Αν ήμασταν Υπερδύναμη;

Κάποιος έγραψε ευφυώς πως όπου επενέβησαν τις τελευταίες δεκαετίες οι ΗΠΑ για να «σώσουν» λαούς, άφησαν πίσω τους ή νεκροταφεία ή τρελοκομεία. Αν κάποιος έχει κάποιο παράδειγμα να ακυρώσει αυτήν την διαπίστωση, ας το καταθέσει.

Και να αφήσουν οι πονηροί τα κόλπα πως αυτή η εκτίμηση είναι μία άμεση υποστήριξη απολυταρχικών καθεστώτων ή χωρών που ήταν στα χέρια ημιπαραφρόνων τύπων. Δεν γίνεται έτσι. Ποτέ δεν έγινε έτσι. Μόνο από μέσα οι λαοί άλλαξαν δρόμο και καλυτέρεψαν την ζωή τους. Κανένας λαός δεν χρωστάει απολύτως τίποτα στην δύναμη Delta.

Οι θριαμβολογίες που διαβάσαμε από αρκετούς για την δήλωση του πρωθυπουργού πως δεν είναι τώρα η ώρα να σχολιάσουμε την νομιμότητα, σου δημιουργεί δύο σκέψεις. Η πρώτη είναι το πώς ακυρώνεται μέσα σε εννέα λέξεις ένα διαρκές εθνικό «δόγμα» που ουδείς μέχρι τώρα δεν είχε διανοηθεί να αμφισβητήσει, γιατί κανείς δεν έβαλε τα χεράκια του στα ματάκια του. Δεν μαζεύεται εύκολα αυτό αλλά μία συγγνώμη θα ήταν μία κάποια προσπάθεια να περισώσει λίγο φιλότιμο- αφήνω την εξυπνάδα εκτός, αυτή μας έχει χαιρετήσει οριστικά.

Η δεύτερη σκέψη που έκανα -αναγνωρίζοντας πως είναι αυθαίρετο να προβλέπεις αποτελέσματα ως απότοκα γεγονότων που δεν έχουν συμβεί- είναι το τι θα έγραφαν οι ίδιοι αν η Ελλάδα ήταν Υπερδύναμη. Θα μας τρέχανε σε Σκόπια, Βουλγαρία και Βόσπορο να παίζουμε πόλεμο για την πάρτη τους. Δεν είμαστε δίκαιοι, αδύναμοι είμαστε. Απλά δεν έχουμε την δυνατότητα να δείξουμε ποιοι πραγματικικά είμαστε. Δεδομένων των συνθηκών και των διεθνών συσχετισμών δυνάμεως, λουφάζουμε πίσω από το «Διεθνές δίκαιο» όχι ως στάση, ιδεολογία και αντίληψη του κόσμου αλλά ως απαίτηση ελεημοσύνης από τους δυνατούς.

Και θα πει κάποιος, μα έτσι δεν πορεύεται αιώνες τώρα ο κόσμος; Με το δίκιο του δυνατού. Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Πορεύεται με αντίρροπες δυνάμεις, και δεν είναι πολιτική αυτό, είναι στοιχειώδης φυσική. Με δράση και αντίδραση. Η αντίδραση έχει βαφτιστεί ως επικίνδυνη ιδεοληψία των ρομαντικών ενώ προφανώς οι ρεβεράντζες και η υποτέλεια είναι ρεαλισμός που δεν σου χαρίζει περηφάνεια αλλά τουλάχιστον σε κρατάει ζωντανό.

Έχουν φτάσει την προσωπική τους φιλοσοφία σε τέτοιο βάθος που ίσως έχουν καταλήξει πως η υστεροφημία είναι μία σαχλαμάρα, ένα άδειο πουκάμισο, ποιος σοβαρός άνθρωπος ενδιαφέρεται για το τι θα λένε για εκείνον μετά θάνατον;

Μόνο ως αποτέλεσμα αυτής της φιλοσοφίας μπορεί κάποιος να διαβάσει το αδιανόητο «δεν είναι τώρα η ώρα να σχολιάσουμε την νομιμότητα». Η ζωή είναι τώρα και πρέπει να κρατηθούμε από πάνω της με οποιοδήποτε κόστος. Πολιτικοί είμαστε, δεν γράφουμε ποιήματα.

Μπορεί να γλιτώνεις λοιπόν -πρόσκαιρα- από το να γίνει η χώρα σου νεκροταφείο ή τρελοκομείο αλλά δεν είναι και για να καμαρώνεις όταν κουρελιάζεις μία μακρά Ιστορία αγώνων για ελευθερία και δικαιοσύνη- που την επικαλείσαι όμως με ανιστόρητο τρόπο όταν βολεύουν το εθνικιστικό σου ακροατήριο.

Πραγματικά, με αυτά που διαβάζουν τα ματάκια μας τις τελευταίες μέρες, ο Θεός μας φύλαξε και δεν είμαστε Υπερδύναμη.