“Αυτό μου φέρνει τρόμο”: Επικίνδυνη Αμερική, θλιβερή Ευρώπη…

Η εισβολή της Αμερικής του Τραμπ στη Βενεζουέλα  και η απαγωγή του Μαδούρο δεν είναι η πρώτη κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου στη μεταπολεμική ιστορία του κόσμου μας. Είναι, όμως, η πρώτη που φέρνει τρόμο σε κάθε άνθρωπο που θέλει να αισθάνεται ελεύθερος.

Η Αμερική όλων των προέδρων έχει κάνει πολέμους και άλλες επεμβάσεις παραβιάζοντας κάθε κανόνα δικαίου. Η Κορέα και το Βιετνάμ, ο  πόλεμος του Κόλπου, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, πέρσι η επίθεση στο Ιράν και τώρα στη Βενεζουέλα είναι τα πιο γνωστά από τα εκατοντάδες παραδείγματα τέτοιων επεμβάσεων.

Αλλά και το άλλο στρατόπεδο, που υπήρχε μέχρι το 1989, είχε κάνει τα δικά του. Οι εισβολές της Σοβιετικής Ένωσης στην Ουγγαρία το 1956, στην Τσεχοσλοβακία το 1968 και(εκτός ανατολικού μπλοκ) στο Αφγανιστάν το 1979 είχαν την ίδια ιμπεριαλιστική λογική, αν και ο αριθμός των επεμβάσεων της πρώην ανατολικής υπερδύναμης δεν συγκρίνεται με εκείνον της δυτικής.

Η προτελευταία, αυτή της Ρωσίας του Πούτιν στην Ουκρανία, καταδικάστηκε από όλον το δυτικό κόσμο. Είχε μια δικαιολογητική βάση, την οποία πρόβαλε ο εισβολέας( η επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι την αυλή της Ρωσίας), αλλά αυτή δεν αίρει το παράνομο της πράξης.

Η επανεκλογή του Τραμπ, η σχεδόν εχθρική του στάση απέναντι στους ευρωπαίους συμμάχους των ΗΠΑ και  ο σχεδόν κοινός βηματισμός με τον Πούτιν έχει αλλάξει δραστικά και δραματικά όλα τα δεδομένα.

Όμως, η επίθεση στη Βενεζουέλα και η σύλληψη του Μαδούρο έχει μερικά πρωτοφανή χαρακτηριστικά:

Πρώτον, δεν έχει καμιά δικαιολογητική βάση. Τα περί επικεφαλής καρτέλ ναρκωτικών είναι αστεία. Είναι η πρώτη φορά που πρόεδρος των ΗΠΑ λέει ανοιχτά ότι θέλει τα πετρέλαια μιας ανεξάρτητης χώρας. Και θα δούμε τι θα συμβεί αν αύριο προλάβει να κάνει κάτι ανάλογο στη Γροιλανδία ή στον Καναδά.

Δεύτερον, είναι η πρώτη φορά που σχεδόν καμιά δυτική χώρα και κανένας ηγέτης της (με τη φωτεινή εξαίρεση του πρωθυπουργού της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ) δεν καταδίκασε ανοιχτά  αυτήν την πράξη διεθνούς πειρατείας. Η ηγεσία (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοια) της Ευρώπης επιδεικνύει θλιβερή συμπεριφορά. Βδελύσσεται τη Ρωσία για την εισβολή στην Ουκρανία, αλλά δεν ψελλίζει δυο λέξεις καταδίκης της γκανγκστερικής πράξης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα.

Τρίτον, αν αύριο οι ειδικές δυνάμεις του Πούτιν κάνουν κάτι ανάλογο στην Ουκρανία με τον Ζελένσκι  ή όπου αλλού εντοπίσουν κάποιον «εχθρό» και ο Τραμπ σιωπήσει κυνικά, τι θα πουν οι ψοφοδεείς ευρωπαίοι «ηγέτες»; Αν αύριο η Κίνα εισβάλλει και καταλάβει την Ταϊβάν, ποιος θα νομιμοποιείται να το καταγγείλει;

Τέταρτον, είναι τρομακτική η απουσία ουσιαστικής αντίδρασης στην ίδια την Αμερική. Μοναδικές φωτεινές εξαιρέσεις ο γερουσιαστής Σάντερς και ο δήμαρχος Μαμντάνι, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.

 Η «ελεύθερη Αμερική» είναι τραγικά απούσα. Το ίδιο και η Ευρώπη. Ο νόμος των γκάνγκστερ, που εφαρμόζεται σήμερα στην αδύναμη Βενεζουέλα του Μαδούρο, μπορεί αύριο να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, αν κάποιος άλλος «μικρός Τραμπ» πιστέψει ότι μπορεί να τον μιμηθεί.

 Γι’ αυτό  η τωρινή πράξη κρατικής τρομοκρατίας και διεθνούς πειρατείας σε βάρος μιας αδύναμης χώρας διαφέρει από όλες τις προηγούμενες. 

 Όπως το λέει ο στίχος του ποιητή: «Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μ’ αυτό μου φέρνει τρόμο»…

 ΥΓ: Η δήλωση Μητσοτάκη είναι απλώς θλιβερή, ελπίζουμε να μην αποδειχθεί και επικίνδυνη. Τουλάχιστον ας σιωπούσε…