Προϊούσα κυβερνητική φθορά, πιθανή πανωλεθρία

Η άπελπις προσπάθεια του πρωθυπουργού να αναχαιτίσει την καταιγίδα του ΟΠΕΚΕΠΕ έμοιαζε με παράπηγμα που το πήρε ο άνεμος. Δεν έμεινε τίποτε επι της ουσίας, εκτός από τα άσαρκα και κάπως αστεία περί Ασυμβίβαστου(π.χ. ρεπατζήδες βουλευτές!).

Ακόμη και οι σωστές επισημάνσεις για τα διαχρονικώς παθογενή(πελατειακό κράτος κλπ) προσέκρουαν στο τείχος της σκληρής για τον ίδιο πραγματικότητας και έγιναν σκόνη άμα της εκφορά του επιχειρήματιος οτι από το 2019 είχε θέσει στόχο την εξάρθρωση του βαθέος κράτους και του πελατειασμού.

Αρκούσε η πάγκοινη κραυγή για το αυτονόητο(Γιατί δεν έκανες τίποτε επι δύο τετραετίες;) για να εξουθενώσει την επιστρατευμένη τεχνητή αυτοπεποίθηση του πρωθυπουργού και να καταδείξει την οριστική πτώχευση του μείγματος υποκριτικής αυτοκριτικής και εμβαλωτικών προτάσεων.

Πέρασε ο καιρός της ευκολίας. Ερχεται, καταφθάνει δριμύς ο καιρός της νέμεσης. Κι όχι μονάχα λόγω του δυσώδους ΟΠΕΚΕΠΕ. Καιροφυλακτούν οι Υποκλοπές και η μάχαιρα του Ντίλιαν(Μέμνησο: Νιξον!), τα Τέμπη με τα οφθαλμοφανή έλκη στο σώμα της Δικαιοσύνης(Α! Και το του Φλωρίδη έπος με την δικαστική αίθουσα στην Λάρισα) και, φυσικά, τα οικονομικά της χειμαζόμενης κοινωνίας(ακρίβεια κλπ).

Κάποια σανίδα σωτηρίας θα μπορούσε να είναι οι υστερικές υπερβολές μερίδος της αντιπολίτευσης για τα Τέμπη (εξαερωμένο βαγόνι, εμμονή στο ξυλόλιο κ.α.), υπερβολές που αποδίδουν ψηφοθηρικά σε ορισμένα κόμματα(«Ελληνική Λύση»/ «Πλεύση Ελευθερίας») αλλά προβληματίζουν αν δεν εξοργίζουν μέρος της κοινωνίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εν γένει συμπεριφορά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία επιμένει σε υψίσυχνη καταγγελτική ρητορική, με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, χάνοντας συχνά το υπαρκτό δίκιο της.

Το ίδιο συμβαίνει με την Μαρία Καρυστιανού. Η οποία-πέραν των άλλων- πολιτεύεται ως αρχηγός νεοπαγούς κόμματος με…αναρτήσεις. Πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία. Εξηγήσιμη:Η αδαημοσύνη και η θεματική μονοκαλλιέργεια εκεί οδηγούν…

Οσο για την Κεντροαριστερά, μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, στους κάμπους πέφτει χιόνι: Το ΠΑΣΟΚ, παρά το ήσυχο Συνέδριο, την αξιοσημείωτη διεύρυνση και την φθίνουσα κυβερνητική πορεία, ελάχιστα ενισχύεται. Το χειρότερο; Όταν μπούν στον εκλογικό στίβο η Καρυστιανού και ο Τσίπρας, δεν είναι βέβαιο οτι θα διατηρήσει δημοσκοπικά την δεύτερη θέση…

Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποφεύγει τις κακοτοπιές, τα ολισθήματα και την θολή ατμόσφαιρα σχετικά με τον ιδεολογικο-πολιτικό προσανατολισμό του: Ενας εμπειρος και έντιμος διαχειριστής, ώστε η χώρα να κάνει βήματα προόδου ή συνταγογράφος μιάς διαχειριστικής πολιτικής με αριστερά, λεκτικά επιχρίσματα;

Συγκεκριμένα. Πρώτον, ολοένα και πιο συχνά αντί να πολιτεύεται με την σοφία του έμπειρου και την λελογισμένη αυτοπεποίθηση του ερχόμενου, αντιγράφει τον καταγγελτικό εαυτό του. Εκείνον που τον οδήγησε στην ανερμάτιστη αντιπολίτευση και στην δεινή ήττα του ΄23.

Δεύτερον, με τα Ινστιτούτα και την περιώνυμη αυτό-οργάνωση θεωρεί οτι μπορεί να ενεργοποιήσει και να συγκινήσει την κοινωνία. Δύσκολο έως αδύνατο. Αφενός γιατί η κοινωνία σε τίποτε δεν θυμίζει το 2015 και αφετέρου διότι η εγερσιακή ρητορική του συνοδεύεται από τον εστετισμό(των Ινστιτούτων) και το άγχος της επιδιωκόμενης καταλυτικής υπεροχής στον χώρο της ευρύτερης Κεντροαριστεράς.

Ειδικότερα, τα υπαρκτά ηγετικά του χαρίσματα επιστρατεύονται εντέχνως-και ίσως κομπαστικά- ώστε να αναδειχτεί μιά μεσσιανικού τύπου επανάκαμψη. Υπενθυμίζεται πόσο προσβλητικά φέρθηκε στους πρώην συντρόφους του(Παλλάς) και πόσο θέτει εκποδών την ευθύνη του-επομένως, την ουσιαστική αυτοκριτική- για την διαλυτική κατάσταση στην συγκεκριμένη Αριστερά.

Τρίτον, ολίσθημα μέγα ο τρόπος που μίλησε(στον Νίκο Χατζηνικολάου, «Αντένα») για το κλείσιμο των τραπεζών. Ολίσθημα και γκάφα ολκής, καθώς δεν εξήγησε αναλυτικά την όντως σοβαρή αλλά και επίφοβη αυτή επιλογή, συνδεδεμένη με συγκεκριμένο Σχέδιο στο μπρα ντε φερ με τις ύαινες της Ενωσης.

Ετσι, ανακίνησε οικεία κακά θυμίζοντας στην κοινωνία δραματικές στιγμές που έζησε η χώρα. Κι άντε τώρα να γιατρέψεις το έλκος από αυτή την αυτοκαταστροφική στιγμή της συνέντευξης με διευκρινίσεις, νέες δηλώσεις κλπ.

Τέλος, μιλώντας για αριστερά επιχρίσματα, θα μπορούσε να πεί κάποιος καχύποπτος οτι ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να θέσει τον Αρη Βελουχιώτη στην υπηρεσία του…δημοκρατικού καπιταλισμού…

Επιμύθιον: Η προβληματική αντιπολίτευση, όπως τουλάχιστον αναλύθηκε στα προεκτεθέντα, συνιστά μιά ισχνή, ξερακιανή ελπίδα για επιβίωση της κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη προσωπικά. Αλλά δεν αρκεί.

Ο δημοσκοπικός κατήφορος, ειδικά μετά τις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, προϊδεάζει για τα χειρότερα: Αν η ΝΔ στις επόμενες εκλογές κινηθεί κάτω από το 25%-πόσο μάλλον αν βυθιστεί στο 20% και παρακάτω- ουδόλως αποκλείεται να ανακινηθεί θέμα ηγεσίας και απομάκρυνσης του Μητσοτάκη.

Είπαμε: Ο καιρός της ευκολίας πέρασε ανεπιστρεπτί για τον πρωθυπουργό. Τουλάχιστον αυτό δείχνουν ΟΛΑ τα στοιχεία της σημερινής πραγματικότητας. Που είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο να ανατραπεί. Εκτός κι αν πιστέψουμε στα θαύματα…