Ασκήσεις επιβίωσης από τους γελωτοποιούς του βασιλιά

Θα μπορούσε κανείς να καταλάβει τη σημασία των τελευταίων αποκαλύψεων για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αν παρατηρούσε μόνο τις αντιδράσεις των υπουργών, των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και της μιντιοκρατίας που εξακολουθεί να στηρίζει (με νύχια και με δόντια, είναι η αλήθεια) την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Η ποιότητα των σχετικών επιχειρημάτων είναι μεν καταγέλαστη, αποκαλύπτει όμως την ίδια ώρα τον…προβληματισμό στο κυβερνητικό στρατόπεδο και όσων έχουν αναλάβει το ρόλο του γελωτοποιού του βασιλιά.

1η δέσμη επιχειρημάτων: Ποια ευρωπαϊκή εισαγγελία;

Υποτίθεται ότι οι φιλελεύθεροι που μας κυβερνούν τα τελευταία 7 χρόνια ομνύουν στους θεσμούς και ιδιαίτερα στη δικαιοσύνη. Ουδέν ανακριβέστερον τούτου. Όταν τους ζώνουν τα φίδια των αποκαλύψεων, αυτές οι ευαισθησίες πηγαίνουν περίπατο και αρχίζει ο πόλεμος χαρακωμάτων. Ετσι συνέβη και τώρα. Δηλητηριώδη σχόλια για την Ευρωπαία Εισαγγελέα, παραπομπές στο παρελθόν της στη Ρουμανία (όταν και κατηγορήθηκε αλλά τελικά απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες), υπονοούμενα ότι ο Κοβέσι έχει πολιτική ατζέντα (η οποία, προφανώς, δεν συμπεριλαμβάνει την ελληνική κυβέρνηση), παραπομπές, επίσης, στο παρελθόν της Ελληνίδας εισαγγελέως, Παπανδρέου. Κοντολογίς, μία άνευ προηγουμένου επίθεση, κάτω από τη ζώνη, στο θεσμό της ευρωπαϊκής εισαγγελίας και τους ανθρώπους του.

2η δέσμη επιχειρημάτων: Ξένα κέντρα θέλουν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα

Μέχρι στιγμής οι κυβερνητικοί δεν έχουν “αγγίξει” αυτήν την επιλογή. Ωστόσο δεν υπάρχουν μόνο αυτοί στο δημόσιο διάλογο. Ο στρατός των προθύμων στα media δεν έχει πρόβλημα να παίξει και αυτό το χαρτί. Το τελευταίο 48ώρο ακούμε εκπληκτικά πράγματα τα οποία συνοψίζονται στον ισχυρισμό ότι λόγω της γεωπολιτικής αναβάθμισης της χώρας που σημειώθηκε μετά τις τελευταίες συμφωνίες για το ενεργειακό κάποιοι επιθυμούν την αποσταθεροποίησή της και την πτώση της κυβέρνησής της.

Μεγαλώσαμε, φυσικά, με τέτοιους είδους μύθους των οποίων η κεντρική ιδέα ήταν ότι όλα όσα συνέβαιναν στον ελληνισμό οφείλονταν στις μηχανορραφίες των ξένων που εποφθαλμιούσαν τη χώρα και ήθελαν μόνο το κακό της. Στα φρέσκα κουλούρια, υπονοείται ότι ευρωπαϊκές δυνάμεις, μέσω της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, επιθυμούν να προκαλέσουν κλυδωνισμούς στην ελληνική κυβέρνηση αφού ενοχλήθηκαν από την περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων με την ΗΠΑ. Και όλα αυτά τα ισχυρίζονται στα σοβαρά, χωρίς ίχνος ντροπής.

3η δέσμη επιχειρημάτων: Ρουσφέτια γίνονταν πάντα και τα έκαναν όλοι

Κατά το κυβερνητικό αφήγημα (βλέπε damage control), όλα όσα περιγράφονται στη δικογραφία που έφτασε στη Βουλή δεν είναι τίποτα άλλο από διαμεσολαβήσεις βουλευτών για “δίκαια” αιτήματα Ελλήνων πολιτών. Δεν κύλησε από το μάγουλό σας ένα δάκρυ από τη συγκίνηση; Η προσπάθεια υποβίβασης των παράνομων πράξεων που περιγράφονται στη δικογραφία και ακούγονται στους σχετικούς διαλόγους σε απλά ρουσφέτια φανερώνει μία μεγάλη αγωνία αλλά την ίδια ώρα αποδεικνύει ότι για τους κυβερνητικούς βουλευτές το ρουσφέτι δεν αποτελεί δα και κανένα φοβερό αμάρτημα.

Καλύτερα: Το ρουσφέτι αποτελεί συνηθισμένο μέθοδο προσέγγισης των βουλευτών με τους πολίτες και δεν υπάρχει κανένας λόγος για να σταματήσει ως πρακτική. Είναι κάτι σαν εθιμικό δίκαιο. Δεν προβλέπεται ρητά κάπου αλλά συνηθίζεται, αποτελεί παράδοση. Αρά γιατί φωνάζετε και διαμαρτύρεστε; Ετσι και αλλιώς αυτά γίνονταν πάντα. Και εφόσον γίνονταν, γιατί να μην συνεχίζουν να γίνονται; Κυνισμός και παράλληλα υποκρισία.

Όλα αυτά δεν μας προκαλούν βέβαια έκπληξη. Δείγματα γραφής τα συγκεκριμένα κέντρα παραγωγής πολιτικών αφηγημάτων μαζί με μερικούς επίλεκτους της μητσοτακικής ομάδας (και πολλές φορές ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης) είχαν δώσει από την εποχή που δραστηριοποιούνταν στην αντιπολίτευση. Δεν μπορεί να έχετε ξεχάσει την αλήστου μνήμης κατηγορία ότι “ο Τσίπρας αντάλλαξε τη Μακεδονία για τις συντάξεις”, επιχείρημα που λίγο έλειψε να…πνίξει την Αγγελα Μέρκελ όταν της το ανέφερε δημοσιογράφος σε συνέντευξή της στην Αθήνα.

Για να μην θυμηθούμε τη…σοβαρή και τεκμηριωμένη κριτική σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε την πρόθεση να αφαιρέσει το σταυρό από την ελληνική σημαία αλλά και να … καταργήσει τα Χριστούγεννα. Μπορεί να φαντάζουν γελοία όλα αυτά, αλλά έβρισκαν το κοινό τους, άγγιζαν τα πιο ταπεινά ένστικτα των (συντηρητικών) ψηφοφόρων και εν τέλει έκαναν τη δουλειά τους. Με τη βοήθεια της μιντιακής μιντιοκρατίας και της συνεχούς επανάληψης γίνονταν πιστευτά από έναν ικανό αριθμό πολιτών.

Συμπερασματικά: Παλιά τους τέχνη κόσκινο. Θα παίξουν πάλι το γνωστό παιχνίδι των ακραίων ισχυρισμών για να σώσουν ότι μπορεί να σωθεί και να περιορίσουν την έκταση της ζημιάς. Δεν ορρωδούν προ ουδενός. Κοινώς, για να μιλήσουμε τη γλώσσα της πιάτσας, δεν κωλώνουν. Θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μείνουν γαντζωμένοι στις καρέκλες. Γι’ αυτό δεν υπάρχει πια η παραμικρή αμφιβολία.