Ζήτω οι δολοφονίες, κάτω οι αμβλώσεις

Αμέσως μετά την δεύτερη εκλογή του Τραμπ, έρευνες που δημοσιεύτηκαν για τα κριτήρια της τελικής απόφασης ψήφου, αιφνιδίασαν ορισμένους από εμάς -μακριά νυχτωμένους- αναφέροντας πως υπερίσχυσαν οι υποσχέσεις του Τραμπ για την ανακοπή της Woke ατζέντας, αλλά και – δευτερευόντως- για την σκληρή αντιμετώπιση απέναντι στους μετανάστες. Για χάρη αυτών των υποσχέσεων κατάπιαν ακόμη και τις εξαγγελίες του για το ξήλωμα των όποιων θετικών μεταρρυθμίσεων είχε κάνει ο Ομπάμα στο εθνικό σύστημα υγείας τους. Ζαλίζεσαι αλλά τι να κάνεις;

Συνήθως τέτοιες προθέσεις αποκρύπτονται από τα εκλογικά προγράμματα, όμως ο Τραμπ ήταν κυνικά τίμιος. Ήξερε πού απευθύνεται και ήξερε πως δεν χρειαζόταν να κρύψει τίποτα.

Παρατηρώντας τις αντιδράσεις μεγάλου μέρους της αμερικανικής κοινωνίας απέναντι στον τρόπο δράσης της ICE, δεν θα ήταν αυθαίρετο το συμπέρασμα πως ακόμη κι αν στο εκλογικό του πρόγραμμα υποσχόταν πως θα τους πυροβολούν και θα τους σκοτώνουν στον δρόμο, όχι μόνο τους μετανάστες αλλά και τους “σεξουαλικά παρεκκλίνοντες”, δεν θα ήταν πολύ λιγότερες οι ψήφοι υπέρ του.

Στην πατρίδα μας, οπαδοί του Τραμπ που μάλιστα αυτοπλασάρονται ως αποκλειστικοί ντίλερς του ελληνικού πολιτισμού, του αρχαίου πνεύματος αλλά και της ορθόδοξης αυθεντίας ταυτόχρονα, υπερθεματίζουν και τον καλούν να μην ξεχάσει και τις υποσχέσεις του για τις αμβλώσεις. Με ένα μυαλό τόσο πολτό αναρωτιέσαι πώς καταφέρνουν και είναι λειτουργικοί στις στοιχειώδεις απαιτήσεις της καθημερινότητας.

Τι μας λένε όλα αυτά; Όχι κάτι ιδιαίτερα καινούργιο -αν και όπως ανέφερα στην αρχή οι περισσότεροι κοιμόμασταν και δεν πήραμε χαμπάρι τι συνέβαινε δίπλα μας- αλλά το καινοφανές είναι ο κυνισμός. Δεν ντρέπεται κανένας, δεν νιώθει την ανάγκη να κρυφτεί κανένας, νιώθουν πως η Ιστορία γύρισε και είναι με το μέρος τους. Πρέπει να έχουν φάει φοβερή καταπίεση τόσα χρόνια. Και ξεσπάνε.

Οι περιπτώσεις που κάποτε τις χαρακτηρίζαμε ως γραφικές, όταν αποκτούν συλλογική έκφραση, γίνονται υποκείμενο της Ιστορίας και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Η κυρία με το θεσμικό αξίωμα που προχτές είπε πως το «τζάμπα πέθανε» αναφερόμενη στην αγωνία και την αδυναμία επιβίωσης των εκπαιδευτικών -θα προσέθετα και των γιατρών- που διορίζονται στην επαρχία, ξέρει πως πια μπορεί να το πει, δεν είναι μόνη της. Οι αδέξιες προσπάθειες που κάνουν ανασκευής των αρχικών τους δηλώσεων, αποδεικνύουν πως δεν περίμεναν πως θα χρειαζόταν να ανασκευάσουν. Ήταν λίγο μικρότερο από όσο περίμεναν το κύμα συμπαράστασης και σκέφτηκαν «οκ, δεν είναι ακόμη τόσο ώριμες οι συνθήκες αλλά είμαστε πολύ κοντά…»

Είναι πολύ κοντά, πράγματι. Είναι πια μία μάχη ποιος θα κάψει πρώτος το μυαλό του άλλου. Και μάλλον χάνουμε. Θα μείνουμε με τα εγκεφαλικά μας κύτταρα στα χέρια.

Είμαι πραγματικά ένας άνθρωπος ήπιων τόνων, κυρίως τα τελευταία χρόνια, μεγαλώνοντας. Ψάχνω ακόμη τα κοινά μας σημεία, τους αρμούς που μας ενώνουν, όσο μικροί κι αν είναι, προσπαθώ να τους μεγεθύνω, έχουμε ανάγκη όλοι από κάπου να κρατηθούμε για να μην τιναχτούμε στον αέρα. Όμως εκείνον που θα επιβάλει με το «έτσι θέλω» στις κόρες μου να γίνουν μητέρες παρά την θέλησή τους, δεν εγγυώμαι σε τι κατάσταση θα τον πάρουν από τα χέρια μου. Λυπάμαι πραγματικά που μεγαλώνει μέρα με την μέρα ο κατάλογος των επίφοβων αντιδράσεών μου, αλλά ίσως τελικά η Ιστορία είναι τόσο σκληρή που οι προτεραιότητες δεν είναι εκείνες που θα θέλαμε.