ΕΡΡΙΚΟ ΛΙΤΣΗ, ΕΣΥ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΘΑ ΕΜΠΑΙΝΕΣ ΦΥΛΑΚΗ;

Ακούγεται πρωτότυπο το νέο θεατρικό έργο που πρωταγωνιστεί ο Ερρίκος Λίτσης. Ζει φυλακισμένος σε έναν υπόνομο μαζί με έναν ακόμη κατάδικο και για να βγουν απ’ αυτήν την ιδιότυπη φυλακή, θα πρέπει να τον καθαρίσουν από τα σκουπίδια. Τελείως. Και μια μέρα ξαφνικά, πέφτει μέσα μια influencer.

Εύλογα, λοιπόν, αυτή η παράσταση ονομάζεται “Οι Από Κάτω” και ακόμα πιο εύλογα του ζητήσαμε να μιλήσουμε για να δούμε τι στο καλό συμβαίνει σε αυτό το θεατρικό έργο της βραβευμένης συγγραφέως, Ζέτης Φίτσιου.

Προχωρήσαμε όμως και πέρα απ’ αυτά. Πήραμε τις απαντήσεις μας και επεκταθήκαμε στην πολιτική, την αριστερά, το ελληνικό σινεμά και στο τώρα, των influencers και των social media. Νομίζω ότι με τον Ερρίκο Λίτση πάντα έχεις να πεις πολλά.

Αν δούμε πίσω από τις λέξεις, ποιο είναι το βασικό θέμα του έργου;
Νομίζω ότι είναι μια βαθιά αλληγορία γύρω από τους ανθρώπους του περιθωρίου με την ευρύτερη έννοια και όχι με την έννοια που δίνει η καθεστηκυία τάξη. Για τους ανθρώπους δηλαδή που παλεύουν για τον επιούσιο.

Οι δύο ήρωες είναι ένα είδος βιοπαλαιστών -σε μια ακραία μορφή, βέβαια, τέχνη κάνουμε, οπότε πρέπει να δοθεί με μια αλληγορία.

Είναι δύο παραπεταμένοι άνθρωποι που υποτίθεται θα απελευθερωθούν -κυριολεκτικά στο έργο, μεταφορικά για μένα- όταν καταφέρουν και καθαρίσουν έναν υπόνομο, στον οποίο και έχουν φυλακιστεί υπό τύπου καταναγκαστικών έργων.

Αλλά στον υπόνομο καθαρίζουν τα σκουπίδια των άλλων, όχι τα δικά τους.
Έχει ό, τι σκουπίδια μπορεί να έχει ένας υπόνομος. Αυτοί κάπου έχουν παραδοθεί από ό, τι καταλαβαίνω, καθώς μπαίνουν συνέχεια σκουπίδια και η δουλειά τους δεν τελειώνει ποτέ.

Είναι δηλαδή ένας αγώνας σισύφειος.

Καταγγέλλουν με τον τρόπο τους και το σύστημα, το οποίο τους έχει καταδικάσει και έχουν ως στόχο να γίνουν και αυτοί καθαροί και καθωσπρέπει, όπως οι “από πάνω άνθρωποι”. Γιατί αυτοί είναι οι “από κάτω”.

Το έργο είναι ελληνικό. Δείχνει όμως κάτι από την Ελλάδα του σήμερα;
Δεν μπορώ να πω αν δείχνει κάτι τέτοιο. Όμως πάντα υπάρχει μια τέτοια Ελλάδα. Οι από κάτω και οι από πάνω. Πάντα έτσι είμαστε. Απλά κάποια στιγμή είναι σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία. Πότε το ένα δοχείο έχει λίγο παραπάνω νερό, πότε έχει λίγο και το άλλο.

Αλλά πάντα υπάρχουν δύο δοχεία, το από πάνω και το από κάτω. Και κάποιες στιγμές αλλάζει η στάθμη αλλά τίποτα επί της ουσίας.

Από ό, τι βλέπω, μέσα στον υπόνομο πέφτει μια influencer.
Να, η Ελλάδα του σήμερα…

Γιατί βλέπουμε, από όλα τα άτομα και από όλα τα επαγγέλματα, μια influencer;
Αυτό είναι επιλογή της συγγραφέως. Εγώ το καταλαβαίνω ότι η influencer εκπροσωπεί το νέο, αυτό που επικρατεί σήμερα. Το εύκολο, ότι με τη φάτσα μου, με λίγα φτιασίδια, με το Instagram, το TikTok και όλα αυτά που υπάρχουν…

Αυτό είναι επάγγελμα πια για πολλούς ανθρώπους της νέας γενιάς, για το οποίο δεν χρειάζεται να έχεις κάποια ιδιαίτερη μόρφωση, απλά να έχεις λίγο τσαχπινιά, λίγο ομορφιά ίσως.

Και πόσο εφήμερο είναι αυτό. Γιατί και η ομορφιά και η νιότη είναι εφήμερα πράγματα.

Η influencer μπαίνει στον χώρο αυτών των δύο ανθρώπων και τους φέρνει σε επαφή με τον πάνω κόσμο.

Αυτοί γιατί μπήκαν φυλακή;
Επειδή κάποτε προσπάθησαν να ληστέψουν μία τράπεζα με σκοπό να χτυπήσουν το κατεστημένο. Ο χαρακτήρας μου καταγγέλλει ότι τους εκδικούνται, που εναντιώθηκαν στην άρχουσα τάξη.

Αν εσείς πότε μπαίνετε φυλακή στην αληθινή ζωή, τι να υποθέταμε ότι έχετε κάνει;
Εναντιώθηκα στο σύστημα.

Και πιο συγκεκριμένα;
Αν εναντιωθείς στο σύστημα φανερά -γιατί κρυφά όλοι ψιλο-εναντιωνόμαστε- και αυτό κρίνει ότι είσαι επικίνδυνος, θα σε βάλει φυλακή.

Και φυλακή δεν είναι ανάγκη να ‘ναι τα κάγκελα. Φυλακή είναι και το να ψάχνεις για δουλειά και να μην βρίσκεις. Φυλακή είναι και το να μην έχεις να φας. Φυλακή είναι όλα.

Και εσείς είχατε περάσει και λίγο δύσκολα στις αρχές του 2010 με την Κρίση.
Ναι, όπως πολύς κόσμος. Δεν θα αποτελούσα εξαίρεση. Όλοι βιοπαλαιστές είμαστε. Και ακόμα και τώρα δηλαδή μπορεί να έχω την άνεση να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, να μη χρωστάω και να μπορώ να βοηθήσω και κανένα φίλο, αλλά μέχρι εκεί και μη παρέκει.

Σήμερα έχουμε δουλειά, αύριο δεν έχουμε. Έτσι είναι τα πράγματα.

Αυτή η παράσταση σε ποια σχολή ανήκει; Στον σουρεαλισμό πχ;
Δεν μπορώ να τη χαρακτηρίσω. Κινείται στα όρια του ρεαλισμού και του σουρεαλισμού. Σε μερικά σημεία θα μπορούσε να θυμίζει Ιονέσκο ή Μπέκετ, λόγω ίσως των δύο μοναχικών ανθρώπων που μιλάνε. Ίσως και Θέατρο του Παραλόγου.

Στα ελληνικά δεδομένα ίσως να θυμίζει σε κάποια σημεία το “Εκείνος και Εκείνος” του Μουρσελά με τους δύο αμπελοφιλόσοφους.

Είναι ένα σύγχρονο έργο, αυτό έχει σημασία.

Απλά σκεφτόμουν ότι σε πολλά ελληνικά έργα που γράφονται και ανεβαίνουν τώρα έχει επικρατήσει αυτός ο σκληρός ρεαλισμός. Και βλέπω ότι αυτό το έργο διαφέρει κάπως.
Σίγουρα δεν έχει σχέση με τέτοιου είδος θεάτρου, με το νεορεαλιστικό -ας το χαρακτηρίσουμε έτσι αυτό που αφορά μια ρεαλιστική απεικόνιση της ελληνικής πραγματικότητας, δεν ξέρω οι ίδιοι πως το λένε.

Αλλά απ’ ό, τι ξέρουμε, υπάρχουν και διασκευές κλασικών έργων που τα προσαρμόζουν και τα διαστρεβλώνουν προς αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή προς την ελληνική πραγματικότητα. Και βάζουν και μια γλώσσα δική τους, ακόμα και σε κλασικά έργα.

Αυτή είναι μια σχολή, που είναι αρκετά της μόδας τα τελευταία χρόνια. Δεν έχει σημασία αν μας αρέσει ή όχι.

Αυτό το έργο είναι άλλου τύπου γραφής. Ίσως θα μπορούσα να το βάλω δίπλα σε έργα του Γιάννη Τσίρου ή του Κατσικονούρη, αν και δεν είναι αυτού του ύφους δραματουργικά.

Είναι ρεαλιστικά μεν, αλλά κουβαλάνε και άλλα πράγματα. Δεν στηρίζονται μόνο στην απεικόνιση της καθημερινότητας.

Γιατί σκεφτόμουν ότι εσείς τότε, με τις δύο κλασικές ταινίες του Οικονομίδη, ότι είστε από τους πρώτους που παίξατε αυτό το σκληρό ρεαλισμό και ότι ίσως τώρα να ήταν η δικιά σας η εποχή, τώρα που το έδαφος σ’ αυτό είναι πιο στρωμένο.
Να σου πω κάτι το οποίο ελπίζω να γίνει κατανοητό. Εγώ παίζω ρεαλιστικά, ακόμα και ρόλους μη ρεαλιστικούς.

Είχα πει σε πολύ παλαιότερη συνέντευξη, τότε με τα έργα του Οικονομίδη που ανέφερες, ότι ρεαλισμός δεν σημαίνει ότι ντε και καλά αυτό που συμβαίνει είναι αλήθεια. Θέλω να πω ότι ο Κρίστοφερ Λι έπαιζε πολύ ρεαλιστικά τον Δράκουλα.

Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός;

Πολύ καλά, ναι. Οπότε πέφτει μέσα μια influencer και αυτή κάπως λειτουργεί και ως καταλύτης στις μεταξύ σας σχέσεις; Κάποιος τη βλέπει με μεγαλύτερη συμπάθεια, κάποιος όχι;
Στην αρχή δείχνει να ταράζεται λίγο η σχέση των δύο. Όχι με την έννοια την ανταγωνιστική. Απλά ο ένας δεν καταλαβαίνει τι μέρος του λόγου είναι αυτή η γυναίκα και το μέλημά του είναι το πώς εκείνη να ξαναβγεί έξω, δηλαδή να πάει στη δουλειά της η καημένη.

Όμως ο άλλος που την ξέρει, ενθουσιάζεται, και είναι και κρυφά ερωτευμένος μαζί της -όσο θα μπορούσε να είναι κάποιος με ένα είδωλο του σινεμά ή του Instagram.

Εσείς τι πιστεύετε για τους influencers;
Δεν πιστεύω τίποτα (σ.σ. γελάει). Εγώ έμαθα τι είναι influencer σε αυτό το έργο. Πραγματικά δεν με απασχολεί καθόλου στην πραγματική μου ζωή.

Από ό, τι έχω καταλάβει influencer λέγεται κάποιος που έχει 10.000 likes και πάνω. Χοντρικά.

Και έτσι, πουλάει και κανένα αναψυκτικό ή κανένα καλλυντικό μέσα από το Facebook και βγάζει μερικά φράγκα.

Όπως κάνει και η influencer που έχουμε στο θεατρικό μας έργο. Όπως βρίσκεται μέσα στη μιζέρια του βόθρου, κάποια στιγμή θυμάται ότι πρέπει να φτιάξει κι ένα χορηγικό. Και το κάνει.

Ένα βιντεάκι πχ. Κατάλαβα. Αλλά εσάς δεν σας ψήνουν ποτέ να ψωνίσετε κάτι…
Δεν νομίζω ότι είμαι σε ηλικία που μπορούν να με ψήσουν. Αν είναι να μου πουλήσουν κανένα καλό δίσκο, μπορεί και να τσιμπήσω.

Πολύ συχνά ακούγεται ότι στο θέατρο διαλέγουν ηθοποιούς με βάση τους followers που έχουν, με το πόσο δυνατά accounts έχουν στα social. Το έχετε προσέξει αυτό;
Δεν το έχω δει. Το έχω ακούσει.

Αν συμβαίνει, δεν μου φαίνεται καλό. Εγώ προσωπικά πάντως σε ό, τι ανεβάζω στα Instagram και στα Facebook, ο μέσος όρος είναι 180 likes, κάπου εκεί. Ακόμα δεν μπορώ να πουλήσω αναψυκτικά. Είμαι λίγο μακριά (σ.σ. γελάμε).

Στο δελτίο τύπου γράφει ότι “η Ζέτη Φίτσιου θέτει το μεγάλο ερώτημα ότι τελικά που είναι καλύτερος ο κόσμος για να ζει κανείς; Από πάνω, εκεί που όλα φαίνονται ή από κάτω, εκεί που όλα αποκαλύπτονται;
Δεν θα έλεγα ότι όλα αποκαλύπτονται… Σίγουρα όμως οι δύο άνθρωποι που ζουν από κάτω, εκφράζει ο καθένας μία διαφορετική πλευρά του ανθρώπου -με Α κεφαλαίο εννοώ.

Δηλαδή ο ένας ενδιαφέρεται πολύ για το φαγητό, δηλαδή την υλική τροφή που λέμε, ενώ ο άλλος χαρακτήρας -αυτός που κάνω εγώ- ενδιαφέρεται για την πνευματική τροφή, που είναι και το δισυπόστατο του ανθρώπου. Πρέπει να φάμε για να επιβιώσουμε, αλλά μόνο με τροφή χωρίς καλλιέργεια, τι είδους επιβίωση είναι αυτή;

Αυτοί οι δύο μαζί λοιπόν, είναι ο άνθρωπος που παλεύει να βγει στην επιφάνεια. Την μεταφορική αλλά και την κυριολεκτική.

Μακάρι να μπορούσαμε να βγούμε σε μια άλλη επιφάνεια και να ζήσουμε όλοι καλά και αδελφωμένα.

Πάντα ελπίζω ότι κάποτε η ανθρωπότητα θα φτάσει σε έναν τρόπο διαβίωσης που όλοι θα χωράμε πάνω στον πλανήτη. Θα μπορούσαμε να ζούμε όλοι καλά και να ασχολούμαστε με την καλλιέργεια του πνεύματος και όχι με το ποιος θα σφάξει ποιον.

Ως αριστερός, αυτό το διάστημα κρατάτε αποστάσεις από την αριστερά, περιμένετε κάτι καινούργιο να βγει ή υποστηρίζετε κάτι θερμά αυτή την περίοδο;
Εγώ παραμένω αριστερός, αν υποθέσουμε ότι αριστερός είναι ένας άνθρωπος που προωθεί την ηθική, την τιμιότητα, την ευσυνειδησία, την αλληλεγγύη και που, αν θέλεις, προσδοκά σε ένα καλύτερο κόσμο που θα ζήσουν αύριο οι επερχόμενες γενεές.

Και μέχρι στον βαθμό που μπορούσα με το δικό μου τρόπο, έσπρωχνα και σπρώχνω προς αυτή την κατεύθυνση για ένα καλύτερο κόσμο και για τον σοσιαλισμό. Χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη. Όχι τον σοσιαλισμό που κατά καιρούς έχουμε βιώσει, έτσι; Σοσιαλισμό που θα τον φέρουν στο μέλλον. Σε μια σοσιαλιστική κοινωνία που θα είναι μία καλύτερη κοινωνία για όλους τους ανθρώπους.

Αυτοί που σήμερα ευαγγελίζονται όλα αυτά τα πράγματα, πολιτικά, κομματικά, εμένα δεν με εκφράζουν. Έχω μεγάλη απόσταση από όλους αυτούς που βγαίνουν και λένε με τυμπανοκρουσίες “είμαστε αριστεροί”, “είμαστε κομμουνιστές”, “είμαστε σοσιαλιστές”. Έχω μεγάλη απόσταση από τους κομματικούς φορείς.

Από την άλλη με απλούς καθημερινούς ανθρώπους που είναι αριστεροί, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, έχω μια χαρά σχέση και βλέπουμε όλα τα κακώς κείμενα και παλεύουμε για το καλύτερο.

Νομίζω μου είχατε πει παλαιότερα ότι είχατε στηρίξει το ‘80 πολύ θερμά την ανανεωτική αριστερά.
Όχι, το ‘80. Πιο πριν. Όταν το ‘80 το ΚΚΕ Εσωτερικού μετονομάστηκε σε ΕΑΡ, για μένα τελείωσε εκεί η ιστορία.

Αυτό ήταν το κόμμα που υποστήριζα. Από εκεί και μετά, ψηφίζω ανάλογα τις συνθήκες, αλλά πάντα αριστερό κόμμα.

Απλά ήθελα να δω που κινείστε αυτή την περίοδο με όλα αυτά που γίνονται, που η αριστερά και όλος αυτός ο χώρος είναι κατακερματισμένος. Αν είστε απογοητευμένος. Αν είστε από αυτούς που περιμένουν κάτι.
Μα το βλέπω. Τι απογοητευμένος; Δεν έχουν σχέση πραγματικά με την Αριστερά, έτσι όπως την καταλαβαίνω εγώ.

Να στο πω με απλά λόγια: Δεν μπορεί να έχουμε δίπλα μας έναν πόλεμο στα όρια του παγκόσμιου πολέμου και αυτοί ακόμα να μαλώνουν για τις καρέκλες και να διυλίζουν τον κώνωπα. Είναι απαράδεκτο αυτό. Από τη μία να λένε ότι κινδυνεύουμε να μπούμε στον ‘Γ Παγκόσμιο Πόλεμο και από την άλλη να τσακώνονται για το ποιος έχει την αλήθεια με το μέρος του.

Δεν πιστεύουν σε τίποτα από όσα λένε. Είναι ψέματα. Αυτή είναι η γνώμη μου. Αν πίστευαν πραγματικά ότι είμαστε προ του Αρμαγεδδώνα, θα έπρεπε τώρα να γίνεται της κακομοίρας.

Έχετε πει κάτι ωραίο σε μια παλαιότερη συνέντευξη ότι υπάρχουν δύο ειδών ταινίες. Αυτές που σε κάνουν να θες να φας ποπ κορν κι αυτές που σε κάνουν να θες να πιεις δυο τρία ουίσκι. Αυτό το έργο πού ανήκει;
Το είχα πει για την “Ψυχή στο στόμα”, η οποία βλέπεται με ποπ κορν φυσικά, έτσι;

Νόμιζα ότι θέλει ουίσκι η “Ψυχή στο στόμα”.
Ααααα μπράβο. Ήθελα να σε ψαρέψω εδώ (γελάμε). Αυτό, λοιπόν, το έργο είναι που θα πάρεις ένα κουτί ποπ κορν για να φας μέσα στην αίθουσα αλλά μετά από λίγο θα ξεχάσεις το ποπ κορν και παρακολουθείς το έργο.

Γενικά σε τι είδους παραστάσεις και ταινίες έχετε παίξει περισσότερο; Που θέλουν ουίσκι ή ποπ κορν;
Έχω πολύ μεγάλη γκάμα μωρέ. Έχω παίξει και σε ταινίες που είναι πιο δύσκολες, αλλά τα τελευταία χρόνια θα έλεγα ότι είμαι πιο πολύ σε μέινστριμ, αν μπορούμε πχ να πούμε τέτοια το “Γυναίκες που περάσατε από δω” ή το “Λούγκερ”.

Ακόμα και αυτό που παίζω τώρα, η “Τελευταία κλήση”, κάπως έτσι είναι, σε αυτό το μοτίβο.

Θυμάμαι που είχατε παίξει και στη θεατρική εκδοχή του “Festen”, που είναι σίγουρα για ουίσκι.
Είκοσι χρόνια πριν. Με αυτό ξεκίνησα.

Ήταν απ’ τις πολύ καλές παραστάσεις που έχω συμμετάσχει. Μου έχει γραφτεί σχεδόν όλο το έργο στο κεφάλι.

Είχα ένα χαρακτήρα που εκπροσωπούσε όλο το συγγενολόι στο θεατρικό και ήταν ο αδελφικός φίλος του πατέρα. Κι αυτός κατά πώς φαινόταν ήταν ενήμερος, όπως και όλοι. (σ.σ. Στην ταινία ο πατέρας βίαζε τον γιο του),

Είδα πρόσφατα την ταινία και μου έκανε εντύπωση πώς κάθε φόρα που γινόταν μια αποκάλυψη όλοι το προσπερνούσαν και συνέχιζαν το τραπέζι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.
Για δες γύρω σου τι γίνεται με τέτοια θέματα. Αποκαλύπτονται και συνεχίζουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Θυμήσου το 12χρονο κοριτσάκι στον Κολωνό. Ονόματα τρανταχτά που μπλέκουν σε υποθέσεις παιδεραστίας και τράφικινγκ και τα λένε για μερικές μέρες στις ειδήσεις και μετά όλοι τα ξεχνάμε. Έτσι είναι.

Και νομίζω μας αρέσουν πολύ στην Ελλάδα οι ταινίες που δείχνουν τις σχέσεις μέσα στις οικογένειες.
Καλό είναι να βλέπουμε αυτές τις ταινίες. Όταν κάναμε το “Σπιρτόκουτο”, μάς έλεγαν ότι δεν υπάρχουν τέτοιες οικογένειες, ότι αυτά είναι μυθοπλασίες. Και τους έλεγα “ναι μεν είναι μυθοπλασία, αλλά υπάρχουν τέτοιες και χειρότερες”.

Η ζωή έχει αποδείξει ότι είχαμε δίκιο.

Τώρα βγαίνουν λίγο παραπάνω στη φόρα λόγω social media, λόγω τηλεόρασης… Το “Σπιρτόκουτο” βγήκε και πριν 25 χρόνια, έτσι;

Ο κόσμος πάει περισσότερο σήμερα σινεμά για να στηρίξει τις ελληνικές ταινίες από ό, τι συνέβαινε πριν 24 χρόνια που βγήκε το “Σπιρτόκουτο”;
Κοίταξε. Άσε το “Σπιρτόκουτο” είναι ειδική περίπτωση. Μην το πιάσουμε.

Καταρχάς, όταν βγήκε στις αίθουσες είχε μόλις ξεσπάσει ο πόλεμος στο Ιράκ και είχαμε απευθείας μεταδόσεις για πρώτη φορά. Τώρα πια είναι καθημερινό θέαμα, βλέπουμε απευθείας βομβαρδισμούς. Τότε ήταν κάτι το εντυπωσιακό.

Καμιά ταινία τότε δεν πήγε καλά. Πολύ περισσότερο αυτή που δεν είχε ούτε φίρμες ούτε ο σκηνοθέτης ήταν ακόμη γνωστός τότε. Ανακαλύφθηκε στην πορεία μετά από τους influencers που λέγαμε. Το ανέβαζαν στο Facebook και διάφορα τέτοια.

Ελληνικό κινηματογράφο πάντα θέλαμε να βλέπουμε και πάντα, όταν κάτι ακούγεται ότι είναι καλό, αμέσως ο κόσμος θα πηγαίνει. Αλλά το ότι απογοητεύεται πολλές φορές σε αυτό φταίει πάλι ο ελληνικός κινηματογράφος. Πάει και τελικά βλέπει μια μπούρδα ή βλέπει τα εσώψυχα του σκηνοθέτη ή κάτι το μέτριο που δεν είναι το αριστούργημα που του πλάσαραν τα ΜΜΕ. Κατάλαβες;

Οπότε εκεί είναι το μυστικό. Να είσαι συνεπής, να βγάλεις μια καλή ταινία και να την προωθήσεις σαν μια καλή ταινία.

Ο κόσμος έχει δει πια τόσο σινεμά που κάτι μέτριο θα το καταλάβει.

Για κάποιο λόγο πάντως έχω την εντύπωση ότι σήμερα στηρίζει περισσότερο το ελληνικό σινεμά.
Nα σου απαντήσω έμμεσα. Πόσα εισιτήρια έκοψε το “Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ”;

Δεν έκοψε όσο θα έπρεπε.
To ‘Κρέας” πόσα εισιτήρια έκοψε;

Οπότε, ναι, κατάλαβα.
Λοιπόν, τι μου λες ότι στηρίζει το ελληνικό σινεμά; Στήριξε τη “Σπασμένη φλέβα”. Ε, ναι, αλλά εγώ κοιμόμουν και ξύπναγα κι έβλεπα μπροστά μου την αφίσα της ταινίας. Υπάρχει και το promotion, έτσι; Ή την “Ευτυχία”… Το ίδιο και εκεί.

Και προηγουμένως σου ανέφερα και καλές ταινίες που έχουν πάρει και βραβεία “Ιρις”, και βραβεία στη Θεσσαλονίκη.
Έφτασαν τα τέσσερα μηδενικά τα εισιτήρια;

Δεν νομίζω.
Ε, λοιπόν, ποια είναι η στήριξη που λέμε; Ο Καποδίστριας είχε 800.000 όμως. Δεν ξέρω αν σημαίνει στήριξη στο ελληνικό σινεμά αυτό. Έχω τα ερωτηματικά μου. Ας το αφήσουμε εκεί.

Δεν πρέπει να σχολιάζω εγώ τέτοια πράγματα γιατί είμαι ηθοποιός και αύριο μπορεί να παίξω τον Κατσαντώνη, κατάλαβες; (γελάμε)