Κάνε Focus: Στον Δημήτρη Τσιγκριμάνη αρέσουν οι ρόλοι που τον εκθέτουν

Είναι νέος, ωραίος και ταλαντούχος. Για τον Δημήτρη Τσιγκριμάνη η υποκριτική δεν ήταν ποτέ μια απλή επιλογή. Από τα πρώτα του βήματα στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, μέχρι τις ερμηνείες του σε θέατρο και τηλεόραση, ο Δημήτρης φαίνεται να εξελίσσεται διαρκώς.

Τη φετινή σεζόν παίζει σε τριπλό θεατρικό ταμπλό, στην “Αναπαραγωγή” που σκηνοθετεί ο Μενέλαος Καραντζάς στο Studio Μαυρομιχάλη – ένα έργο που παρακολουθεί τη δύσκολη πορεία ενός ομόφυλου ζευγαριού προς τη δημιουργία οικογένειας, καθώς η επιθυμία τους για πατρότητα περνά μέσα από αδιάκοπες αξιολογήσεις, ερωτήματα και αμφιβολίες- στην Πυρεξία στο Βαγόνι στο Ρουφ σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη και προσεχώς θα τον δούμε στις “Χήνες” σε κείμενο – σκηνοθεσία Στέλλας Ζαφειροπούλου.

Συστήσου μας…

Γεια χαρά, είμαι ο Δημήτρης. Το “γεια χαρά” λύνει πάντα ζητήματα ενικού ή πληθυντικού όταν συστήνομαι σε κάποιον, οπότε το χρησιμοποιώ συχνά. Έχω ρίζες από τον Πόρο. Μεγάλωσα στον Πειραιά και τώρα πια ζω στην Αθήνα. Σπούδασα μάρκετινγκ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Μετά την αποφοίτησή μου από εκεί, σπούδασα υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν. Και μετά από χρόνια σπουδάζω γραφιστική, δίνοντας έτσι χώρο σε όλες τις μεγάλες μου καψούρες. Συμπαθώ πιο εύκολα και πιο πολύ τα ζώα από τους ανθρώπους. Το σκυλάκι μου, η Μάγια, και ο γάτος μου, ο Μπίλης, είναι οι μεγάλοι μου έρωτες.

Πρώτες αναμνήσεις σχετικές με το θέατρο ή τον κινηματογράφο;

Από τις πρώτες ταινίες που θυμάμαι έντονα ήταν “Ο Εξορκιστής”. Ήμουν στο δημοτικό, μαζευτήκαμε φίλοι στο σπίτι του συμμαθητή μου, του Νίκου, για να δούμε την ταινία μέρα μεσημέρι.
Από τις πρώτες παραστάσεις που θυμάμαι ήταν μάλλον το “Ποια Ελένη” στο Εθνικό Θέατρο το 2004. Μας είχαν πάει εκδρομή με το σχολείο.
Τραγούδια πολλά, κυρίως ροκ, από τις κασέτες του πατέρα μου που άκουγα στο walkman. Ναι, είμαι αυτή η γενιά!

Πότε και γιατί αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;

Ένα βράδυ υπαρξιακών συζητήσεων με τους φίλους μου στην αυλή του εξοχικού της φίλης μου Λίλης. “Τι θα έκανες αν μπορούσες να κάνεις κάτι άλλο απ’αυτό που κάνεις τώρα;”, αναρωτήθηκαν κάποτε κάποιοι φοιτητές και να ‘μαστε τώρα εδώ!

Τι είναι αυτό που σε γοητεύει στην Αναπαραγωγή;

Μ’ αρέσει ο ρεαλισμός στο θέατρο. Τον θεωρώ το ίδιο δύσκολο όσο και τα ποιητικά/συμβολικά έργα. Η “Αναπαραγωγή” είναι ένα ρεαλιστικό έργο με έξυπνους και γρήγορους διαλόγους και με διαδοχή σκηνών που σχεδόν θυμίζουν κινηματογραφικό μοντάζ.

Επίσης το ότι μιλάει για σημαντικά ζητήματα μέσα από το χιούμορ, θεωρώ πως είναι ο πιο έξυπνος τρόπος για να τα προσεγγίσεις χωρίς να κουνήσεις το δάχτυλο. Και φυσικά η Χαρά και ο Γιώργος, με τους οποίους παίζουμε παρέα, είναι μεγάλο βάλσαμο γιατί πραγματικά “παίζουμε” και δεν “κάνουμε” θέατρο -έχει μεγάλη διαφορά.

Ο Όουιν καλείται να αποδείξει ότι είναι «κατάλληλος» για γονιός. Πώς ορίζεται τελικά αυτή η καταλληλότητα και ποιος έχει το δικαίωμα να την κρίνει;

Είναι κάποιος “κατάλληλος” να δημιουργήσει μια “κανονική” οικογένεια; Πόσα λάθη μέσα σε μια πρόταση! Τι θα πει “κατάλληλος” και τι σημαίνει “κανονική”; Αυτά τα ερωτήματα σίγουρα δεν τα απαντά η τέχνη ή ένα θεατρικό έργο. Θέτει όμως σίγουρα τα ερωτήματα. Δεν ξέρω και δεν είμαι αρμόδιος να απαντήσω σε αυτά. Ξέρω όμως πως η οικογένεια δεν είναι κάποια εξίσωση με Χ και Ψ.

Το Χ δεν είναι απαραίτητα κάποιος μπαμπάς και το Ψ κάποια μαμά. Η οικογένεια είναι επιλογή. Συχνά αναφερόμαστε στους φίλους μας ως “η οικογένεια που επιλέγουμε”. Και συμφωνώ βαθιά με αυτή την δήλωση. Άλλοι θεωρούν πως οικογένεια είναι τα ζώα συντροφιάς που έχουν επιλέξει να ζήσουν μαζί. Είναι οικογένεια αυτό, ναι! Η αγάπη που έχεις να δώσεις σε κάποιον και η ευθύνη που αναλαμβάνεις απέναντι στην ευζωία του άλλου πλάσματος, είναι σίγουρα κριτήρια “καταλληλότητας”, αν μπορούμε να τα ονομάσουμε έτσι.

Νιώθεις ότι το έργο μιλά αποκλειστικά για τα ομόφυλα ζευγάρια ή, στην ουσία, για κάθε άνθρωπο που περνά από θεσμικό έλεγχο για να αγαπήσει;

Δε θεωρώ πως κανένα έργο είναι gay ή straight. Όλα τα έργα γράφονται από ανθρώπους και αναφέρονται σε ιστορίες ανθρώπων (ή και άλλων ζώων σε κάποιες περιπτώσεις). Στην “Αναπαραγωγή” παρακολουθούμε τον αγώνα δύο ανθρώπων να επεκτείνουν την οικογένεια τους. Και βλέπουμε την προσπάθεια -και πολλές φορές ανεπάρκεια- των θεσμικών οργάνων να κρίνουν αυτή την επιθυμία.

Πιστεύεις ότι το ελληνικό κοινό είναι έτοιμο να δει την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια χωρίς προκαταλήψεις — ή το έργο έρχεται να ταράξει ακόμη νερά;

Το θέατρο δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο όσο κι αν το θέλουμε. Αυτό που μπορεί να μετατοπίσει ενδεχομένως είναι η οπτική γωνία από την οποία βλέπουμε τα πράγματα. Το θέμα της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια στη Βρετανία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο από το 2005. Στην Ελλάδα θεωρήθηκε συνταγματικά ορθό μόλις το 2025. Έχουμε μια χρονοκαθυστέρηση 20 χρόνων. Δηλαδή ένα παιδί που “έψαχνε” γονείς στην Ελλάδα στα 2 του, θα έβρισκε οικογένεια σε ηλικία 22 χρονών σύμφωνα με τις ταχύτητες της χώρας. Υπέροχο;

Παράλληλα θα πρωταγωνιστήσεις και στις “Χήνες” της Στέλλας Ζαφειροπούλου, ένα επίσης κοινωνικό έργο. Τι συμβολίζουν αυτές οι “Χήνες”; Και τι αφορά το έργο;

Όπως αναφέρει και η Στέλλα στην εισαγωγή του έργου της, οι Χήνες είναι αποδημητικά πτηνά με ενεργή σεξουαλική ζωή αλλά αδυναμία -σε μεγάλο ποσοστό- στην απόκτηση απογόνων. Επίσης, τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά συχνά ζευγαρώνουν με πτηνά του ίδιου φύλου. Χρήσιμες πληροφορίες για κάποιον που θα έρθει να δει την παράσταση.

Η ιστορία αφορά σε μια οικογένεια -όχι ακριβώς “κανονική” και εδώ- της Ελληνικής επαρχίας όπου ο καθένας παλεύει με τους δικούς του δαίμονες. Τώρα που το σκέφτομαι, υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ των δύο έργων, “Αναπαραγωγής” και “Χηνών”. Αν και γραμμένα από διαφορετικής εθνικότητας συγγραφείς, θα μπορούσε το ένα να είναι sequel του άλλου!

Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο ως ηθοποιό: οι ρόλοι που σε “επιβεβαιώνουν” ή αυτοί που σε “εκθέτουν”;

Η ανάγκη για επιβεβαίωση έχει κάνει αποδεδειγμένα κακό σε πολύ κόσμο. Όσο πιο γρήγορα απαλλαγούμε από αυτή την ανάγκη και αγκαλιάσουμε την έκθεσή μας απέναντι -πρωτίστως- σε εμάς και -δευτερευόντως- στους άλλους, τόσο καλύτερα θα περάσουμε τα λίγα χρόνια μας σε αυτόν τον πλανήτη. Το παλεύω ακόμα. Τώρα σχετικά με τους ρόλους, σίγουρα αυτοί που σε εκθέτουν είναι πιο γοητευτικοί από τους άλλους.

Θεωρείς ότι το θέατρο σήμερα οφείλει να παίρνει ξεκάθαρη κοινωνική θέση ή αρκεί να θέτει ερωτήματα;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που με προβληματίζει πολύ. Ειδικά στο έργο “Πυρεξία” που παίζω φέτος και το οποίο αναφέρεται στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής, αναρωτήθηκα πολλές φορές ποια είναι η θέση ενός έργου ή ενός καλλιτέχνη απέναντι στα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που απασχολούν σήμερα. Θεωρώ πως κάθε θεατρικό κείμενο είναι στην ουσία του πολιτικό. Παρά το γεγονός ότι ζούμε σε μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας, τα συμπεράσματα θα πρέπει να μένουν στη δικαιοδοσία του θεατή. Το θέατρο είναι το μέσο. Το έργο είναι αυθύπαρκτα πολιτικό χωρίς να χρειάζεται περαιτέρω υπογράμμιση.

Μελλοντικά σχέδια;
Προς το παρόν παίζεται η “Αναπαραγωγή” και η “Πυρεξία” ενώ φτερουγίζουν σε λίγο καιρό και οι “Χήνες”. Έρχονται και άλλα πράγματα, αλλά προς παρόν πάμε με ό,τι έχουμε ήδη.