Από τον Στάλιν στον Ερντογάν

Turkish President Recep Tayyip Erdogan thanks the crowd as he goes to the Minority School in the northeastern Greek town of Komotini, Friday, Dec. 8, 2017. Erdogan has met with members of Greece's Muslim minority, ending a landmark visit to Greece that sharply divided opinion in the country and saw tensions in relations resurface. (AP Photo/Giannis Papanikos)
Turkish President Recep Tayyip Erdogan thanks the crowd as he goes to the Minority School in the northeastern Greek town of Komotini, Friday, Dec. 8, 2017. Erdogan has met with members of Greece's Muslim minority, ending a landmark visit to Greece that sharply divided opinion in the country and saw tensions in relations resurface. (AP Photo/Giannis Papanikos) AP

Ο πρόεδρος της Τουρκίας σκότωσε τις λέξεις, μόλις η ελληνική πλευρά αποφάσισε να σκοτώσει την ακινησία

Στις αρχές Φεβρουαρίου του 1946, ο Ι. Στάλιν είχε πει μια μεγάλη αλήθεια – έκανε τη διαπίστωση ότι «ο παγκόσμιος καπιταλισμός προωθείται με τις κρίσεις και τους καταστροφικούς πολέμους». Στην Ουάσιγκτον συννέφιασε, μιας και η ρήση του πατερούλη θεωρήθηκε ως απειλή – και αμέσως ζήτησαν Έκθεση για τις προοπτικές της Σοβιετικής Ένωσης από την πρεσβεία τους στη Μόσχα.

Ένας άσημος σύμβουλος της πρεσβείας, ο Τζορτζ Κίναν, ανέλαβε να απαντήσει – με αυτό που έμεινε στην Ιστορία ως το «μακρύ τηλεγράφημα»: επρόκειτο για 8022 λέξεις , οι οποίες αποτέλεσαν τη βάση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ως τις 10 Νοεμβρίου του 1989, οπότε γκρεμίστηκε το τείχος του Βερολίνου.

Ξεκινούσε η εποχή του Ψυχρού Πολέμου, που χώρισε τον Κόσμο σε δύο στρατόπεδα – και έκανε εύκολη τη ζωή των διπλωματών: οι διεθνείς σχέσεις έγιναν «βαριές» - δύο χώρες είτε ανήκαν στο ίδιο μπλοκ, είτε όχι. Και αυτό καθόριζε 100% το είδος της σχέσης τους.

Με τα χρόνια, εμφανίσθηκε και η εξαίρεση που επιβεβαίωνε τον κανόνα: Η Ελλάδα και η Τουρκία ανήκαν «εις την Δύσιν» - αλλά τους χώριζαν οι Ρωμιοί της Πόλης , που εκδιώχθηκαν κατά χιλιάδες το 1955, όπως και η Κύπρος: η συμφωνία της Ζυρίχης – με την οποία η Άγκυρα αναγορεύθηκε σε εγγυήτρια δύναμη στο νησί – και η έντονη κριτική που δέχθηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής για αυτήν, ήταν το προπατορικό αμάρτημα της εξωτερικής μας πολιτικής.

Έκτοτε, τόσο η ελληνική γραμμή για τα ελληνοτουρκικά, όσο και η τουρκική, ήταν «βαριές» , στα όρια της ακινησίας: οι διπλωμάτες έμαθαν να δίνουν μάχες λέξη προς λέξη. Προέκυπτε από την ερμηνεία μιας υποσημείωσης ότι η Ελλάδα δεχόταν και άλλες διαφορές πλην της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας; Αχ, η μάχη του Πέτα. Και μετά ήλθε η κρίση του '87 – λίγο πριν πάρουμε το Ευρωμπάσκετ και λειώσουμε στον καύσωνα χωρίς αιρ κοντίσιον.

Και μετά, ήλθαν οι σεισμοί του '99 και το ζεϊμπέκικο του Γιώργου Παπανδρέου, και η κουμπαριά Καραμανλή – Ερντογάν. Και μετά, ο Ερντογάν άλλαξε εντελώς: πόσες ανακοπές θα έπαθαν οι διπλωμάτες ακούγοντάς τον να μιλά για «τουρκική μειονότητα» και «μουσουλμανική μειονότητα πολιτών με τουρκική, ρομά και πομακική καταγωγή», μέσα σε τρεις ώρες; Ο πρόεδρος της Τουρκίας σκότωσε τις λέξεις, μόλις η ελληνική πλευρά αποφάσισε να σκοτώσει την ακινησία.

*Ο Στέφανος Τζανάκης είναι Διευθυντής του News 24/7.

ADVERTISING

SHARE: