Όταν το “νέο” μυρίζει συντήρηση και αναχρονισμό…

Τελικά η πολιτική εκπροσώπηση πρέπει να είναι μία υπόθεση που αφορά μόνο τους “επαγγελματίες” του χώρου, τους ανθρώπους δηλαδή που έχουν αποκτήσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την τεχνογνωσία της απεύθυνσης στους πολίτες και το σχετικό μηχανισμό γι’ αυτό; Η πρέπει να “απλώνεται” και στους από κάτω που δεν διαθέτουν τα παραπάνω στοιχεία αλλά έχουν τη διάθεση να προσφέρουν;

Η απάντηση δεν είναι δεδομένη. Το κλειδί, εκτός από την αναγνωρισιμότητα, που αποτελεί απαραίτητο στοιχείο στη σημερινή εποχή στην οποία κυριαρχεί η επικοινωνία, είναι και η στοιχειώδης επάρκεια και η ενημέρωση για όλα τα επίδικα που αφορούν τη χώρα (εντός και εκτός της επικράτειάς της).

Αν αυτή δεν υπάρχει, τότε αυτομάτως ο υποψήφιος ή υποψηφία πολιτική εκπρόσωπος αρχίζει την πορεία του/της μ’ ένα εμφανές χάντικαπ. Προφανώς βέβαια κανείς δεν γεννήθηκε με την απόλυτη γνώση ούτε υπάρχει κάποιος που τα γνωρίζει όλα.

Όμως από αυτό το σημείο, μέχρι τη σχεδόν απόλυτη ένδεια επιχειρημάτων ακόμα και για βασικά ζητήματα υπάρχει μεγάλη διαφορά.

Η εξίσωση είναι δύσκολη. Οι πολίτες προφανώς και αναζητούν νέα πρόσωπα σ’ ένα κουρασμένο και εν πολλοίς αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα, συχνά διαπιστώσουν όμως ότι όσοι ευαγγελίζονται την ανανέωση και τη φρεσκάδα παρουσιάζονται περισσότερο “κουρασμένοι” και βαθιά αναχρονιστικοί.

Οι πολίτες, τότε, μπερδεύονται. Με δεδομένο ότι οι του κατεστημένου έχουν πάντα στα χέρια τους το εργαλείο της οργανωμένης μιντιακής προπαγάνδας και των προσβάσεων σε τέτοιου είδους περιβάλλοντα, αυξάνουν τις πιθανότητές τους να εμφανίζονται εν τέλει πιο πειστικοί και πιο αξιόπιστοι, χωρίς στην πραγματικότητα να είναι.

Σ’ αυτήν την περίπτωση το στοιχείο της φρεσκάδας των “νέων” ακυρώνεται και κάπως έτσι εξηγείται ότι ακόμα και σε περιόδους συνεχών κρίσεων δεν καταγράφονται τεράστιες αλλαγές στα πολιτικά συστήματα (συν φυσικά το γεγονός ότι το σύστημα βρίσκει τρόπους να ανατροφοδοτείται και να “αμύνεται”, τρόποι οι οποίοι αποδεικνύονται όλο και πιο αποτελεσματικοί τα τελευταία χρόνια).

Σε τελική ανάλυση το ζητούμενο, για την επιθυμητή ανανέωση, δεν είναι μόνο η “φρεσκάδα”, το “μη πολιτικό παρελθόν”, η “καθαρότητα” και οι αγαθές προθέσεις. Είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων που καταλήγει πάντα στη γνώση και τελικά στην εμπιστοσύνη. Αυτή είναι και η λέξη (έννοια) – κλειδί.

Δεν έχουν βέβαια την αποκλειστικότητα της εμπιστοσύνης οι “παλιοί”, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, αλλά οι “νέοι” πρέπει να αγωνιστούν διπλά για να την κατακτήσουν.

Κοντολογίς: Ο,τι “νέο” λάμπει, δεν είναι χρυσός. Αντιθέτως μπορεί να αντανακλάται πάνω του η σκουριά του αναχρονισμού και της συντήρησης.