Σε αυτήν την παράσταση λαμβάνει χώρα το Μεγάλο Φαγοπότι

Σε έναν κόσμο όπου η υπερκατανάλωση δεν αφορά πλέον μόνο την ύλη αλλά και τις εικόνες, τις ιδέες και τις ίδιες τις επιθυμίες, Το Μεγάλο Φαγοπότι επιστρέφει στη σκηνή όχι ως πρόκληση, αλλά ως σχόλιο. Ένα σχόλιο για την πλήξη, τη ματαιότητα, την αδράνεια, αλλά και για την αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να βρει νόημα μέσα σε μια διαρκή υπερπροσφορά.

Με αφετηρία το εμβληματικό La Grande Bouffe του Marco Ferreri, η θεατρική διασκευή επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση στο σήμερα: σε μια εποχή όπου «όλα καταναλώνονται πολύ και γρήγορα», όπου η ευχαρίστηση μετατρέπεται σε εξάρτηση και η αφθονία αφήνει πίσω της ένα βαθύ αίσθημα κενού.

Τέσσερις άντρες και μία γυναίκα αποσύρονται σε μια βίλα με έναν και μόνο σκοπό:να φάνε μέχρι τελικής πτώσεως. Μέσα από ένα ξέφρενο γλέντι που δοκιμάζει τα όρια του σώματος, της ηθικής και της επιθυμίας, οι ήρωες οδηγούνται ολοένα πιο κοντά στην αυτοκαταστροφή — ή στη λύτρωση. Ένα συμπόσιο που ξεκινά ως παιχνίδι, αλλά αποκαλύπτει μια βαθύτερη, σκοτεινή πείνα: για νόημα, για επαφή, για υπέρβαση.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος αναφέρει χαρακτηριστικά πως: “Σε μια εποχή όπου η υπερπροσφορά μάς αφήνει πιο άδειους από ποτέ, Το Μεγάλο Φαγοπότι λειτουργεί σαν καθρέφτης.
Μας ρωτά τι καταναλώνουμε — και τι μας καταναλώνει.

Εξετάζει την κοινωνία της εικόνας, την κόπωση από την αφθονία, την ευχαρίστηση που μετατρέπεται σε εξάρτηση, αλλά και την ανάγκη για προσωπική ελευθερία μέσα σε έναν κόσμο που τα θέλει όλα «εύπεπτα». Η παράσταση προσεγγίζει το έργο όχι ως ωμό σκανδαλισμό, αλλά ως μια βαθιά μελαγχολική και ταυτόχρονα κωμική αλληγορία της σύγχρονης ζωής.

Η σκηνοθεσία αντιμετωπίζει την ιστορία ως έναν ζωντανό, τελετουργικό μηχανισμό: μια γιορτή–θυσία, όπου οι ήρωες μετατρέπονται σταδιακά από θηρευτές σε θηράματα.

Η ανθρώπινη ροπή προς το ανικανοποίητο προσεγγίζεται ως παράδοξο «καύσιμο» — κινητήρια δύναμη προόδου, αλλά και άβυσσος εσωτερικής ανησυχίας. Η αυτοκαταστροφή τους διαβάζεται ως μια τελευταία πράξη ελευθερίας σε έναν κόσμο που έχει εξαντλήσει τα νοήματά του.
Στοιχεία κωμικού, υπερβολής και μελαγχολίας συνυπάρχουν, ενώ το σκηνικό λειτουργεί ως μια μηχανή που τρέφεται από τις ίδιες τις επιθυμίες των χαρακτήρων|”.

Οι συντελεστές της παράστασης καταθέτουν τη δική τους οπτική για το τι συμβολίζει το «φαγοπότι» της παράστασης σε έναν κόσμο υπερκατανάλωσης.

Δημοσθένης Παπαδόπουλος

Την πλήξη. Την ματαιότητα. Την αδράνεια. Σε ένα νεοκαπιταλιστικό σύστημα και σε μία εποχή όπου η οικονομική και κοινωνική αστάθεια και η έλλειψη προοπτικής επικρατούν, το μεγάλο φαγοπότι είναι περισσότερο ανάμνηση παρά πράξη. Το αδηφάγο ανθρώπινο στόμα καταναλώνει ανεξέλεγκτα σήμερα περισσότερο εικόνες, λέξεις, ιδέες, κρυφές και διεστραμμένες επιθυμίες παρά τρόφιμα. Αυτή η υπερκατανάλωση δημιουργεί δυσπεψία.

Γιατί όλα καταναλώνονται πολύ και γρήγορα.
Δημιουργούν φόβο. Σε έναν κόσμο που διαλύεται, με την Ευρώπη που χάνει την δύναμή της, με την Αμερικανική απειλή, με εικόνες πολέμου που καταναλώνονται από την τηλεόραση στον καναπέ, η παράστασή μας, το δικό μας φαγοπότι είναι ένα θλιβερό σχόλιο, ένα μικρό ρέκβιεμ για την ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Τον εγκλωβισμό του σύγχρονου ανθρώπου σε έναν κόσμο που δεν τον θέλησε. Του τον επέβαλλαν. Και τον εγκλώβισαν μέσα σ΄αυτόν.

Eύη Σαουλίδου

Ποια είναι η απογοήτευση του να κυλά η ζωή χωρίς σταθμούς, χωρίς σημαντικότητες; Χωρίς το πηγαίο κέφι, αλλά με μια ανάμνηση ευχαρίστησης;
Ποιος είναι ο τρόπος να μετακινηθείς και να ξυπνήσεις, όταν όλα γύρω σου μοιάζουν ακίνητα και σιωπηλά; Όταν τα φώτα της γιορτής έσβησαν και τα όργανα παίζουν από την κούραση ξεκούρδιστα και παράφωνα; Όταν οι καλεσμένοι δεν φεύγουν, αν πρώτα δεν βεβαιωθούν ότι θα πέσουν άλλοι πριν από αυτούς, σε ένα ατελείωτο παιχνίδι επικράτησης;

Μήπως το να φτάσεις τον εαυτό σου οικειοθελώς στα όριά του —και όχι να σε φτάνει εκεί η ζωή, όπως συμβαίνει— καταφέρει να σε συνεφέρει; Ή, αν όχι, μήπως να παραδοθείς τελικά στο αυτόχειρο τελευταίο μοίρασμα με τους πιο στενούς σου;
Πώς είναι να μεγαλώνεις και να μην έχεις τη δύναμη να δεχτείς και να σκαλίσεις την πραγματικότητά σου, όπως διαμορφώθηκε;
Να μη μπορείς να σπάσεις πρώτα το δικό σου κέλυφος;

Θανάσης Δήμου

Ο συμβολισμός του Φερέρι (η ταινία προβλήθηκε εδώ και πενήντα χρόνια) είναι προφανής. Καθώς τώρα όμως δεν βρισκόμαστε στο 1975 η ουσία της σχεδόν “μπουνιουελικής” αυτής παραβολής δε βρίσκεται πια στην πρόκληση. Οι αστοί που βρίσκονται στο κέντρο της σάτιρας στα πρόσωπα των τεσσάρων κεντρικών ηρώων της ιστορίας είναι πολύ πιο υποψιασμένοι για να σοκαριστούν όπως τότε που η προβολή προκάλεσε σκάνδαλο.

Τι θα μπορούσε να σοκάρει σήμερα; Η αντισυμβατικότητα της Κυριακής έχει γίνει ήδη ιδρυματικό κατεστημένο τη Δευτέρα, ακόμα κι όταν συνεχίζει να καταγγέλλει. Μέσα λοιπόν από την τελετουργική παράθεση της απελπισίας δια της γαστριμαργικής αυτοκτονίας, η θεατρική αυτή διασκευή, σε μια γλώσσα άλλη από αυτή που πρωτογράφτηκε η ιστορία, μας καλεί σε ένα αναστοχασμό πάνω στην ίδια την ιστορία του δυτικού κόσμου από το ‘ 75 ως σήμερα. Οι φωτογραφίες του ‘ 70 πάνω στου ’80 των “καλύτερων ημερών”, του ’90 του Κλικ και του 2000 των Ολυμπιακών.

Xάρης Χαραλάμπους Καζέπης

Στη σύγχρονη κοινωνία το «φαγοπότι», η χωρίς όρια υπερκατανάλωση, η ανάγκη για απόκτηση υλικών αγαθών έχει φτάσει στο σημείο να ξεπερνά κατά πολύ τις πραγματικές βιολογικές και λειτουργικές ανάγκες του ανθρώπου. Έχει αναχθεί σε έναν απόλυτα καθοριστικό παράγοντα διαμόρφωσης της κοινωνικής ταυτότητας του ατόμου και του τρόπου και ύφους της καθημερινής ζωής του. Οι ανάγκες μας γίνονται όλο και πιο πλασματικές, δημιουργούμε από μόνοι μας συνεχώς καινούργιες ανάγκες υποκύπτοντας στη βιομηχανία της διαφήμισης, κυνηγώντας την «ευτυχία».

Κυριαρχεί ένα «φαγοπότι» κοινωνικής αποδοχής συνδεδεμένο άμεσα με την ακατάσχετη κατανάλωση κοινωνικών προτύπων συνυφασμένων με την απόκτηση και κατοχή ακριβών προϊόντων. Η κατανάλωση χρησιμοποιείται συχνά ως μέσο πλήρωσης συναισθηματικών κενών ή ως προσωρινή πηγή ικανοποίησης, οδηγώντας σε φαινόμενα “καταναλωτικής μανίας”. Ο συνεχής βομβαρδισμός από διαφημίσεις και η προβολή συγκεκριμένων τρόπων ζωής στα κοινωνικά δίκτυα ενισχύουν την τάση για υπερκατανάλωση.

Το «φαγοπότι» της παράστασης είναι σαν μια σκηνική αποτύπωση του υπαρξιακού κενού το οποίο πολύ συχνά αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος , το οποίο έχει άμεσες συνέπειες στη ψυχική του υγεία, στο πορτοφόλι του, στο φυσικό περιβάλλον γύρω του και στην άμεση και ουσιαστική επικοινωνία με τους άλλους. Ένα «φαγοπότι» σύγχρονων ανικανοποίητων «νεκροζώντανων» ανίκανων να αντισταθούν στις προσταγές του φαίνεσθαι.

Ιφιγένεια Βαρελά

Τι πραγματικά συμβολίζει το «φαγοπότι»; Τι έχει να πει σήμερα; Ερωτήματα που με συντροφεύουν στις πρόβες, αλλά και στην προσωπική μου ζωή.
Η εποχή που ο Ferreri σκηνοθέτησε το έργο, πριν από 53 χρόνια, μοιάζει να είναι τόσο κοντά μας. Ζούμε σε έναν κόσμο αρκετά βίαιο, που ζητά αποτέλεσμα και γρήγορες λύσεις. Άνθρωποι παλεύουν να εξυπηρετήσουν συμφέροντα άλλων ανθρώπων που κατέχουν υψηλή θέση στην εξουσία.

 

Το «φαγοπότι» συμβολίζει ακριβώς αυτή τη σχέση, εστιάζοντας στην έλλειψη νοήματος της αστικής τάξης και σε μια αχόρταγη διάθεση υπερκαταναλωτισμού, που τη γεννά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Το να τρώει κανείς και να τρώγεται, το να επιθυμεί να καταβροχθίσει ή να καταβροχθιστεί, μοιάζει, στη σημερινή εποχή, να είναι ισότιμο και ανταλλάξιμο.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος
Σύμβουλοι Δραματουργίας: Νεφέλη Παπαναστασοπούλου, Γιώργος Δασκαλάκης
Σκηνογραφία: Geurt Holdijk
Μουσική: Μιχάλης Παρασκάκης
Χορογραφία: Ερμής Μαλκότσης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Βασίλης Αποστολάτος
Κοστούμια: Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος
Εκτέλεση Παραγωγής: Τσαμπίκα Κωτούλα
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Ευαγγελία Σκρομπόλα
Social Media: Social Wave Ath
Art Direction: Carsten Klein
Κατασκευή Σκηνικού: Σπύρος Δουκέρης
Περούκες: Θωμάς Γαλαζούλας
Επιμέλεια make up: Μαρία Παπαδοπούλου
Παραγωγή: Coming Soon…
Παίζουν (αλφαβητικά)
Ιφιγένεια Βαρελά, Θανάσης Δήμου, Χάρης Χαραλάμπους – Καζέπης,
Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Γκαλ Ρομπίσα, Εύη Σαουλίδου

Προ-Παραστασιακές Συζητήσεις

Για πρώτη φορά σε ελληνική θεατρική παραγωγή, Το Μεγάλο Φαγοπότι εγκαινιάζει έναν νέο θεσμό:
σύντομες συζητήσεις πριν την παράσταση, που προσφέρουν στο κοινό εργαλεία θέασης και κατανόησης της σκηνοθετικής προσέγγισης.
Η πρωτοβουλία απευθύνεται σε ένα νέο, σκεπτόμενο κοινό που επιθυμεί να συμμετέχει σε μια ουσιαστική εμπειρία πέρα από την ίδια την αφήγηση.
Κάθε Τετάρτη & Παρασκευή
30’ πριν την έναρξη (20:00)
Η συμμετοχή περιλαμβάνεται στο εισιτήριο.
Συντονισμός:
Νεφέλη Παπαναστασοπούλου (Δραματουργός)

Χρήσιμες πληροφορίες:

*Η παράσταση περιλαμβάνει σκληρή γλώσσα και σκηνές γυμνού.
Συνιστάται διακριτικότητα.
*Εισιτήρια ΑμεΑ, Ανέργων, Φοιτητικά και Άνω των 65 ετών διατίθενται αποκλειστικά από το ταμείο του θεάτρου.
*Μετά την καθορισμένη ώρα έναρξης, η είσοδος δεν επιτρέπεται.
*Καθυστερημένοι θεατές δεν δικαιούνται επιστροφή χρημάτων.