Η Ζιζέλ Πελικό στην πρώτη της συνέντευξη: Τα θύματα “να μην ντρέπονται ποτέ”

Η Ζιζέλ Πελικό δεν διάλεξε να γίνει σύμβολο. Έγινε. Η γυναίκα που στάθηκε απέναντι στον πρώην σύζυγό της, αλλά και στους δεκάδες ακόμη που κακοποίησαν το σώμα και την ψυχή της, ενώ εκείνη ήταν αναίσθητη, μίλησε για πρώτη φορά στην τηλεόραση.

Στη συνέντευξή της στο τηλεοπτικό δίκτυο France 5 είπε κάτι που μοιάζει με εξομολόγηση και ταυτόχρονα με προειδοποίηση: «Η ντροπή κολλάει πάνω σου, κολλάει στο δέρμα σου. Και αυτή η ντροπή είναι μια δεύτερη καταδίκη, είναι ένας πόνος που επιβάλλεις εσύ στον εαυτό σου».

Η Πελικό δεν μίλησε μόνο για τον εαυτό της. Μίλησε για όλες τις γυναίκες που έχουν έρθει αντιμέτωπες με αντίστοιχα βιώματα.

«Είπα στον εαυτό μου πως το να παλέψω ενάντια σε αυτό, σε ατομικό επίπεδο, είναι ταυτόχρονα ένας αγώνας για το συλλογικό. Αν μπορούσα εγώ να το κάνω, μπορούν κι άλλοι… Το μήνυμά μου ελπίδας προς όλα τα θύματα είναι: να μην ντρέπεστε ποτέ».

Πριν από αυτή τη δημόσια στάση, υπήρξε το σοκ. Η στιγμή που η αστυνομία της έδειξε τις εικόνες των εγκλημάτων.

Στα αποσπάσματα των επερχόμενων απομνημονευμάτων της, με τίτλο “Ύμνος στη Ζωή”, το οποίο θα κυκλοφορήσει ταυτόχρονα σε 22 γλώσσες, η Ζιζέλ Πελικό περιγράφει την κατάρρευση ενός κόσμου που θεωρούσε δεδομένο.

Τον Ντομινίκ, τον άνδρα με τον οποίο έζησε πενήντα χρόνια, τον θεωρούσε “καλό άνθρωπο”. Μέχρι τις 2 Νοεμβρίου 2020.

Ήταν η μέρα που πληροφορήθηκε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε, τη βίαζε και καλούσε αγνώστους να τη βιάσουν στο σπίτι τους στο Μαζάν, εκεί που είχαν αποσυρθεί τα τελευταία χρόνια μετά τη συνταξιοδότηση.

Ο Ντομινίκ Πελικό είχε κληθεί από την αστυνομία, όταν υπάλληλος ασφαλείας σε σούπερ μάρκετ τον έπιασε να βιντεοσκοπεί κρυφά κάτω από γυναικείες φούστες. Η Ζιζέλ τον συνόδευσε στο τμήμα, όμως δεν είχε ιδέα τι την περίμενε.

«Θα σας δείξω φωτογραφίες και βίντεο που δεν θα σας αρέσουν. Αυτή είστε εσείς», της είπε ο αξιωματικός Λοράν Περέ.

Δεν αναγνώρισε τον εαυτό της.

«Δεν αναγνώριζα τα άτομα. Ούτε αυτή τη γυναίκα. Το μάγουλό της ήταν τόσο χαλαρό. Το στόμα της άτονο. Ήταν μια πάνινη κούκλα», γράφει χαρακτηριστικά στα απομνημονεύματά της.

«Ο εγκέφαλός μου σταμάτησε να λειτουργεί στο γραφείο του υπαξιωματικού Περέ».

Η υπόθεση συγκλόνισε τη Γαλλία και όχι μόνο. Η Ζιζέλ Πελικό έγινε διεθνώς γνωστή όταν παραιτήθηκε από το δικαίωμά της στην ανωνυμία, επιλέγοντας μια ανοιχτή δίκη.

Για σχεδόν μια δεκαετία, ο πρώην σύζυγός της άλεθε υπνωτικά και αγχολυτικά χάπια και τα ανακάτευε στον πουρέ, στον καφέ ή στο παγωτό της. Εκείνη βρισκόταν σε κατάσταση που έμοιαζε με κώμα. Εκείνος καλούσε άνδρες στο σπίτι τους για να τη βιάσουν.

Συνολικά 51 άνδρες κρίθηκαν ένοχοι για βιασμό ή σεξουαλική επίθεση.

Στο βιβλίο της εξηγεί γιατί δεν θέλησε η δίκη να διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες υποθέσεις. Αν το είχε δεχτεί, λέει, θα προστάτευε τους κακοποιητές της και θα έμενε μόνη μαζί τους στην αίθουσα του δικαστηρίου, «όμηρος στα βλέμματά τους, στα ψέματά τους, στη δειλία και στην περιφρόνησή τους».

«Κανείς δεν θα ήξερε τι μου έκαναν. Κανένας δημοσιογράφος δεν θα ήταν εκεί για να γράψει τα ονόματά τους δίπλα στα εγκλήματά τους… Και κυρίως, καμία γυναίκα δεν θα μπορούσε να μπει στην αίθουσα και να καθίσει για να νιώσει λιγότερο μόνη».

Και έπειτα μιλά για τα βλέμματα. Εκείνα τα “καταραμένα βλέμματα” που, όπως γράφει, μια γυναίκα της γενιάς της έμαθε να αντέχει.

«Αν ήμουν 20 χρόνια νεότερη, ίσως να μην τολμούσα να αρνηθώ μια κεκλεισμένων των θυρών διαδικασία. Θα φοβόμουν τα βλέμματα. Εκείνα τα καταραμένα βλέμματα που σε κάνουν το πρωί να διστάζεις ανάμεσα σε παντελόνι και φόρεμα. Που σε ακολουθούν ή σε αγνοούν, σε κολακεύουν και σε φέρνουν σε αμηχανία. Που υποτίθεται πως σου λένε ποια είσαι, πόσο αξίζεις και μετά σε εγκαταλείπουν καθώς μεγαλώνεις».

Η κυκλοφορία του βιβλίου, που συνυπογράφει με τη Γαλλίδα συγγραφέα Ζιντίτ Περινιόν, θεωρείται ήδη μεγάλο εκδοτικό γεγονός. Στις 17 Φεβρουαρίου θα βρίσκεται ταυτόχρονα στα ράφια όλου του κόσμου.

Την αγγλική εκδοχή του audiobook θα αφηγηθεί η Έμα Τόμσον. Η Βρετανίδα ηθοποιός χαρακτήρισε την ιστορία «απολύτως συγκλονιστική», παραδεχόμενη ότι ήταν «δύσκολο να τη διαβάσει δυνατά», όμως, όπως σημείωσε, εμπνέει «θάρρος και συμπόνια, αλλά κυρίως απαιτεί αλλαγή».

Και ίσως αυτό να είναι το πιο πολιτικό σημείο της αφήγησης της Ζιζέλ Πελικό: δεν ζητά λύπηση. Ζητά μετατόπιση. Από τη ντροπή στην ευθύνη. Από τη σιωπή στο φως.