια σοβαρή απόφαση της εργοδοσίας.

Κάτι όμως που δεν συνέβαινε στην χθεσινή στάση εργασίας. Οι εργαζόμενοι στον ΟΑΣΑ απήργησαν προκειμένου να διευκολυνθούν ώστε να εκτελέσουν τα συνδικαλιστικά τους καθήκοντα. Δεν είχαν καθόλου αιτήματα. Πρόκειται για μια αγαπημένη παράδοση που ισχύει στους περισσότερους κλάδους. Προκειμένου να συνδικαλιστούν, σταματούν την εργασία. Μια πρακτική που ήταν αποδεκτή για δεκαετίες ή τουλάχιστον η κοινωνία δεν αντιδρούσε.

Την ίδια ώρα που οι συνδικαλιστές “διευκολύνονται” διά της στάσης εργασίας, τα πάνω από 5 εκατομμύρια των κατοίκων της Πρωτεύουσας ταλαιπωρούνται. Το ίδιο και χειρότερο συμβαίνει όταν για παράδειγμα θέλουν να συνδικαλιστούν οι δάσκαλοι. Διότι πέραν της ταλαιπωρίας, οι εργαζόμενοι γονείς δεν έχουν που να αφήσουν τα βλαστάρια τους. Πρόκειται για μια χυδαία πρακτική, ένα “κεκτημένο” των συνδικαλιστών. Όποιος τολμάει να το θίξει, αίφνης γίνεται αποδέκτης bullying από τους συνήθεις προοδευτικούς που κόπτονται για το δικαίωμα στην απεργία.

Κάποιοι κακεντρεχείς μάλιστα θα θεωρούσαν εύλογο να εξετάσουμε πόσοι ήταν τελικά οι εργαζόμενοι που συμμετείχαν στην Γενική Συνέλευση του κλάδου. Κάποιοι ακόμη πιο δόλιοι θα μπορούσαν να υποθέσουν ότι η κήρυξη της στάσης εργασίας ήταν προσεκτικά σχεδιασμένη ώστε να έπεται του τριημέρου.

Αυτό που είναι πράγματι ιερό είναι το δικαίωμα στον συνδικαλισμό. Οι εργαζόμενοι πρέπει να προστατεύονται από πρακτικές που τους απαγορεύουν ουσιαστικά να συνδικαλίζονται και σύσσωμη η κοινωνία οφείλει να βρίσκεται στο πλευρό τους. Πέρα όμως από το αναφαίρετο δικαίωμα (το οποίο προς ενημέρωση των φιλοπρόοδων κύκλων της κοινωνίας ουδείς έθιξε), οι εργαζόμενοι συνδικαλιστές έχουν τουλάχιστον μια υποχρέωση.

Να μην ευτελίζουν την συνδικαλιστική κατάκτηση εκμεταλλευόμενοι την στρεβλή παράδοση για να λουφάρουν. Αν θέλουν να συνδικαλιστούν, θα πρέπει να το κάνουν εκτός των ωρών εργασίας τους ή έστω εντός του ωραρίου, χωρίς να προκαλούν δυσλειτουργία στην υπόλοιπη κοινωνία. Μια πρακτική που αναμφίβολα οδηγεί και σε κοινωνικό αυτοματισμό.

Το επιχείρημα ότι έτσι “δικαιώνεται¨ ο αγώνας τους, όταν δηλαδή νιώσει την έλλειψή τους η κοινωνία και υποστεί τις συνέπειες η εργοδοσία, είναι εντελώς γελοίο. Πρώτον διότι εργοδότης τους δεν είναι η κοινωνία και ουδείς πιστεύει ότι ο εκάστοτε Υπουργός Μεταφορών στοιβάζεται με εφοπλιστές και βιομήχανους στη στάση. Κυρίως όμως διότι για να δικαιωθεί ένας αγώνας χρειάζονται αιτήματα που θα ικανοποιηθούν και στην προκειμένη περίπτωση, δεν υπήρχε κανένα…

ADVERTISING

SHARE: