Δεν είμαστε σε “φάση”, μάς κάνουν ότι θέλουν

Υπάρχει μία στενοχώρια που τη κόβεις με μαχαίρι. Και μία παραίτηση από προοπτική και ελπίδα. Η μεγάλη εικόνα έχει μικρύνει όσο ποτέ, στις τελευταίες δεκαετίες, και όλος ο κόσμος είναι αγώνας για να βγει η μέρα, ο μήνας, με τις μικρότερες απώλειες. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε καμία διάθεση για τα «κοινά».

Το ξέρουν. Ξέρουν ότι κυβερνάνε έναν κουρασμένο λαό που δεν έχει πια αντανακλαστικά και έχουν ξεσαλώσει. Δεν αδικώ κανέναν που κόβει αμέσως την συζήτηση όταν εκείνη πηγαίνει σε θέματα που υπό άλλες συνθήκες θα μας είχαν όλους στο πόδι. Η πίεση της φτώχειας, της ανασφάλειας και του αποκλεισμού είναι τόσο έντονη σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου, που ακόμη και καταφανείς παραβιάσεις δομικών στοιχείων της Δημοκρατίας δεν μας ανησυχούν. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια για τέτοιες ανησυχίες.

Οι υποκλοπές, σε μία άλλη εποχή θα συνδέονταν άμεσα με την Δημοκρατία που απειλείται και κάτι διαφορετικό θα κάναμε, πέρα από το να τα περιμένουμε όλα από κάποιους outsiders δικαστικούς που δεν τα παρατάνε.

Οι απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων -που πρέπει να είσαι πολύ αφελής για να πιστεύεις πως δεν έχουν «επιστροφές» -θα μας θύμωναν τόσο που δεν θα αισθάνονταν άτρωτοι και τόσο βουλιμικοί για πλουτισμό, κατέχοντας δημόσια αξιώματα.

Θα έλεγα πως ο καθένας επιλέγει τις μάχες που θα δώσει, επιλέγει ποιοι πόλεμοι είναι δικοί του, αλλά ούτε αυτό συμβαίνει. Δεν επιλέγουμε πια. Επιλογές έχουν οι ελεύθεροι άνθρωποι, δηλαδή εκείνοι που είναι ελεύθεροι από την ανάγκη, την ανάγκη των βασικών για να βγει ο μήνας. Σίγουρα όχι όσοι πληρώνουν το μισό τους εισόδημα για στέγαση, σίγουρα όχι όσοι έχουν μουδιάσει από ένα πρωτόγνωρο κυνισμό της κεντρικής εξουσίας, που όμοιό του δεν θυμάμαι ποτέ.

Δεν θα γκρινιάξω πάλι για την παντελή απουσία αξιόπιστου αντιπολιτευτικού μετώπου. Ένα τέτοιο μέτωπο δεν φύεται ελεύθερα στην φύση, να πάμε να το μαζέψουμε, δημιουργείται από εμάς, όχι εργαστηριακά σε κάποια γραφεία. Κι εμείς δεν είμαστε σε φάση. Δεν βλέπω κανέναν να είναι σε φάση.

Περνάνε όλα, περνάνε ότι θέλουν, ακόμη κι εκείνα που μας υποτιμούν και μας προσβάλλουν, τα οποία υπό άλλες συνθήκες θα ενεργοποιούσαν τα αντανακλαστικά του εγωισμού μας.

Οι εφεδρείες της αξιοπρέπειάς μας τελειώνουν και είσαι κα λαϊκιστής όταν αναφέρεις απλά πως δεν γίνεται να θησαυρίζουν μπροστά στα μάτια μας και να θριαμβολογούν πρόστυχα για τα ψίχουλα των παροχών και των κουπονιών που μοιράζουν. (Το κουπόνι είναι κομμουνιστικός όρος, το fuel pass είναι πιο σαλονάτος, πιο φιλελεύθερος).

Κάποτε φέρναμε την κουβέντα εκεί που τώρα δεν αντέχουμε να μείνουμε πάνω από ένα λεπτό, βιαζόμαστε να αλλάξουμε θέμα, ίσως και από ντροπή. Δεν είμαι εξαίρεση. Προσωπικά, στις ελάχιστες εξόδους και συνευρέσεις με φίλους εκείνο που αναζητάω πια είναι το γέλιο, η ελαφρότητα, να ξαναζήσουμε μία αόριστη ανάμνηση ξεγνοιασιάς.

Και έχουμε πια, μεγαλώνοντας, να φροντίσουμε και ανθρώπους που τους συνθλίβει ένα σύστημα υγείας της ντροπής, ένα κράτος που θεωρεί την πρόνοια και την υπεράσπιση των αδύναμων ως χαμένα λεφτά, ως υπονόμευση των οικονομικών δεικτών.

Παλεύουμε μόνοι μας να βρούμε την άκρη μας, όπως μπορεί ο καθένας, δεν υπάρχει κανένα κουράγιο για θεωρητικές συζητήσεις και αιτήματα περί Δημοκρατίας.

Με μαθηματική ακρίβεια, έρχονται χειρότερα, και τα φρένα μοιάζουν σπασμένα. Αλλά για όλους έχει ο Θεός…