Push Up: Μπορείς να πατήσεις στην καρδιά των άλλων για ν’ ανέλθεις;

Ένας καυστικός, σύγχρονος καθρέφτης του εργασιακού κόσμου. Ο λόγος για το «Push Up», το έργο του Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ που θα παρουσιαστεί από τις 24 Ιανουαρίου στο Θέατρο ΕΛΕΡ – Ελένη Ερήμου σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία της Έφης Ρευματά.

Με χιούμορ, ένταση και συνεχείς ανατροπές, η παράσταση βυθίζεται στα άδυτα μιας πολυεθνικής, όπου η προσωπική και επαγγελματική ανέλιξη μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης — και όλοι κάνουν push-up.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι Κώστας Ανταλόπουλος, Αθανασία Κουρκάκη, Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος, Φανή Παναγιωτίδου, Νίκος Στεργιώτης και Βιβή Φωτοπούλου, ενώ ακούγεται η φωνή του Γιώργου Νινιού.

“Τα ζευγάρια των ηρώων μας μπλέκονται σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, μέσα από σχέσεις εξουσίας, έμφυλες διακρίσεις και ηλικιακό ρατσισμό. Σύντομα, αντιλαμβανόμαστε όμως πως το κάθε ζευγάρι είναι, στην πραγματικότητα, οι δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου χαρακτήρα. Ίδιες λέξεις που προφέρονται από διαφορετικά στόματα αποκτούν διαφορετική σημασία. Όπως επισημαίνει και ο ίδιος ο Schimmelpfennig: «Άνθρωποι που βρίσκονται την ίδια στιγμή μέσα στο ίδιο δωμάτιο βλέπουν εντελώς διαφορετικά πράγματα” αναφέρει η Έφη Ρευματά.

Οι ηθοποιοί της παράστασης συστήνουν τους ρόλους τους

Φανή Παναγιωτίδου: Ο ρόλος μου είναι η Αγγέλικα, το πλέον υψηλόβαθμο στέλεχος της Εταιρείας. Μια γυναίκα γύρω στα 50, με μόρφωση, χρήμα και επαγγελματική αναγνώριση. Είναι επίσης η γυναίκα του Κράμερ, του Μεγάλου Αφεντικού.

Κώστας Ανταλόπουλος:Υποδύομαι τον Χανς. Ζει μόνος του. Η γυναίκα του έχει πεθάνει. Έχει μια κόρη, η οποία ενδιαφέρεται γι’ αυτόν, αλλά έχει την δική της ζωή και δεν μένουν στο ίδιο σπίτι. Ο Χανς είναι λίγο πριν την σύνταξη, αλλά δεν θέλει να τα παρατήσει και να βρεθεί στο περιθώριο αμέσως μετά την σύνταξη του. Έτσι προσπαθεί μ’ όλες του τις δυνάμεις να διεκδικήσει, την θέση που ανοίγει στο Dubai ως παράρτημα της Εταιρείας που εργάζεται, από πολύ νεώτερους και να πείσει τον εαυτό του και τους γύρω του ότι μπορεί ακόμα να τα καταφέρει. Είναι το τραγικό πρόσωπο της ιστορίας μας.

Αθανασία Κουρκάκη: Υποδύομαι την Πατρίτσια, ένα δυναμικό στέλεχος εταιρείας, μια ατίθαση και ανεξάρτητη γυναίκα που με ένα διαφημιστικό σποτ απογείωσε την καριέρα της. Τώρα ετοιμάζει το επόμενο μεγάλο βήμα, δεχόμενη καθοδήγηση από έναν άνθρωπο με τον οποίο τη συνδέουν έντονα συναισθήματα. Η δύναμη, η φιλοδοξία και το πάθος συγκρούονται.

Νίκος Στεργιώτης: Υποδύομαι τον Φρανκ, έναν από τους πιο σκληρούς χαρακτήρες του έργου και ίσως ο πιο υπόγειος γιατί ενσαρκώνει καθαρά τον εταιρικό κυνισμό έχοντας όμως παράλληλα και πολλά ευαίσθητα στοιχεία. Είναι ένας εύκολα παρεξηγήσιμος χαρακτήρας που φαίνεται οι συνάδελφοι του να μην τον έχουν σε ιδιαίτερη υπόληψη. Ευέξαπτος με πολλά στοιχεία παρορμητικότητας χωρίς όμως να του λείπει η ορθολογική σκέψη. Αναζητά την σύνδεση και την αποδοχή αλλά δεν το εκφράζει, είναι ένας άνθρωπος που βρίσκεται στο μεταίχμιο. Δεν είναι στην κορυφή, αλλά την στοχεύει πολύ μεθοδικά.

Βιβή Φωτοπολού: Υποδύομαι την Σαμπίνε, ένα στέλεχος μιας εταιρίας που ασκεί εξουσία, αλλά ταυτόχρονα συνθλίβεται από την πίεση του συστήματος στο οποίο υπηρετεί. Έχει μάθει να ορίζει τον εαυτό της μόνο μέσα από την απόδοσή της και την επιβεβαίωση των ανωτέρων της. Κάτω από τον επαγγελματικό της λόγο κρύβεται μια βαθιά μοναξιά και η ανάγκη να μη φανεί ποτέ αδύναμη.

Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος: Υποδύομαι τον Ρόμπερτ , έναν φιλόδοξο , ανταγωνιστικό και πολύ ικανό επαγγελματία του εταιρικού κόσμου.

Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα τους θαυμάζουν και ποιο θεωρούν τελείως μακριά τους;

Κώστας Ανταλόπουλος: Θαυμάζω την προσπάθεια που κάνει να παραμείνει ενεργός και παραγωγικός. Παρόλα τα “χτυπήματα” που έχει δεχθεί στην προσωπική του ζωή, δεν σταματά να ονειρεύεται. Δεν θα έπαιρνα όμως ποτέ την απόφαση που πήρε όταν πληροφορήθηκε ότι έχασε τη θέση που τόσο πολύ επιθυμούσε. Νικήθηκε από το σύστημα που λέει ότι “Αξίζεις Όσο Αποδίδεις”. Έπεσε στην παγίδα να θεωρεί την επιτυχία,’’Ηθική Υποχρέωση”, μ’ αποτέλεσμα να του στοιχίσει την ίδια του την ζωή.

Φανή Παναγιωτίδου: Στην Αγγέλικα θαυμάζω την διεκδικητικότητά της και το πάθος της για ζωή. Από την άλλη ο τρόπος που χειρίζεται τους ανθρώπους γύρω της προκειμένου να πετύχει τους στόχους της μου φαίνεται ιδιαίτερα σκληρός. Τόσο που ακόμα και η ίδια δεν το αντέχει!
Αθανασία Κουρκάκη: Νιώθω ότι έχω αρκετά κοινά με τον χαρακτήρα. Με συγκινεί η αποφασιστικότητά της, η βαθιά πίστη που έχει στον εαυτό της, αλλά και η πιο κρυφή, ρομαντική της πλευρά. Εκεί που διαφέρουμε είναι στον έντονο ανταγωνισμό και την ανάγκη για εκδίκηση που τη διακατέχουν — στοιχεία που εγώ προσπαθώ να αντιμετωπίζω πιο ήπια.

Νίκος Στεργιώτης: Θαυμάζω την αποφασιστικότητά του. Έχει καθαρότητα στόχου, μια ικανότητα να παίρνει αποφάσεις χωρίς να παραλύει από την αμφιβολία. Αυτή η συγκέντρωση και η πειθαρχία του είναι στοιχεία που με γοητεύουν πολύ.
Ο Φρανκ επίσης είναι ενας εξαιρετικός προγραμματιστής, μαθηματικό μυαλό, κάτι το οποίο δυστυχώς είναι πολύ μακριά από εμένα καθότι ποτέ μου δεν συμπάθησα τα μαθηματικά. Αυτό που είναι εξολοκλήρου διαφορετικό ανάμεσα μας είναι η εμπλοκή του Φρανκ με το συναίσθημα. Έχει μια αποστασιοποίηση και διατηρεί απόσταση ασφαλείας, δεν παραδίνεται εύκολα μέσα σε αυτό. Εμένα αντιθέτως μου αρέσει να βουτάω στα βαθιά και να τσαλακώνομαι.

Βιβή Φωτοπούλου:Στη Σαμπίνε θαυμάζω την αποφασιστικότητα και την ικανότητά της να αντέχει κάτω από συνεχή πίεση χωρίς να καταρρέει. Με εκπλήσσει η πειθαρχία και η προσήλωσή της στους στόχους της, ακόμη κι όταν το κόστος είναι μεγάλο. Τελείως μακριά από εμένα είναι η συναισθηματική της αποστασιοποίηση και η αδυναμία της να δείξει τρυφερότητα.

Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος: Θαυμάζω την αδιάσπαστη, αμετακίνητη επιμονή του για την επίτευξη των στόχων του. Μακριά μου βρίσκεται η κυνικότητα και η σκληρότητα που μετέρχεται για αυτή του την ανέλιξη.

Ο κόσμος που έχει δημιουργήσει ο Ρόλαντ Σίμμελπφενιγκ βρίσκεται κοντά στην ελληνική πραγματικότητα;

Κωστας Ανταλόπουλος: Ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται συνεχώς σε μία διαδικασία σύνδεσης σε οικονομικό,πολιτικό,πολιτισμικό και τεχνολογικό επίπεδο.Κυρίως όλες οι χώρες του δυτικού κόσμου ,είναι αναγκασμένες να λειτουργήσουν σαν ένα μεγάλο σύστημα και όχι ως ένα μεμονωμένο κράτος. Υπό αυτήν την έννοια όλοι βιώνουμε την ίδια πραγματικότητα.

Φανή Παναγιωτίδου: Ο κόσμος του Σίμμελπφενιχ βρίσκεται, θα έλεγα, μέσα στην ανθρώπινη πραγματικότητα. Έχω ελάχιστη προσωπική εμπειρία από τον κόσμο με τον οποίο καταπιάνεται το έργο, έχω δει κάποιες ανάλογες ξένες ταινίες και ντοκιμαντέρ, αλλά μπορώ να καταλάβω καλά τις σχέσεις εξουσίας, ανταγωνισμού, αλληλεξάρτησης που το έργο θίγει και τις ατομικές επιδιώξεις που διακυβεύονται. Και πιστεύω πως είναι παγκόσμιες.

Αθανασία Κουρκάκη: Ο κόσμος του έργου βρίσκεται πολύ κοντά στην ελληνική πραγματικότητα, όπως και σε κάθε σύγχρονη δυτική πόλη. Ζούμε στην εποχή της επιτυχίας, του ανταγωνισμού και του καταναλωτισμού, όπου κυνηγάμε τη “μεγάλη ζωή” και τη συνεχή επαγγελματική ανέλιξη. Αυτή η αίσθηση του “ποτέ δεν είναι αρκετό” είναι απολύτως οικεία και εδώ.

Νίκος Στεργιώτης: Δεν είναι κοντά είναι επικίνδυνα ίδιος. Στην Ελλαδα δεν φοράνε (ευτυχώς) όλοι τα κουστούμια της πολυεθνικής αλλά όλοι προσπαθούν να ανελιχθούν. Κυνηγάμε μια χαμένη ελπίδα , μια σανίδα σωτηρίας από την δυστοπία αλλά συχνά δεν αρπάζουμε τις ευκαιρίες που μας δίνονται. Είμαστε εξοικειωμένοι με το γέλιο κάτω από συνθήκες πίεσης, το χιούμορ λειτουργεί ως άμυνα όπως ακριβώς και στο έργο. Ο κόσμος του Σίμμελπφενιγκ είναι επικίνδυνα αναγνωρίσιμος

Βιβή Φωτοπούλου: Ναι, πιστεύω ότι βρίσκεται πολύ κοντά στην ελληνική πραγματικότητα, ειδικά για τη γενιά μου. Η ανασφάλεια, ο ανταγωνισμός και η πίεση για συνεχή απόδοση είναι εμπειρίες που τις ζούμε έντονα, ακόμη κι αν το περιβάλλον δεν είναι πάντα ένας ουρανοξύστης. Ο κόσμος του έργου μοιάζει ξένος στην εικόνα, αλλά πολύ οικείος στο συναίσθημα.

Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος: Ο κόσμος του αποτελεί έναν κόσμο εξουσίας, παιχνιδιών πίσω από κλειστές πόρτες, ερωτικής εκμετάλλευσης και κυνηγιού της επιτυχίας. Περισσότερο θα πω αφορά το περιβάλλον και τη συνθήκη στην οποία βρίσκεσαι, αλλά το να δουλεύεις σε εταιρεία το πιθανότερο είναι να σε κάνει πιο χρηματοκεντρικό σε όποια χώρα. Τώρα σε ο,τι αφορά την εξουσία το γέρσιμο της πλάστιγγας προς τη μεριά των αντρών εξακολουθεί να είναι μια πραγματικότητα που θέλω όμως να πιστεύω ότι μεταλλάσσεται ολοένα και περισσότερο προς την ισοτιμία. Οπότε ναι ο κόσμος του είναι αρκετά πιστός στην πραγματικότητα και της Ελλάδας .

Και τι είναι αυτό που τους δίνει το δικό τους «PUSH UP»;

Κώστας Ανταλόπουλος: Στην παράσταση μας όλοι οι χαρακτήρες κάνουν “push up”, πατώντας σχεδόν “επί πτωμάτων”,με στόχο την προσωπική τους ανέλιξη, όπως πολύ συχνά συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Σε προσωπικό επίπεδο ,έχω δεχθεί αρκετό πουσάρισμα, αλλά πάντα είχα τον δικό μου προσωπικό τρόπο να επιβιώνω και να βρίσκω χαρά σ‘ αυτά που είχα κάθε φορά και όχι σ’ αυτά που είχαν οι άλλοι. Αλλιώς θα πουσάρεις και θα πουσάρεσαι συνεχώς προσπαθώντας μάταια να ευτυχίσεις.

Φανή Παναγιωτίδου: PUSH UP μου δίνει η συνεχώς εξελισσόμενη και αδιαπραγμάτευτα αγαπησιάρικη σχέση με την κόρη μου, η χαρά που μου προσφέρει η δουλειά μου, η συνεργασία με δοτικούς και δημιουργικούς ανθρώπους, το ταλέντο όπου και σε όποιον το συναντήσω.

Αθανασία Κουρκάκη: Το δικό μου “PUSH UP” έρχεται όταν όλα φαίνονται να καταρρέουν και οι προσπάθειες αποτυγχάνουν. Είναι η στιγμή που πρέπει να βρεις τη δύναμη μέσα σου και να εξελιχθείς. Κάθε push up είναι υπενθύμιση ότι μπορείς να γίνεις πιο δυνατός, όπως συμβαίνει και με την άσκηση. Και φυσικά, οι σωστοί άνθρωποι γύρω σου και ένα υγιές περιβάλλον σου δίνουν πάντα το επιπλέον push up.

Νίκος Στεργιώτης: Για εμένα είναι μια ανάγκη για εγρήγορση. Ανάγκη να μην μείνω στάσιμος να προσπαθώ κάθε μέρα να είμαι καλύτερος στην δουλειά μου αλλά και στις προσωπικές μου σχέσεις. Μου υπενθυμίζει να βρίσκομαι σε διαρκή αναζήτηση μετον εαυτό μου και αν ψάχνω γιατί κάνω μια επιλογή, από θέληση, από ανάγκη ήαπλώς από φόβο. Push Up ,ως ώθηση, μου δίνουν οι δικοί μου άνθρωποι οι οποίοι με στηρίζουν και μου υπενθυμίζουν πως υπάρχει ανάγκη για προσπάθεια και γλυκό μόχθο και πως στις δυσκολίες πρέπει να απαντάς με αποφασιστικότητα και όχι με παραίτηση.

Βιβή Φωτοπούλου:Το δικό μου «PUSH UP» έρχεται από την ανάγκη του να βρω που ανήκω, μέσα σε έναν κόσμο που συχνά ζητά να προσαρμοστείς. Και φυσικά το «PUSH UP» μου το δίνουν οι άνθρωποι που με εμπιστεύονται και μου θυμίζουν γιατί κάνω αυτή τη δουλειά.

Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος:Το push up έχουμε μάθει να μας δίνεται με πάρα πολλούς τρόπους που αφορούν την κατάχρηση του σώματός μας, της προσοχής μας, της ψυχής μας. Μπλεκόμαστε και χανόμαστε συνεχώς από το ένα push-up στο άλλο. Αδρεναλίνης, ντοπαμίνης, θορύβου, συνεχόμενου scrolling για να το πω και έτσι, συνεχόμενης τοποθέτησης του εαυτού μας σε μια κατάσταση stress που μοιάζει να μας ωθεί αλλά μας αποστραγγίζει τελικά. Το δικό μου push-up τώρα ας είναι το να μην pushαρω.
Ας είναι μια βόλτα με τα πόδια κάτω από τον ήλιο κοντά σε φύση.

Συντελεστές:

Κείμενο: Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ (Roland Schimmelpfennig)
Μετάφραση – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Έφη Ρευματά
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαργαρίτα Τζαννέτου
Επιμέλεια κίνησης- Χορογραφία: Άννα Μάγκου
Μουσική σύνθεση: Φοίβος Σαμαρτζής
Σχεδιασμός φωτισμών: Αντώνης Καρανδεινός
Βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργία Γιαννουλάκη
Φωτογράφος – Video: Θοδωρής Φράγκος
Επεξεργασία Video: Χριστίνα Πάτκοβα

Παίζουν:
Κώστας Ανταλόπουλος, Αθανασία Κουρκάκη, Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος, Φανή Παναγιωτίδου, Νίκος Στεργιώτης και Βιβή Φωτοπούλου
Ακούγεται η φωνή του Γιώργου Νινιού