Ο ταξιτζής με το καπνογόνο μιλά για τη “κιτρινιάρα” του – “Είναι το μαγαζάκι μου στον δρόμο”

Χωρίς να είναι επιδίωξή του, το διάστημα που διήρκεσαν οι απεργιακές κινητοποιήσεις των ταξί ήταν ένα από τα πρόσωπα που ξεχώρισαν. Ανάβει το πρώτο καπνογόνο και χρωματίζει την ατμόσφαιρα.

Είναι η στιγμή, συνήθως κατά την είσοδο της διαδήλωσης στο Σύνταγμα, που παρατάσσονται αμφιθεατρικά γύρω του δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ προκειμένου να τον απαθανατίσουν. Ο ίδιος το βλέπει σαν ευκαιρία να αναδειχτεί συνολικά η κινητοποίηση. Γι’ αυτό και πάντα δεν στέκεται μπροστά από ταξί, αλλά δίπλα, προκειμένου να φτάνει το βλέμμα έως την ουρά της πορείας.

Ο λόγος για τον κ. Παναγιώτη. Είναι ένας από τους εκατοντάδες αυτοκινητιστές που βρέθηκαν αυτή την περίοδο στους δρόμους, ζητώντας να μην εφαρμοστεί το νέο νομοσχέδιο που αφορά τον κλάδο τους. Όπως καταγγέλλουν, το νομοσχέδιο εγκαθιδρύει ως αποκλειστικό τρόπο κυκλοφορίας την ηλεκτροκίνηση, απελευθερώνει την μετακίνηση με ΙΧ, ανοίγοντας τον δρόμο για τις πολυεθνικές εταιρείες κι επιπλέον αφαιρεί τη δυνατότητα να συνεχίσουν στο επάγγελμα οδηγοί στους οποίους μπορεί να είχαν ασκηθεί παλιότερα διώξεις, ακόμη και για συνδικαλιστική δράση (π.χ παρακώλυση συγκοινωνιών), καθώς οι νέες άδειες απαιτούν καθαρό ποινικό μητρώο.

Στο τιμόνι από 18 ετών, «ένα μαγαζάκι σε τέσσερις ρόδες»

Μιλώντας στο Orange Press Agency, αποκαλύπτει ότι ασκεί αυτό το επάγγελμα από το μακρινό 1988, όταν ήταν ακόμη 18 χρονών. Όπως λέει, παρότι σπούδασε Χημικός, προτίμησε να παραμείνει στο τιμόνι, καθώς του αρέσει να ζει μέσα στην κοινωνία.

«Αδερφέ, το ταξί είναι μέσα στην καρδιά μου. Εγώ δεν μπορώ να κάνω χωρίς το ταξί, χωρίς την κιτρινιάρα μου, έτσι τη λέω, χωρίς την κιτρινιάρα μου δεν μπορώ να κάνω. Είναι μέρος της ζωής μου, είναι το μαγαζάκι μου ρε φίλε, σε τέσσερις ρόδες. Ένα μικρό μαγαζάκι σε τέσσερις ρόδες, αυτό είναι», εξηγεί.

Απαριθμώντας τους λόγους για τους οποίους εναντιώθηκε σθεναρά στο επίμαχο νομοσχέδιο, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι ηλεκτροκίνηση θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε πρώτο στάδιο προαιρετικά, όπως συμβαίνει άλλωστε «σχεδόν σε όλη την Ευρώπη». Όπως χαρακτηριστικά διερωτάται «σε εκείνους το έχουν πάει από το 2035 και μετά, σε εμάς γιατί από φέτος;»

Στέλνοντας τέλος ένα μήνυμα προς του συναδέλφους του, τους ζητά να μη σταματήσουν τον αγώνα «να κατεβαίνουν όλοι στις διαδηλώσεις κι εκδηλώσεις του σωματείου, είτε συμφωνούν, είτε δεν συμφωνούν», καθώς, «όλα για κάποιο λόγο γίνονται». Όσο για την κοινωνία και τον κόσμο που ταλαιπωρήθηκε λίγο παραπάνω τις ημέρες των κινητοποιήσεων, θυμίζει ότι «είμαστε εδώ για αυτούς. […] Αυτούς εξυπηρετούμε, αυτούς πάμε να σώσουμε. Γιατί αν τώρα με το ταξί μετακινούνται οικονομικά, σε λίγα χρόνια για την ίδια διαδρομή, θα μετακινούνται πολύ πιο ακριβά» λέει κλείνοντας.