Το “ρουσφετάκι” και το “κακουργηματάκι”

Η επιχειρηματολογία των εμπλεκόμενων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠE υπουργών και βουλευτών συνοψίζεται σε τέσσερις φράσεις.

Η πρώτη: «Δεν κάναμε τίποτα το παράνομο». Η δεύτερη: «Βοηθούσαμε πολίτες να ξεμπλέξουν από τον κυκεώνα της δημόσιας διοίκησης». Και η τρίτη: «Θα ποινικοποιήσουμε και το ρουσφέτι»;

Για την τέταρτη, όπως την εξέφρασε ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών ‘Αδωνις («θα βγάλω δημόσια τα ρουσφέτια που έχουν ζητήσει βουλευτές της αντιπολίτευσης»), δεν σηκώνει συζήτηση. Πρόκειται για αστειότητα (θα εξηγήσουμε παρακάτω γιατί).

Επειδή η προπαγανδιστική προσέγγιση του θέματος το συσκοτίζει, ας ξεκαθαρίσουμε την ήρα από το στάρι.

Πρώτον, το παράνομο ή όχι μιας πράξης το κρίνουν πρώτα οι εισαγγελείς και μετά τα δικαστήρια. Ο υπό έρευνα ή κατηγορίαν πολιτικός δικαιούται να λέει ότι δεν παρανόμησε. Οι εισαγγελείς κάνουν συχνά υπερβολές, φουσκώνοντας μια υπόθεση χωρίς ουσιώδη στοιχεία; Βεβαίως. Είτε από επαγγελματική τεμπελιά είτε από ευθυνοφοβία (τη στέλνουν παρακάτω για να μην τους πουν ότι την κουκούλωσαν). Όμως, καμιά τέτοια υπόθεση, χωρίς στοιχεία, δεν θα σταθεί. Μένει, βεβαίως, η ταλαιπωρία του εμπλεκομένου, αλλά στο τέλος θα βγει καθαρός και «αποπάνω».

Δεύτερον, όποιος πολιτικός απλώς βοήθησε έναν πολίτη να βγάλει άκρη με τη γραφειοκρατία ή την ξεροκεφαλιά της διοίκησης και δεν ζήτησε κάτι επιλήψιμο δεν φοβάται τίποτα. Θα δικαιωθεί πανηγυρικά.

Τρίτον, το ίδιο ισχύει για τη, δήθεν, «ποινικοποίηση του ρουσφετιού». Ας το πούμε με παραδείγματα, για να μην κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν οι πονηροί. Ρουσφέτι είναι το παλιό αίτημα «σβήσε μου την κλήση της Τροχαίας και δώσε μου πίσω τις πινακίδες» ή «κάνε μου τη μετάθεση του ανιψιού». Δεν είναι, βρε αδερφέ, ποινικό αδίκημα, εκτός αν ο (απ)αιτών πολιτικός καταφύγει σε άλλα μέσα (πχ απειλή).

Επίσης, ρουσφέτι είναι και το πιεστικό αίτημα «δώσε τα λεφτά στον δικό μου», όπως αποτυπώνεται σε μια δικογραφία. Το ζητούσαν πρώην υπουργοί και βουλευτές από τον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Και όταν αυτός τους απαντούσε «μα δεν γίνεται» και ότι δεν γίνεται να μπει στο σύστημα και να το αλλάξει, ο (απ)αιτών του έδινε τη λύση: «Κάντο χεράτα»! Δηλαδή, παράκαμψε το ηλεκτρονικό σύστημα και κάνε τη δουλειά «με το χέρι», για να πάρει τα λεφτά ο πελάτης-ψηφοφόρος.

Και αυτό ρουσφέτι είναι, αλλά ενδέχεται να είναι και παρανομία. Και μάλιστα βαριά, αν η καταβολή των χρημάτων έγινε σε μη δικαιούχο και το ποσό ξεπερνούσε τις 120 χιλιάδες ευρώ. Είναι κακούργημα. Έτσι λέει ο νόμος, ο ελληνικός, δεν τον ψήφισαν οι ευρωπαίες εισαγγελείς Κοβέσι, Παπανδρέου και λοιποί, που θέλουν να κατασπαράξουν ο Άδωνις και οι φραπεδοχασάπηδες.

Άρα, υπάρχουν αθώα ρουσφετάκια και ρουσφετάκια-κακουργηματάκια (ηθική αυτουργία σε απιστία, λέγεται εν προκειμένω). Δεν ξέρω πώς θα ξεμπερδέψουν όσοι πολιτικοί πίεζαν προς αυτήν κατεύθυνση, αλλά τον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που τα αποδέχτηκε και πλήρωσε(αν…) μη δικαιούχους, δεν τον βλέπω καλά. Τα «κακουργηματάκια» τον περιμένουν.

Τέταρτον, όσον αφορά την απειλή του Αδώνιδος ότι θα ξεμπροστιάσει βουλευτές της αντιπολίτευσης που του έχουν ζητήσει ρουσφέτια, θα του λέγαμε να το κάνει. Για να ευθυμήσουμε έτι περαιτέρω. Αλλά να μη διαπράξει τις συνήθεις προπαγανδιστικές του αλχημείες και υπερβολές. Ας μας πει τι του ζήτησε ένας ΠΑΣΟΚος ή ένας ΣΥΡΙΖΑίος ή οποιοσδήποτε άλλος συνάδελφός του και θα κρίνουμε.

Εν κατακλείδι: άλλο ένα «ρουσφετάκι» κι άλλο ένα «κακουργηματάκι». Πρέπει να μπορούμε να κάνουμε τις συγκρίσεις και να βλέπουμε τις διαφορές. Για να δούμε εντέλει αν κάποιος μπορεί να ισχυριστεί αυτό που έχει πει ο Ζαν Ζακ Ρουσό: «Μπορεί να μην είμαι καλύτερος, αλλά τουλάχιστον είμαι διαφορετικός».