Αυτό που μας διδάσκει ο Έπσταϊν για τους ανθρώπους

Είσαι ο Μπιλ Γκέιτς. Εφτιαξες τη Microsoft. Η περιουσία σου αποτιμάται με δώδεκα ψηφία. Το φιλανθρωπικό σου έργο θεωρείται μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία. Και δοκιμάζεις τρυφερή ρωσική σάρκα σερβιρισμένη από τον Έπσταϊν; Ψαχνόσουν και εσύ με νεαρές Ρωσίδες; Ποιος είσαι ρε Μπιλ; Αγρότης στο Θεσσαλικό κάμπο που σκορπάει στις γκόμενες την επιδότηση του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι που άρπαξες και κάτι σε αφροδίσιο και έψαχνες τρόπο να δώσεις κρυφά αντιβίωση στη σύζυγο. Εντάξει, από τη μία ήσουν άψογος ως προς τα συζυγικά καθήκοντα. Αλλά, βρε Μπιλ, μας κάνεις να σκεφτόμαστε ότι έκανες τρελίτσες χωρίς προφύλαξη. Πώς είναι δυνατόν να κάνει τέτοιες βλακείες ένας από τους πιο ευφυείς ανθρώπους; Είναι οι αδυναμίες της σάρκας που μας κάνουν όλους ίδιους. Είσαι και εσύ, τελικά, ένας κοινός θνητός. Ναι, τα αρνείσαι όλα. Λες και μπορούσες να κάνεις αλλιώς.

Είσαι ο Νόαμ Τσόμσκι. Ο μέγας Τσόμσκι. Η προσωποποίηση της προοδευτικής διανόησης. Και τραβιέσαι με τον Έπσταϊν; Τα λέτε στα email για την ελληνική κρίση, τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη. (Αυτή και αν είναι διαστροφή!) Πώς είναι δυνατόν ολόκληρος Τσόμσκι να έχεις σχέση με τον απόπατο;

Οχι, για τον Γούντι Αλεν δεν υπάρχει καμία έκπληξη. Αυτός ήταν ικανός να παίζει το κλαρινέτο για να φτιάχνει μουσική υπόκρουση την ώρα που οι υπόλοιποι πλατσουρίζουν στην πισίνα.

Τα ονόματα που εντοπίζονται στα αρχεία του Έπσταϊν προέρχονται από την αμερικανική και διεθνή ελίτ. Πολιτικοί, επιχειρηματίες, μέλη βασιλικών οικογενειών, καλλιτέχνες και αστέρες του θεάματος. Ναι, προκαλεί εντύπωση το δίκτυο γνωριμιών. Δεν μιλάμε τώρα για την Αθήνα που είναι χωριό. Ο τύπος είχε επαφή με ένα μεγάλο κομμάτι του διεθνούς jet set. Και επέκτεινε το δίκτυο με κάθε τρόπο. Προσπαθούσε να συναντήσει ως και τον Δαλάι Λάμα. Περιμένετε μη βρούμε και κανένα Πάπα μέσα στα αρχεία.

Ομως περισσότερο με εντυπωσιάζει η σπουδή στην ανθρώπινη φύση που μας προσφέρει, εντελώς δωρεάν, αυτή η υπόθεση. Βλέπουμε ανθρώπους που έχουν τα πάντα να αγοράζουν, με την ισχύ τους, μία βουτιά στο βούρκο, σε αυτό που ευσχήμως αποκαλούμε «αμαρτία». Ανθρώπους που βρίσκουν τον κόσμο στο πιάτο τους, δίπλα στα σερβίτσια με τα ασημένια μαχαιροπήρουνα, να αναζητούν την απόλαυση σε κορμιά και ψυχές νεαρών κοριτσιών.

Και κάπου εδώ το πράγμα ξεφεύγει από τα πρόσωπα και γίνεται καθρέφτης. Δεν είναι ο Γκέιτς, ο Τσόμσκι ή ο Γούντι. Είναι το μοτίβο. Η ιδέα ότι η ισχύς λειτουργεί σαν διαβατήριο: ανοίγει πόρτες, σβήνει όρια, χαλαρώνει συνειδήσεις. Οταν έχεις τα πάντα, αρχίζεις να ψάχνεις αυτό που δεν αγοράζεται και το αποκαλείς «εμπειρία».

Η υπόθεση Έπσταϊν μας μαθαίνει πώς η εξουσία δημιουργεί μια γλώσσα εσωτερικής ατιμωρησίας. Οχι απαραίτητα εγκληματικής, αλλά ηθικής. Δεν πρόκειται για πάθος, ούτε για αδυναμία της σάρκας. Πρόκειται για την ψευδαίσθηση ότι δεν θα σε ακουμπήσει τίποτα. Το σοκ δεν βρίσκεται στις λίστες, αλλά στην άνεση. Η φυσικότητα με την οποία άνθρωποι-σύμβολα, φορείς αξιών και ιδεών, κινούνται σε έναν κόσμο όπου όλα επιτρέπονται αρκεί να μη φαίνονται. Εκεί όπου η ηθική γίνεται αξεσουάρ και η δημόσια εικόνα ασπίδα για να κρύβει την ευτέλεια. Σαν την ιστορία του Ντόριαν Γκρέι. Εμείς βλέπαμε τα λαμπερά πρόσωπα. Ομως ο σατανικός Τζέφρι είχε στη ντουλάπα με τους σκελετούς και τα πορτρέτα, παραμορφωμένα από το γήρας.