Νέα Αριστερά: Με 73 ψήφους υπέρ και 41 κατά εγκρίθηκε η εισήηγηση στην ΚΕ

Με 73 ψήφους υπέρ και 41 κατά υπερψηφίστηκε την Κυριακή από την Κεντρική Επιτροπή της Νέας Αριστεράς η εισήγηση που τέθηκε στα υπόψιν του σώματος το Σάββατο.

Τρία μέλη ψήφισαν λευκό.

Το εν λόγω αποτέλεσμα αποτυπώνει τους συσχετισμούς στο όργανο αλλά και το γεγονός ότι στη σαφή πλειοψηφία υπάρχει μία αξιοσημείωτη μειοψηφία που δείχνει να διαφωνεί με κεντρικές επιλογές.

Το κείμενο της εισήγησης

1. Η πολιτική συγκυρία
Εδώ και έναν μήνα, η ανθρωπότητα έχει βυθιστεί σε έναν παράνομο και αδιανόητο πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, που έχει πλέον εξελιχθεί σε μία γενικευμένη πολεμική σύρραξη από την Ανατολική Μεσόγειο ως τον Περσικό Κόλπο. Παράλληλα εξελίσσεται η στρατιωτική εισβολή του Ισραήλ στο Νότιο Λίβανο, προκαλώντας χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες.
Η επίθεση Τραμπ- Νετανιάχου στο Ιράν δεν είχε στόχο ούτε τα πυρηνικά, ούτε την αλλαγή ηγεσίας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στο Ιράν. Αφορά το εμμονικό σχέδιο του Ισραήλ να καταστρέψει το Ιράν, ώστε αυτό να γίνει κράτος-παρίας και ει δυνατόν να διασπαστεί σε πολλά κομμάτια. Το Ισραήλ θέλει να γίνει ο τοποτηρητής των ΗΠΑ, ως περιφερειακή υπερδύναμη στην περιοχή και να ελέγχει τις χώρες του Κόλπου και τα ενεργειακά τους αποθέματα. Ταυτόχρονα, μέσω ενός ισχυρότατου Ισραήλ, ο Τράμπ θέλει να ελέγξει όλες τις ενεργειακές πηγές της περιοχής και να δημιουργήσει πρόβλημα στην ενεργειακή και εμπορική στρατηγική της Κίνας. Μετά λοιπόν, το πραξικόπημα στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Ν. Μαδούρο κατά παράβαση κάθε διεθνούς νομιμότητας και τους βομβαρδισμούς στη Νιγηρία, ο Τράμπ, μέσω του Περσικού Κόλπου, προσπαθεί να ελέγξει τα παγκόσμια αποθέματα ενέργειας σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο και να αποκόψει την Κίνα από αυτά.

Οι Ιρανοί αυτή τη φορά, όμως, ήταν προετοιμασμένοι για την «μάχη όλων των μαχών», ακόμα και αν υποστούν σημαντικές καταστροφές. Ελέγχουν τα Στενά του Ορμούζ, έχουν εξελιγμένα συστήματα ώστε να διαπερνούν τον ισραηλινό Iron Dome με τους πυραύλους τους και να προκαλούν ζημιές σε αμερικανικές βάσεις στην περιοχή του Κόλπου, αλλά και στις ενεργειακές υποδομές των υπολοίπων χωρών του Περσικού Κόλπου. Το σχέδιο των Ιρανών, να διεθνοποιήσουν τον πόλεμο μέσα από το σπάσιμο της αλυσίδας παραγωγής (ενέργεια, λιπάσματα, πρώτες ύλες υψηλής τεχνολογίας) έφερε την μεγαλύτερη ιστορικά ενεργειακή κρίση σε παγκόσμια κλίμακα. Ο Τραμπ έχει παγιδευτεί σε συνεχείς αντιφάσεις αφού στερείται σχεδίου απεμπλοκής χωρίς την αποδοχή της ήττας, ενώ οδεύουμε στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ.

Η Ευρώπη της αδύναμης ανάπτυξης βρίσκεται ανάμεσα σε δύο πολέμους (Ουκρανία, Ιράν) και μιας απειλής του Τραμπ για την Γροιλανδία. Οι παλινωδίες της ΕΕ σε σχέση με τον πόλεμο στο Ιράν αποδεικνύουν την στρατηγική της αμηχανία: Από την μία θέλουν να ευθυγραμμιστούν με τα σχέδια Τραμπ στο πλαίσιο υλοποίησης του στρατηγικού σχεδίου για μία πολεμική οικονομία στην Ευρώπη, από την άλλη συνειδητοποιούν ότι μία ακόμη ενεργειακή κρίση θα είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμη πολιτικά στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών.

Η Ελλάδα είναι στρατηγικό σημείο για όλους τους εμπλεκόμενους στους πολέμους. Η πολύπλευρη εξωτερική πολιτική έγινε απόλυτα μονομερής, δουλική απέναντι στον Τραμπ και το Νετανιάχου. Τόσο μονομερής που ξεπέρασε και την Μελόνι, που είναι το πρότυπο της αμερικανικής alt right και του Τραμπ.

Αν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, από τον Σάντσεθ μέχρι τον Μερτς, προσπάθησαν να αποστασιοποιηθούν από τον πόλεμο Τραμπ-Νετανιάχου, δεν ισχύει το ίδιο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Οι κινήσεις της κυβερνήσης Μητσοτάκη, με τις δηλώσεις της, αλλά κυρίως με την ενεργή εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο, με την αποστολή δυνάμεων εκτός συνόρων, την ανεμπόδιστη λειτουργία της αμερικάνικης βάσης στη Σούδα και η άμεση συμμετοχή της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σ. Αραβίασε πολεμικές ενέργειες, θέτει την χώρα μας σε άμεσο κίνδυνο. Η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει μέρος του προβλήματος, αφού εμπλέκεται στον πόλεμο με την πειθήνια στάση της απέναντι στον Τραμπ και στο Νετανιάχου.
Οι οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου θα είναι σοβαρές για τα 2/3 της κοινωνίας και θα κρατήσουν τουλάχιστον για μια 2ετία, ανάλογα και με την επιμήκυνση του πολέμου. Οι χώρες υψηλού Χρέους και υψηλής εξάρτησης από τα καύσιμα του Κόλπου θα χτυπηθούν περισσότερο.

Χώρες που στηρίζονται στην κατανάλωση και στην μονομέρεια του τουρισμού θα επιβαρυνθούν περισσότερο. Όσο ο πόλεμος θα διαρκεί, τόσο θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στον Τουρισμό. Η μείωση της ανάπτυξης είναι δεδομένη, το μέγεθός της θα κριθεί από το βάθος των πολύπλευρων καταστροφών του πολέμου. Αναμένεται άνοδος των επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες, εκτίναξη του κόστους στέγασης και περαιτέρω ασφυξία για τα νοικοκυριά. Αυτά τα στοιχεία αντανακλούν την ελληνική πραγματικότητα. Η αύξηση του πληθωρισμού και η τάση για ύφεση απλώνεται σε όλη την Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ, όμως εμείς θα την υποστούμε χειρότερα. Ίσως είναι νωρίς ακόμα, αλλά, μεσοπρόθεσμα, ο κίνδυνος στασιμοπληθωρισμού παραμονεύει.

Όλα αυτά στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, που τα δημοσιευμένα στοιχεία της Eurostat για το κατά κεφαλήν εισόδημα σε μονάδες αγοραστικής δύναμης, την κατατάσσουν και πάλι στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μαζί με τη Βουλγαρία) στο 68% του μέσου όρου της Ε.Ε. Στο ερώτημα τι έγιναν τα 32 δις του Ταμείου Ανάκαμψης και ποιοι ωφελήθηκαν, η κυβέρνηση αρνείται να απαντήσει. Tα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τη φτώχεια και την κοινωνική αποστέρηση, σύμφωνα με τα οποία περίπου 2.880.000 πολίτες βρίσκονται κοντά στο όριο της φτώχειας, αποδεικνύουν ποια είναι η πραγματική εικόνα της χώρας και όχι η εικόνα που προσπαθεί να κατασκευάσει η κυβερνητική προπαγάνδα. Και τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Ήδη οι προβλέψεις δείχνουν μείωση της ανάπτυξης, η οποία θα επιδεινωθεί μέσα στο έτος.

Ο Κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε αύξηση του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ μικτά, δηλαδή φιλοδωρήματα που δεν επαρκούν ούτε στο ελάχιστο για να καλύψουν την αύξηση του καθημερινού κόστους ζωής, ένα κόστος που θα χειροτερεύσει με τον πόλεμο στο Ιράν και τις μελλοντικές επιπτώσεις του. Το πρόβλημα όμως είναι βαθύτερο: χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς πραγματικές αυξήσεις και με οικονομικές πολιτικές χαμηλών μισθών, η κοινωνία οδηγείται σε διαρκή φτωχοποίηση. Η Νέα Αριστερά απαιτεί πραγματικές αυξήσεις μισθών, επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και ουσιαστική στήριξη της εργασίας, ειδικά τώρα, στην αρνητική παγκόσμια συγκυρία του πολέμου.
Τα μέτρα της κυβέρνησης για την ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια ακολουθούν την ίδια αναδιανεμητική και ταξική λογική, όπως και στην περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία. Το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους στην πραγματικότητα διασφαλίζει ένα σταθερό κέρδος για τα καρτέλ της ενέργειας, αφήνοντας τους καταναλωτές να επωμίζονται το βάρος της ακρίβειας. Τα επιδόματα έχουν το χαρακτήρα της επιδότησης της ακρίβειας και των κερδών των ολιγοπωλίων, ενώ η αύξηση της έμμεσης φορολογίας εξαιτίας της αύξησης των τιμών, λειτουργεί με τρόπο που αναδιανέμει τα βάρη στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα.

Τώρα είναι η ώρα για πλαφόν στις λιανικές τιμές των καυσίμων, έλεγχο και ρύθμιση των αγορών ενέργειας, και μείωση της έμμεσης φορολογίας.
Και αν οι ανισότητες στην χώρα αυξάνονται, όπως και οι φτωχοί εργαζόμενοι, η δημοκρατία καταλύεται με γοργούς ρυθμούς. Το σουηδικό Ινστιτούτο V-DEM είναι ξεκάθαρο: O αυταρχισμός στην Ελλάδα ξεκίνησε το 2020, όπου η Ελλάδα υποβιβάστηκε, από φιλελεύθερη, σε εκλογική δημοκρατία. Η τωρινή έκθεση αναφέρει ότι η Ελλάδα είναι ένα από τα 7 κράτη-μέλη (Α. Χώρες και Ιταλία της Μελόνι) όπου οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν λογοκρισία στα ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, περιορισμούς της έκφρασης και καταστολή της κοινωνίας των πολιτών.

Δεν θα μπορούσε όμως να φανταστεί το Ινστιτούτο αυτά που συμβαίνουν με την κυβέρνηση Μητσοτάκη στο σκάνδαλο των υποκλοπών, όπου η σύνδεση της κυβέρνησης, της ΕΥΠ και της εταιρείας που εμπορεύεται το παράνομο λογισμικό είναι πλέον προφανής. Η καθαρογραφή της δικαστικής απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών δείχνει ξεκάθαρα την ύπαρξη κοινού κέντρου Μαξίμου-ΕΥΠ και Predator. Την ίδια στιγμή, η παραδοχή του ιδιοκτήτη της Intellexa ότι πελάτες της εταιρίας του αποτελούν αποκλειστικά κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες ασφάλειας δείχνουν τον ηθικό αυτουργό για το μεγαλύτερο σκάνδαλο από την μεταπολίτευση και μετά. Υπάρχουν ξεκάθαρα ποινικές ευθύνες που πρέπει να αναζητηθούν ακόμη και στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, ως πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ.

Την ίδια στιγμή η δίκη των Τεμπών ξεκινά ως αποτέλεσμα του αγώνα των συγγενών των θυμάτων παρά τις κυβερνητικές καθυστερήσεις, μεθοδεύσεις και προκλήσεις. Θα δικαστούν 36 άνθρωποι, κανένα όμως πολιτικό πρόσωπο. Η κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για την κάλυψη της αλήθειας και την αποφυγή ευθυνών στο έγκλημα των Τεμπών.
Οι συνθήκες διεξαγωγής της δίκης σε μία αίθουσα, για την οποία δαπανήθηκαν 1,2 εκατ. με απευθείας αναθέσεις, που δεν πληροί κανέναν κριτήριο αξιοπρέπειας αλλά και δημοσιότητας της δίκης, δείχνει και την πολιτική βούληση της κυβέρνησης να καταστείλει το ενδιαφέρον της κοινωνίας γύρω από το έγκλημα στα Τέμπη.

2. Η κατάσταση του πολιτικού τοπίου

Το πολιτικό τοπίο όπως καταγράφεται παραμένει παγιωμένο γύρω από την φαινομενική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας σε δημοσκοπικό επίπεδο. Παρά την κυβερνητική φθορά και την διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, την διάλυση της δημόσιας υγείας και τα σκάνδαλα, η ΝΔ επενδύει στην γεωπολιτική αναταραχή στην περιοχή μας για να φανεί ως εγγυητής της σταθερότητας. Η καλλιέργεια ηθικού πανικού γύρω από ζητήματα «εθνικών απειλών» σε σχέση με το προσφυγικό εντάσσονται σε αυτή την οργανωμένη προπαγάνδα. Ο Κ. Μητσοτάκης θέλει να πείσει ότι είναι ο εγγυητής της «ασφάλειας και της σταθερότητας», προστατευμένος πίσω από μία επικοινωνιακή υπεροπλία -μέσω δημόσιου χρήματος- ενώ στην πραγματικότητα η πολιτική βυθίζει όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας σε μία γενικευμένη ανασφάλεια.

Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του φαίνεται διαρκώς και σταθερά να επιλέγει την δεξιόστροφη σοσιαλδημοκρατία θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο θα καταφέρει να ισορροπήσει στις αντίρροπες δυνάμεις που έχει στο εσωτερικό του. Επιλέγοντας να ακολουθήσει το δρόμο του γερμανικού SPD και όχι της ισπανικής σοσιαλδημοκρατίας, αδυνατεί να πείσει ότι έχει μία εναλλακτική απέναντι στην πολιτική της Δεξιάς και του Κ. Μητσοτάκη. Οι παλινωδίες του στα ζητήματα της ελληνικής στρατιωτικής δύναμης στη Σ. Αραβία και τη συστοιχία Patriot δείχνει ότι προσπαθεί να τα έχει καλά με τμήματα της ελληνικής ολιγαρχίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ την ίδια στιγμή, μετά και την πρόσφατη Κεντρική του Επιτροπή, επικύρωσε τις αποφάσεις της ΠΓ του, για συμπόρευση με το κυοφορούμενο κόμμα του Α. Τσίπρα, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Η αβεβαιότητα για το πολιτικό μέλλον ενός κόμματος που δεν παύει να είναι η μήτρα της Νέας Αριστεράς και έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την Αριστερά στην πρόσφατη πολιτική ιστορία, δεν παύει να είναι μία αρνητική εξέλιξη.

Το ΚΚΕ δυστυχώς συνεχίζει την γραμμή περιχαράκωσης του και επιλέγει την διάσπαση οποιασδήποτε αντιπολεμικής κινητοποίησης μέσα από χωριστές πορείες και εκδηλώσεις, σε μία φάση που η αναγκαιότητα για ένα αντιπολεμικό κίνημα είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Την ίδια στιγμή, το Μέρα25 δια της ηγεσίας του φαίνεται απρόθυμο να συμμετέχει στην αναγκαιότητα της ανασύνθεσης της Αριστερά, επιμένοντας σε διαφοροποιήσεις που αφορούν την κυβερνητική περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια στιγμή η Πλεύση Ελευθερίας πλειοδοτεί σε μία αντιπολιτική στάση και ένα κυνήγι εντυπώσεων σε κοινοβουλευτικό και εξωκοινοβουλευτικό επίπεδο, αντλώντας δυνάμεις από τη δυσαρέσκεια της κοινωνία για το πολιτικό σύστημα, μακριά από τις παραδόσεις της Αριστεράς.

Το πολιτικό σκηνικό αναμένει δύο κυοφορούμενα κόμματα: αυτό της Μ. Καρυστιανού και αυτό του Α. Τσίπρα. Η Μ. Καρυστιανού είναι ένα πρόσωπο που ως μητέρα θύματος του εγκλήματος στα Τέμπη χαίρει της εκτίμησης μας για τον αγώνα της. Η αποκρυστάλλωση όμως των ακροδεξιών θέσεων της σε ένα πλαίσιο βαθέως συντηρητισμού δείχνει και την πολιτική κατεύθυνση που θα έχει το πολιτικό της εγχείρημα. Βασισμένη στο κλίμα αντιπολιτικής και σε έναν ακροδεξιό λαϊκισμό, ταυτίζεται με τις πιο συντηρητικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις στην χώρα.

Το κυοφορούμενο κόμμα του Α. Τσίπρα αποτελεί τον «ελέφαντα στο δωμάτιο» για τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Οι διαρκείς μετατοπίσεις του και η συνειδητή επιλογή του πρώην Πρωθυπουργού και ιστορικού ηγέτη της Αριστεράς να απομακρυνθεί από τις αριστερές παραδόσεις είναι καταφανής. Η συγκρότηση ενός προσωποπαγούς πολιτικού κόμματος και η επιτηδευμένη υποτίμηση των κομμάτων της Αριστεράς δείχνει την αντίληψή του για την πολιτική. Η κρίση απαξίωσης της Αριστεράς, που ταλανίζει σήμερα τον πολιτικό μας χώρο, έχει τις ρίζες της στις επιλογές του Α. Τσίπρα. Η δεξιά του μετατόπιση, η συγκόλληση ετερόκλητων συμμάχων και η απροθυμία του να συγκρουστεί με τα συμφέροντα δείχνουν και τις πολιτικές τους επιλογές.

3. Η Νέα Αριστερά – Μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο και εκλογική ετοιμότητα

Βρισκόμαστε 14 μήνες πριν το συνταγματικό όριο για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, όμως αποτελεί κοινό τόπο η εκτίμηση ότι οι επόμενες εθνικές εκλογές θα γίνουν το αργότερο τον Μάρτιο του 2027, δηλαδή το πολύ σε 11 μήνες, εξαιτίας της ανάγκης να υπάρχει σχηματισμένη κυβέρνηση ενόψει της ελληνικής προεδρίας της ΕΕ που ξεκινά το δεύτερο εξάμηνο του 2027.

Η πολιτική συγκυρία όμως όπως διαμορφώνεται σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, αφήνει ανοιχτά πολλά περιθώρια για εκλογές, πολύ συντομότερα από τον Μάρτιο του 2027. Ο περιφερειακός πόλεμος των Τραμπ-Νετανιάχου στην Μ. Ανατολή που απειλεί να τινάξει μία ευρεία περιοχή στον αέρα, προκαλεί σημαντικές αναταράξεις, όπως αναλύθηκε και παραπάνω που ενδεχομένως να επηρεάσουν τον χρόνο διεξαγωγής εθνικών εκλογών και τους σχεδιασμούς του Κ. Μητσοτάκη.

Το αναμενόμενο κύμα ακρίβειας και η επερχόμενη κρίση του κόστους ζωής είναι μία σημαντική παράμετρος που θα επηρεάσει το βιοτικό επίπεδο νοικοκυριών και επιχειρήσεων, θα ενισχύσει τις πληθωριστικές πιέσεις, θα μειώσει τις αναπτυξιακές προοπτικές και θα ασκήσει δημοσιονομική πίεση είτε από την πλευρά των εσόδων είτε από την πλευρά των δαπανών. Παρόλο που η κυβέρνηση θα εκμεταλλευτεί και πάλι την ακρίβεια για την αύξηση των δημόσιων εσόδων, μέσω της κοινωνικά άδικης έμμεσης φορολογίας (ΦΠΑ, ΕΦΚ κτλ.), τα σύννεφα της αβεβαιότητας θα πυκνώσουν για την ελληνική οικονομία και η γενικευμένη καθημερινή ανασφάλεια θα επιδεινωθεί μέσα στους επόμενους μήνες.

Η επίκληση «εθνικών λόγων», με την διασταλτική τους έννοια, είναι μία από τις πιο προσφιλείς διεξόδους των Πρωθυπουργών για να προκηρύξουν εκλογές με βάση το Σύνταγμα. Παρά τις διαβεβαιώσεις του Κ. Μητσοτάκη για εκλογές στο τέλος της θητείας, είναι εύκολα αντιληπτό ότι ο εκλογικός αιφνιδιασμός μπορεί πλέον να γίνει ανά πάσα στιγμή, ακόμη και τον Ιούνιο του 2026, δηλαδή σε 3 μήνες.

Όμως το σίγουρο είναι πώς από το Σεπτέμβριο του 2026 μέχρι τον Μάρτιο του 2027 εισερχόμαστε σε μία περίοδο που η προκήρυξη εκλογών είναι πολύ πιθανή ανά πάσα στιγμή.

Αυτή η πραγματικότητα, όπως είναι φυσικό σημαίνει ότι πρέπει να ξεκινήσει μία συζήτηση στη Νέα Αριστερά που έχει καθυστερήσει σημαντικά. Πλέον δεν υπάρχει άλλος χρόνος και όλοι οι σχεδιασμοί πρέπει να γίνονται υπό αυτό το πρίσμα.

Η δημοσκοπική πραγματικότητα για τη Νέα Αριστερά είναι κάθε άλλο από ρόδινη. Τα ποσοστά μας στις δημοσκοπήσεις παραμένουν χαμηλά, μακριά από το εκλογικό όριο του 3%, κυμαινόμενα κατά μέσο όρο γύρω από το 2%. Δεν είναι λίγες οι μετρήσεις που δείχνουν τα ποσοστά μας να κυμαίνονται και χαμηλότερα. Η εικόνα των ποσοστών μας στις ηλικιακές κατηγορίες, επίσης παραμένει προβληματική, αφού η εκλογική μας επιρροή στους νέους και τις νέες ως τα 25 έτη είναι σχεδόν ανεπαίσθητη. Αντίστοιχα, όπως όμως είναι και αναμενόμενο, τα υψηλότερα ποσοστά μας καταγράφονται στα αστικά κέντρα, με σημαντικά προβλήματα στην περιφέρεια.

Την ίδια στιγμή η εκλογική «ψαλίδα» μας με το Μέρα25 έχει μεγαλώσει, με δικά τους αυξητικά ποσοστά και δικά μας μειούμενα, ενώ με τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει μειωθεί μεν, αλλά εξαιτίας της δικής του πτώσης από την οποία δυσκολευόμαστε να καρπωθούμε κάποιο μερίδιο.

Η πραγματικότητα αυτή οφείλει να αναγνωριστεί από τα όργανα του κόμματός μας, όχι για να προκαλέσει απογοήτευση. Αλλά γιατί οφείλουμε να αναλύσουμε τα αίτια αυτής της σταθεροποιημένης τάσης ώστε να μπορέσουμε να την αντιστρέψουμε, έστω και τώρα όσο υπάρχει ακόμα περιθώριο.

Μπροστά μας έχουμε ένα παράδοξο. Από την μία, η Νέα Αριστερά αποτελεί ένα κόμμα με αξιόλογα και έμπειρα στελέχη, με ικανότατη Κοινοβουλευτική Ομάδα που δίνει όλες τις σημαντικές μάχες μέσα στη Βουλή με αριστερό λόγο, αλλά και με μία κομματική δικτύωση, που μπορεί να επιδέχεται πολλαπλών βελτιώσεων, αλλά σίγουρα είναι πολύ πιο οργανωμένη και πιο μαζική από άλλα πολιτικά κόμματα της Αριστεράς ή μη. Από την άλλη τα δημοσκοπικά μας ποσοστά είναι πολύ περιορισμένα. Και αυτό πράγματι συνιστά πολιτικό παράδοξο, εκτός αν εντάξουμε στην ανάλυσή μας το ταυτοτικό στίγμα της Νέας Αριστεράς, αυτό που έχει αποτυπωθεί ως τώρα από την πολιτική της γραμμή.

Η Νέα Αριστερά μέσα από την γραμμή της δημιουργίας ενός «προοδευτικού πόλου» σπατάλησε πολύτιμο πολιτικό χρόνο και κεφάλαιο, θόλωσε το πολιτικό της στίγμα και κυρίως έδωσε την εντύπωση ενός κόμματος με ημερομηνία λήξης, πριν από τις επικείμενες εθνικές εκλογές. Η διολίσθηση της πολιτικής γραμμής του Ιδρυτικού Συνεδρίου, από ένα λαϊκό μέτωπο με συγκεκριμένες προϋποθέσεις και ισχυρή παρουσία της Αριστεράς, κατέληξε στην εκφώνηση για διαμόρφωση «ενιαίων προοδευτικών ψηφοδελτίων» με «μίνιμουμ πρόγραμμα», που θα απευθύνεται σε όσους είναι πρόθυμοι να συμμετέχουν.

Από την μία υπήρξε ένα αντικειμενικό πρόβλημα στην γραμμή αυτή. Η έλλειψη ρεαλισμού υλοποίησης ενός τέτοιου σχεδίου με όρους -ακόμη και στοιχειώδους- αριστερού προγράμματος, αφού το ΠΑΣΟΚ έχει υιοθετήσει την πιο δεξιά παράδοση της σοσιαλδημοκρατίας, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αναμένει καρτερικά το κάλεσμα του Α. Τσίπρα, υπό οποιουσδήποτε όρους.

Από την άλλη, η γραμμή εμπέδωσε μία αίσθηση ρευστοποίησης του κόμματος μας, ενώ ταυτόχρονα περιόρισε αισθητά τις προοπτικές μας στο αριστερό ακροατήριο και τη νεολαία, αφού αποδυνάμωσε σημαντικά την επαφή μας με αυτά τα κοινά.

Στο πρόσφατο διαρκές και προγραμματικό συνέδριο μας, η ομόφωνη πολιτική απόφαση είχε συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά που οριοθετούν το πολιτικό στίγμα της Νέας Αριστεράς και συμβάλουν στην αποσαφήνιση της ταυτότητας του κόμματος μας. Αρκεί να γίνουν πράξη.

1. Η Νέα Αριστερά, το κόμμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, είναι το κόμμα μας και πολιτικό όχημα μέσα από το οποίο θα αντιπαρατεθούμε στην πολιτική της Δεξιάς και του Κ. Μητσοτάκη. Οφείλουμε να αγωνιστούμε για την πολιτική και οργανωτική του ενίσχυση με κατεύθυνση την ανατροπή μιας πολιτικής που μας σέρνει στον πόλεμο, αναπαράγει τις ανισότητες μέσα από την ταξικότητά της, καταστρέφει το περιβάλλον και καταλύει τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Με όπλο μας τις προγραμματικές μας θέσεις, που πρόσφατα ψηφίστηκαν από το Συνέδριο μας, θα οργανώσουμε την παρουσία μας και τις εκστρατείες, ώστε να ενισχυθεί η ιδεολογική και πολιτική μάχη της Αριστεράς απέναντι στις δυνάμεις του παραλογισμού, του μίσους και της καταστροφής. Αγωνιζόμαστε για την κοινωνική γείωση της Νέας Αριστεράς στα τοπικά κινήματα, τη νεολαία και την τοπική αυτοδιοίκηση, Αγωνιζόμαστε για την οργανωμένη παρέμβαση μας στα συνδικάτα, που όπως απέδειξαν οι πρόσφατες εκλογές για το ΕΚΑ και ΣΜΤ, δείχνουν ότι μπορούν να έχουν θετικά αποτελέσματα.

2. Αποσαφηνίζουμε ότι δεν μας ενδιαφέρουν κεντρώα και κεντροαριστερά σενάρια, ούτε η διάχυση σε μία θολή «προοδευτική» παράταξη. Θα υπερασπιστούμε με αυτοπεποίθηση τις θέσεις, τις αξίες και το πρόγραμμα της Αριστεράς, όχι ως ταυτοτική εμμονή ή ιδεολογική περιχαράκωση, αλλά ως ιστορική αναγκαιότητα. Απέναντι στον επελαύνοντα συντηρητισμό σε διεθνές και εθνικό επίπεδο που παρουσιάζεται ως κοινή λογική, ενώ στην πραγματικότητα βυθίζει στην ανασφάλεια τις κοινωνίες, είναι χρέος να παλέψουμε με αριστερό πρόσημο. Σε αυτή την χρονική στιγμή, η ενίσχυση της Αριστεράς είναι πιο σημαντική από ποτέ.

3. Εργαζόμαστε για την ανασύνθεση της Αριστεράς, της Οικολογίας και των κοινωνικών κινημάτων σε μία κατεύθυνση όπου η Νέα Αριστερά οφείλει να είναι βασικός και ισχυρός πυλώνας, ως το κόμμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Για μια Αριστερά που θα δίνει τις ιδεολογικές μάχες απέναντι στη Δεξιά και την ακροδεξιά, θα αρθρώνει προγραμματικό λόγο για όλα τα προβλήματα που αφορούν την κοινωνία και μέσα από τα κοινωνικά κινήματα θα συνδέεται με τον κοινωνικό παλμό.

4. Απευθύνουμε μετωπικό κάλεσμα για ενότητα και αγώνα στις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, τα κοινωνικά κινήματα και στον κόσμο της αποχής, όπως λέει η πολιτική απόφαση του Συνεδρίου μας. Δεν περιχαρακωνόμαστε, αλλά θέλουμε να διαμορφώσουμε έναν ενωτικό πόλο με αριστερό πρόσημο που θα ρίξει την καταστροφική κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη.