2026: Στασιμότητα, ανακάτεμα ή αλλαγή…

Το 2026 θα είναι χρονιά εκλογών. Αλλά κι αν δεν είναι, θα είναι η τελευταία χρονιά ενός σχεδόν οκταετούς κύκλου, που άνοιξε το 2019 και θα σημάνει το τέλος της αυτοδύναμης διακυβέρνησης και της αναζήτησης σχημάτων τα οποία θα διαψεύσουν τον αφορισμό περί «μη διακυβερνήσιμης» χώρας.

Οι τρεις λέξεις του τίτλου παραπέμπουν στις τρεις πιθανότερες εκδοχές του νέου κύκλου που θα ανοίξει.

Κύκλος πρώτος με στασιμότητα: Αυτό σημαίνει ότι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η ΝΔ θα εξακολουθήσει να ασκεί τη διακυβέρνηση, αυτή τη φορά όμως υποχρεωμένη να επιλέξει συνεταίρο, ενδεχόμενο που συνδέεται και με την τύχη του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αν ο νυν πρωθυπουργός καταφέρει να διατηρήσει τη ΝΔ λίγο πάνω από το 30% και με μεγάλη διαφορά από τον όποιο δεύτερο, οι πιθανότητές του να σπάσει το μεταπολιτευτικό ρεκόρ(τρίτη- συνεχόμενη– πρωθυπουργική θητεία) θα είναι αυξημένες. Θα συμβιβαστεί με τις απαιτήσεις κάποιου συνεταίρου-δεξιότερά ή αριστερότερα της ΝΔ- αλλά το επίτευγμά του θα είναι σημαντικό. Σε κάθε άλλη περίπτωση, δηλαδή αν το ποσοστό της ΝΔ είναι κάτω από το 28% των ευρωεκλογών-και, κυρίως, αν κατρακυλήσει κάτω από 25%- ο κ. Μητσοτάκης θα αναζητήσει άλλη απασχόληση. Θα είναι «ηττημένος νικητής», δεν θα βρίσκει συνεταίρο και οι διάδοχοι θα περιμένουν στη γωνία. Σε κάθε περίπτωση, αν η κυβερνητική λύση δοθεί ξανά με κορμό τη ΝΔ(με ή χωρίς Μητσοτάκη), θα είναι η λύση της συνέχειας με στασιμότητα. Μπορεί και με οπισθοδρόμηση, αν ο κυβερνητικός συνεταιρισμός αποτελείται από κόμματα και πρόσωπα με τις αντιλήψεις του Πλεύρη και του Γεωργιάδη.

Κύκλος δεύτερος με ανακάτεμα: Η εκδοχή αυτή παραπέμπει σε μεγάλη διάχυση της ψήφου και ανάλογο κατακερματισμό του πολιτικού σκηνικού, χειρότερο από εκείνον των εκλογών του Μαίου του 2012, όταν κανένα κόμμα δεν έφτασε στο 20%. Αυτό θα συμβεί αν  καταρρεύσει η ΝΔ και ακολουθούν μικρομεσαία κόμματα, υπάρχοντα και νέα, που δεν θα μπορούν να αποτελέσουν (ή να συμβάλουν σε) κυβερνητική λύση.

Κύκλος τρίτος και  αλλαγή: Αυτό θα σήμαινε ότι απέναντι στη ΝΔ(με ή χωρίς Μητσοτάκη) θα σχηματιζόταν μια φυσιολογική συμμαχία κεντροαριστερών και αριστερών δυνάμεων, τα οποία διαθέτουν και κυβερνητική πείρα και πρόσωπα που μπορούν να αναλάβουν πρώτους ρόλους. Τέτοια κόμματα είναι το ΠΑΣΟΚ και όσα προέρχονται ή θα προέλθουν από τον πρώην ΣΥΡΙΖΑ, με πρωτοστατούσα εκδοχή το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Μόνο ο συνολικός αυτός χώρος αποτελεί  φερέγγυα εναλλακτική λύση απέναντι στη ΝΔ(με ή χωρίς Μητσοτάκη), υπό τον απαράβατο όρο ότι όσοι τον συναποτελούν θα ξεπεράσουν αγκυλώσεις του παρελθόντος, αυταπάτες του παρόντος και προσωπικές εμμονές- του τύπου «αυτόνομη πορεία» ή «καθαρότητα»- που είναι άνευ νοήματος.

Με τα σημερινά δεδομένα αυτή η τρίτη λύση φαντάζει αδύνατη. Όμως, είναι η μόνη που μπορεί να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της ΝΔ και να ακυρώσει την τρίτη κυβερνητική θητεία της(με ή χωρίς Μητσοτάκη). Και καλό είναι όσοι, όπως ο Νίκος Ανδρουλάκης,  λένε «ζήτω που καήκαμε» αν έχουμε και τρίτη τέτοια θητεία, να συνειδητοποιήσουν έγκαιρα τι θα συμβεί αν ο προοδευτικός χώρος μείνει πολυδιασπασμένος και τα κομμάτια του αναγκαστούν  να «κυνηγούν» απολιτικά ή αντιπολιτικά μορφώματα της συγκυρίας, όπως το υπό εκκόλαψη  «κίνημα Καρυστιανού».

Δεν υπάρχουν «μη διακυβερνήσιμες» χώρες». Και πιθανότατα στη νέα χρονιά, που σήμερα ανατέλλει, θα κριθεί αν θα έχουμε συνέχεια με στασιμότητα(ή και οπισθοδρόμηση) ή τη μόνη λύση που μπορεί να αμφισβητήσει αυτήν την συντηρητική μονοκρατορία.

Όσοι έχουν την ευθύνη, μπορούν να το κάνουν και σήμερα αρνούνται, αύριο δεν θα έχουν τη δικαιολογία που προβάλλει αυτή η ρήση του Αμερικανού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Ρέι Μπράντμπερι: «Δεν προσπαθώ να προβλέψω το μέλλον, προσπαθώ να το εμποδίσω».

 Καλή χρονιά!