Αν είχαμε έναν Ορμπαν θα τον ψηφίζαμε;

Ο Βίκτορ Ορμπαν δεν κάθισε ως τύραννος στον τράχηλο του ουγγρικού λαού. Νίκησε σε τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Απλώς εκείνοι που τον ψήφιζαν με θέρμη κουράστηκαν από τη στασιμότητα της οικονομίας και τη διαφθορά.

Λογικό. Οταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στη χώρα είναι ένας πρώην υδραυλικός και κολλητός του Ορμπαν, θα θύμωνε ακόμα και ο αγρότης που φοβόταν μην έρθουν οι μουσουλμάνοι και βιάσουν τις κόρες του -κάτι τέτοια έλεγε ο πρώην πρωθυπουργός.

Οι Ούγγροι ψήφιζαν δαγκωτό τον Ορμπαν για πάνω από μία δεκαετία. Και το έκαναν γιατί ο τύπος απαντούσε στα ταπεινότερα των λαϊκών ενστίκτων, ενώ είχε το χέρι στην τσέπη για επιδόματα, στεγαστικά δάνεια και διάφορες εξωτικές παροχές. Μιλούσε για την απειλή της μετανάστευσης. Τη δολιότητα της Ευρώπης που θέλει να αλλοιώσει τα εθνικά χαρακτηριστικά της χώρας σε συνεργασία με τον Σόρος. Τη βλάβη που προκαλεί η ομοφυλοφιλία στο σώμα της κοινωνίας. Αλλά και για τις αξίες της οικογένειας, του χριστιανισμού και των παραδόσεων. Και παράλληλα, πριν από κάθε εκλογή τίναζε την μπάνκα στον αέρα με ονειρεμένες παροχές.

Με τον καιρό έχασε την αρχική του εικόνα ως «αντισυστημικός» και θεωρήθηκε μέρος του προβλήματος. Ετσι οι ψηφοφόροι επέλεξαν μια πιο φρέσκια εκδοχή. Εναν ηγέτη που προέρχεται από την ίδια πολιτική μήτρα.

Αν πάρουμε το σχήμα του Ορμπαν, λες και είναι αυτοκόλλητο, πάνω σε ποιους δικούς μας θα εφάρμοζε καλύτερα; Σίγουρα στον Βελόπουλο. Θα ταίριαζαν ακόμα και οι γωνίες. Αλλά και η κυβέρνηση έχει πλέον στην καμπούρα της ράμματα που είναι λες και τα πέρασε ο Ορμπαν με ψιλοβελονιά.

Και έτσι, ενώ αντιμετωπίζουμε του Ούγγρους ως μία ιδιαίτερη κατάσταση, δεν βλέπουμε ότι και εμείς εύκολα θα τους μοιάζαμε. Αυτό το δείχνει η δημοσκοπική επίδοση του Βελόπουλου, αλλά και η ανοχή της κοινής γνώμης σε κυβερνητικές παρεκτροπές. Αν στη θέση του Βελόπουλου ήταν μία χαρισματική προσωπικότητα που θα προσέγγιζε με λιγότερη φαιδρότητα θέματα κοινωνικής συνοχής και εθνικής ταυτότητας, οι συσχετισμοί ίσως ήταν διαφορετικοί. Ομοίως, η ανοχή της κοινής γνώμης σε θέματα θεσμών, κράτους δικαίους και διαφάνειας, παραπέμπει στη στάση των Ούγγρων. Αυτό, λοιπόν, που προσπαθώ να πω είναι ότι δεν είμαστε καλύτεροι από τους Ούγγρους. Ενδεχομένως να είμαστε και χειρότεροι. Απλώς δεν μας προέκυψε κάποιος Ορμπαν στον δρόμο μας, αλλά μόνο εκδοχές του.