Από τον Κασσελάκη στην Καρυστιανού: Σωτήρες, επιτήδειοι και αφελείς…

Το επιχείρημα ακούγεται εύλογο, αλλά είναι πονηρό: «Μα, γιατί κρίνετε το κόμμα Καρυστιανού πριν το δείτε; Και γιατί δεν κάνετε το ίδιο και με τους άλλους, Τσίπρα, Σαμαρά κτλ;».

Πρώτον, τους άλλους τους ξέρουμε. Είναι πρώην πρωθυπουργοί, έχουν πίσω τους κυβερνητικό έργο-θετικό και αρνητικό, όπως το βλέπει κανείς- έχουν σαφή πολιτική τοποθέτηση, στα αριστερά ο ένας, στα δεξιά ο άλλος. Και ήδη, πριν κάν πουν τίποτα για κόμμα, έχουν εισπράξει καταιγιστική κριτική, ειδικά ο Τσίπρας. Έτσι έπρεπε να γίνει, έγινε και γίνεται.

Δεύτερον, η Μαρία Καρυστιανού και το «κίνημα» που ετοιμάζεται- το είπε η ίδια, το επιβεβαίωσε η δικηγόρος της και, αφού μιλάει πολιτικά, βασική σύμβουλός της- δεν ξέρουμε τι (πολιτικό) καπνό φουμάρουν. Ή μάλλον το κρύβουν. Εντέχνως πίσω από γενικόλογους αφορισμούς περί «νέου και άφθαρτου», που θέλει «να γκρεμίσει το παλιό». Το κρύβουν πίσω απολίτικες αοριστίες «ούτε αριστερά ούτε δεξιά», για να ψαρεύουν σε όλα τα θολά νερά.

Αν θυμηθούμε λίγο το πρόσφατο παρελθόν, όσα λένε η Καρυστιανού και όσοι μιλάνε εξ ονόματός της θυμίζουν τον Στέφανο Κασσελάκη. Κι αυτός «νέος και άφθαρτος» ήταν. Πότε δήλωνε φουλ αριστερός και πότε ότι δεν του άρεσαν οι «ταμπέλες». Πέραν των ιδιοτελών, που πήγαν μαζί του για να κάνουν κουμάντο αυτοί μόλις θα τον πέταγαν, τον ψήφισαν και πολλοί αφελείς- δυστυχώς και αριστεροί. Φυσικά, πήγαν και διάφοροι νταραβεριτζήδες.

Ένα ανάλογο συνονθύλευμα φαίνεται ότι πάει τώρα να σχηματιστεί πίσω και γύρω από την Μαρία Καρυστιανού. Ακροδεξιοί, εθνικιστές («μακεδονομάχοι», με μικρό «μ»), θρησκόληπτοι, αντιεμβολιαστές. Μόνο κανένας του Σώρρα λείπει (ή μήπως όχι;).

Και-ω του θαύματος, μάλλον κανένα θαύμα, αναμενόμενο ήταν- έσκασαν μύτη και οι νταραβεριτζήδες, με διάφορες επιδιώξεις, επαγγελματικές και πολιτικές. Φυσικά, δεν λείπουν και τα ψώνια- με φυσική ή τεχνητή αφέλεια- που «τρουπώνουν» όπου  μπορέσουν. Βλέπω, για παράδειγμα, διαφόρους φανατικούς πρώην «κασσελίστας» που τώρα σκοτώνουν άνθρωπο για την Καρυστιανού. 

Ακόμα και μερικοί του δικού μας σιναφιού. Μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι από το «νέο και άφθαρτο» Κασσελάκη περνάνε τώρα στην Καρυστιανού. 

Κάποιοι φανατικοί ή απλώς ανεγκέφαλοι παπαγαλίζουν στα κοινωνικά μέσα εμετικά συνθήματα του τύπου «εσείς με τη μαφία, εμείς με την Μαρία». Κάτι θυμίζουν αυτά, τα αντίστοιχης ποιότητας «αλήτες-προδότες-πολιτικοί». Όχι, ακόμα δεν φτάσαμε στο «να καεί το μπ……. η Βουλή».

Σε αυτό το μπ……. μπορούν να μπουν οι πάντες. Αλλά με μια και μοναδική προϋπόθεση: να μην κρύβονται, να λένε τι είναι. Τα περί «νέου και άφθαρτου» δεν αρκούν. Ούτε τα παραπλανητικά «ούτε αριστερά ούτε δεξιά». Η πολιτική δεν είναι ουδέτερη, είναι αριστερή και δεξιά, έστω με ολίγη από «κέντρο» και «άκρο» μπροστά τους. Πάντως, δεν είναι σούπα ή τουρλού. Έχουμε ήδη ΠΛΕΥΣΗ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, ΝΙΚΗ. Ζωή, Βελόπουλο, Νατσιό. 

Θα περιμένουμε να δούμε το νέο κόμμα, μάλλον στην «επέτειο» των Τεμπών σε περίπου δύο μήνες. Θα περιμένουμε να δούμε και την «επιτροπή σοφών», που φτιάχνει «εθελοντικά» το πρόγραμμά του. Και, τέλος, θα περιμένουμε και τον (ή την) επικεφαλής, μια που η ίδια η Καρυστιανού δεν ήταν καθόλου διαφωτιστική  στην προχτεσινή τηλεοπτική συνέντευξή της (Κόντρα), λέγοντας την κλασική αοριστία ότι «ο λαός» και «η κοινωνία» θα βγάλουν τον (ή την) ηγέτη.

Επίσης, θα περιμένουμε να ακούσουμε κάτι συγκεκριμένο για τον προσανατολισμό του κόμματος, διότι οι έννοιες «κάθαρση», «ισονομία», «αξιοκρατία» και το «να είμαστε όλοι καλά» είναι έννοιες-πασπαρτού. 

Θα περιμένουμε, τέλος,  να μάθουμε πώς  βλέπει ή φαντάζεται τη διακυβέρνηση της χώρας, αφού η ίδια λέει ότι θα στοχεύσει «την πρώτη θέση». Να μας πουν, δηλαδή, πώς και με ποιους σκοπεύουν να κυβερνήσουν, διότι το «καμιά μετεκλογική συνεργασία» δεν είναι πρόταση διακυβέρνησης, εκτός αν πάνε  για αυτοδυναμία. Αλλά κι αυτό πρέπει να μας το πουν. Για να εκτιμήσουμε και τη σοβαρότητα όσων ήδη ακούμε.

Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται πρόωρα ή και υπερβολικά για κάτι που δεν υπάρχει. Αλλά είναι χρήσιμα γι’ αυτούς πουν το ετοιμάζουν. 

Αυτό που  δεν πρέπει να πάθουμε είναι κλείνουμε τα μάτια σε ό,τι (δεν) φαίνεται, διότι επιμελώς κρύβεται ή φτιασιδώνεται.

Τα ωραία λόγια, η συγκίνηση, οι γενικολογίες, οι αφορισμοί και η απουσία προσανατολισμού συνήθως φέρνουν ψήφους. Αλλά μετά καταλήγουν σε αδιέξοδα…