Νίκος και Δημήτρης Πλακιάς ένα χρόνο πριν: Μακάρι να είμαστε όρθιοι και να ακουστεί η αλήθεια

Συμπληρώνονται τρία χρόνια από εκείνη την ημέρα που η είδηση της σύγκρουσης των τρένων στην κοιλάδα των Τεμπών πάγωσε το αίμα της χώρας.

Πενήντα επτά συμπολίτες μας δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, στη Θεσσαλονίκη και τα σπίτια τους φορτώθηκαν μ’ένα τραύμα που δεν μπορεί να επουλωθεί με το πέρασμα του χρόνου. Δεν γιατρεύουν τα χρόνια τις απώλειες παιδιών ή γονιών.

Παρ’όλα αυτά, οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν να παλεύουν με αξιοπρέπεια για απόδοση δικαιοσύνης. Για να πληρώσουν αυτοί που πραγματικά έχουν την ευθύνη για την τραγωδία της 28ης Φεβρουαρίου του 2023.

Χρόνο με το χρόνο, αυτοί οι άνθρωποι δίνουν αυτή την πολύ μεγάλη μάχη και πλέον είναι έτοιμοι (όσο έτοιμοι μπορούν να είναι τέλος πάντων) για την έναρξη της δίκης που αρχίζει οσονούπω.

Πέρυσι τέτοιες ημέρες το NEWS 24/7 είχε συναντήσει τις δύο οικογένειες Πλακιά. Εχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε σ’ αυτή τη συγκυρία τι απάντησαν οι αδελφοί Πλακιά όταν είχαν ερωτηθεί από τον Παντελή Διαμαντόπουλο τι θα επιθυμούσαν μετά από ένα χρόνο.

Ο Νίκος Πλακιάς ήταν κάτι παραπάνω από σαφής. “Μας ρωτάς εμάς πως θα είμαστε του χρόνου. Ξέρεις, διαλυθήκαμε σε πέντε λεπτά. Μας έχει δημιουργήσει μία φοβία όλο αυτό. Εχω μία κόρη, 25 ετών, ταξιδεύει και τρέμει το φυλοκάρδι μου. Δεν της δίνω το αυτοκίνητο και είναι 25 ετών κοπέλα”.

Και επεσήμανε: “Αν είμαστε καλά και είμαστε όρθιοι.. Εγώ αυτό θα ήθελα πάντως. Τίποτα άλλο. Αν είμαι όρθιος, θα τα καταφέρω. Αν είμαι όρθιος και του χρόνου, πιστεύω ότι θα παλέψω και θα καταφέρω πολλά”.

Στο ίδιος μήκος κύματος και ο αδερφός του Δημήτρης: “Θα ήθελα του χρόνου τέτοια μέρα να είμαστε στα δικαστήρια και να μαθαίνει όλος ο κόσμος την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Δεν μπορούμε να πούμε ούτε ένα ψέμα. Να είναι σίγουρος ο κόσμος και του χρόνου και μετά από δύο χρόνια θα είμαστε δυνατοί γιατί το χρωστάμε σε αυτούς που έφυγαν τόσο άδικα.
Σίγουρα πέφτουμε, σηκωνόμαστε, ξαναπέφτουμε αλλά θα είμαστε δυνατοί. Αυτό που θέλουμε όλοι μας είναι τελειώσουν όλα και να πενθήσω τα παιδιά μας όπως πρέπει. Να συνεχίσω μία ζωή ήρεμη όσο γίνεται..”

Η δικαιοσύνη, έτσι, πρέπει να έχει και αυτό κατά νου. Να επιτρέψει σ’ αυτούς τους ανθρώπους να πενθήσουν όπως δεν έχουν κάνει μέχρι τώρα. Δεν είναι λίγη αυτή η ευθύνη…