Ο James Blake για τους αισθηματίες της άνοιξης και η μουσική Εθνική Αγγλίας για καλό σκοπό

James Blake, Trying Times 
(Good Boy)

Δεν πάει και πολύς καιρός, δηλαδή πάει, πότε πέρασαν κιόλας 15 χρόνια από τότε που ο James Blake εμφανίστηκε ως wonderboy στα μουσικά πράγματα; Διαβατήριό του εκείνη η, κλασική πια, διασκευή στο “Limit To Your Love” της Feist, πιστοποιητικό της προστιθέμενης αξίας που έφερνε σε μια post dubstep μουσική σκηνή το ντεμπούτο άλμπουμ του που προτάθηκε για το Mercury Prize, σήμα κατατεθέν του η πηγαία ευαισθησία με την οποία έντυνε αστικά θέματα αποκαλύπτοντας μια εντελώς μοντέρνα προσέγγιση στο R’n’B. 

Ναι, ΟΚ, αν σε έπιανε στις «σκληρές» σου ακουγόταν μελό, λυγμόλαλος, σαν πολύ γλυκός καφές με πολύ γάλα. Στη σωστή συνθήκη όμως, ας πούμε στα εξαιρετικά λάιβ εκείνης της περιόδου (σε κάποιο Ejekt, νομίζω με πολύ ταιριαστή καλοκαιρινή βροχή, δεν τον είχαμε δει κι εδώ;), μπορούσε να σε πιάσει. Να τρυπήσει την πανοπλία και να σου μιλήσει με τον τρόπο που οι σπουδαίοι singers-songwriters, ανεξαρτήτως φόρμας, το κάνουν. 

Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, ο Blake βαδίζει στα 38, κανείς δεν τον θεωρεί πια παιδί-θαύμα. Ίσα ίσα που η ιστορία του μοιάζει μέ μια κλασική αφήγηση στυμμένης λεμονόκουπας. Σταδιακά τα άλμπουμ του (7+2 τον αριθμό πια) έπαψαν να αποτελούν είδηση, ο ίδιος για να βγάζει το παντεσπάνι του έφτιαξε beats για ονόματα όπως Beyoncé, Frank Ocean, Kendrick Lamar, Jay-Z, Travis Scott και Rosalía, ενώ έχει στο συρτάρι και μερικά ακυκλοφόρητα με τον Kanye (συνεργασίες που του χάρισαν τον χαρακτηρισμό «ο αγαπημένος Βρετανός του αμερικάνικου hip hop»).

Μια πορεία που ήρθε με τίμημα, πριν μερικά χρόνια ο Blake μίλησε δημόσια κι ανοιχτά για τα θέματα ψυχική υγείας που αντιμετώπισε, για την κατάθλιψη και τις αυτοκτονικές σκέψεις, ενώ εξίσου θαρραλέα τα έβαλε πρόπερσι με τη μουσική βιομηχανία και το πώς απομυζά τους καλλιτέχνες θεωρώντας τους «παραγωγούς περιεχομένου» που πρέπει να κάνουν τους κλόουν στα σόσιαλ για να τους αρμέγουν κατόπιν οι streaming και ticketing υπηρεσίες. 

Το Trying Times που μόλις κυκλοφόρησε είναι το άλμπουμ στο τέλος αυτής της διαδρομής. Είναι το πρώτο που, επί της ουσίας, (αυτο)κυκλοφορεί σε δικό του label, προσπαθώντας να παίξει το παιχνίδι με όσο γίνεται δικούς τους όρους. Αλλά, εκτός από τον σεβασμό μας γι’ αυτό, κερδίζει και την εκτίμησή μας γιατί παραμένει ένας σοβαρός τεχνίτης. Ακούγοντας το άλμπουμ με τον τρόπο που σκρολάρουμε στο κινητό μας είναι σχεδόν αδύνατον να μας μιλήσει, o Blake ακούγεται τυπικά «ζαχαρούχος» πάνω από στίχους που μιλάνε για υπαρξιακά, και ανεκπλήρωτα (ή αδιέξοδα) ερωτικά, αν και ήδη από το εναρκτήριο “Walk Out Music” ο στίχος “You’re not good to anyone dead” βάζει έναν πολύ προσωπικό τόνο. 

Όταν δώσεις όμως στο Trying Times την προσοχή που του αξίζει, αποκαλύπτεται ένας δίσκος με αρετές και με δυο τρεις σαφείς κορυφές. Όπως το “Make Something Up”, ίσως το κομμάτι που προσπαθούν να γράψουν οι Blur στις αραιές και χλιαρές πια δισκογραφικές τους απόπειρες. Ή το “Rest Of Your Life” που ο Blake παίζει με άνεση στο τερέν παραγωγών με τους οποίους τον συνέκριναν στο παρελθόν όπως ο Caribou. Σίγουρα, επίσης, το ομώνυμο του δίσκου, το “Doesn’t Just Happen” με το βαρύ όνομα του βρετανικού hip hop, Dave και το “Days Go By” που θα σας κάποιον που έχετε να ακούσετε καιρό, τον κύριο Dizzee Rascal (αφού αναποδογυρίζει το δικό του “I Luv U”). Κι όσο περισσότερο μπαίνεις στο άλμπουμ, αναγνωρίζεις και τα samples: Leonard Cohen, Dusty Springfield, Kelis, παλιά ξεχασμένη 70s soul.

O Blake, όπως πάντα, έβγαλε το βελονάκι του και κέντησε. Από τα σχεδόν 48 λεπτά του Trying Times δεν λείπουν τα fillers, σίγουρα δεν είναι τόσο συναρπαστικό για να το διατρέχεις με κομμένη την ανάσα, αλλά δεν παύει να είναι ένας καλοφτιαγμένος δίσκος που υπενθυμίζει την ποιότητά του δημιουργού του. Το ότι εκείνος, ο James Blake, έχει επιλέξει πια να το κάνει με τον τρόπο του μας «υποχρεώνει» να του δώσουμε ένα έξτρα κανονάκι συμπαθειας. 

Ακούστε το άλμπουμ

 

VA, Help(2)
(War Child Records, 2026)

Και ο Damon Albarn; Και η Beth Gibbons; Και οι Fontaines DC; Και οι Pulp; Και οι Depeche Mode; Και η Bat For Lashes; Και οι Black Country, New Road; Και ο Kae Tempest; Και οι The Last Dinner Party; Και οι Big Thief; Και οι Foals; Και η Anna Calvi; Και ο Cameron Winter των Geese; Και η Arooj Aftab με τον Beck; Και η Arlo Parks; Και οι Young Fathers; Και ο Sampha, οι Wet Leg και η Olivia Rodrigo; 

Κι όλοι αυτοί στα θρυλικά Abbey Road Studios με παραγωγό τον James Ford με το διαπιστωμενο «άγγιγμα του Μίδα»;

Δεν είναι κάποια διαφήμιση για ΙΕΚ indie τραγουδοποιίας. Είναι το παραπάνω από εντυπωσιακό ρόστερ που συμμετέχει στη συλλογή Help(2). Μοιάζει με κάτι σαν την μουσική Εθνικη Αγγλίας, εντάξει με κάποιες αμερικάνικες πινελιές. O σκοπός είναι ιερός: τους μάζεψε η οργάνωση War Child που παρέχει άμεση βοήθεια, εκπαίδευση, εξειδικευμένη υποστήριξη ψυχικής υγείας και προστασία σε παιδιά που πλήττονται από συγκρούσεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Και δυστυχώς η παρουσία της είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ σήμερα με τόσες ανθρωπιστικές κρίσεις από το πολλαπλά πολεμικά μέτωπα σε όλον τον πλανήτη. Η πρώτη συλλογή είχε κυκλοφορήσει το 1995 σε παραγωγή Brian Eno με τη συμμετοχή ονομάτων όπως Blur, Oasis και Radiohead, πουλώντας 70.000 αντίτυπα και συγκεντρώνοντας πάνω από 1.2 εκ. λίρες. 

31 χρόνια μετά, κι αφήνοντας τις καλές προθέσεις για λίγο στην άκρη, η συλλογή αντιπροσωπεύει όντως το indie ψηφιδωτό των ημερών. Και μάλιστα, σε αντίθεση με ανάλογα πρότζεκτ, λειτουργεί. Γιατί διαθέτει συνοχή μεταξύ των κομματιών, ένα ήπιο μελαγχολικό mood, μπορείτε κάλλιστα να διατρέξετε τα 86 λεπτά του άλμπουμ χωρίς να σκιπάρετε (αλλά δε θα το κάνετε, γιατί τέτοιοι είστε…). 

Highlights: η σύμπραξη Albarn, Chattem Tempest στο “Flags”, οι απροσδόκητα (;) φορμαρισμένοι Arctic Monkeys στο “Opening Night”, οι Ezra Colelctive στο reggae “Helicopters” με την Greentea Peng και ο Sampha που πάντα «παραδίδει» στο “Naboo”. Φυσικά και η Beth Gibbons στη διασκευή του “Sunday Morning” των Velvet Underground, αλλά η Beth Gibbons ακόμα και τα tweets του Άδωνι Γεωργιάδη να τραγουδήσει ωραία θα τα πει. Δεν είναι το μονο cover: οι Fontaines DC διασκευάζουν το συνταρακτικό “Black Boys On Mopeds” της Sinéad O’Connor, οι Depeche Mode το αγωνιστικό “Universal Soldier”,  η Beabadoobee τον Elliott Smith και η Olivia Rodrigo τους Magnetic Fields. 

Συλλογή, όχι αρπαχτή, λοιπόν. Αξίζει τον χρόνο και γιατί όχι το χρήμα σας. Μακάρι να μην ξαναβγεί ποτέ…

Ακούστε το άλμπουμ