Δεν είναι ιδεολόγοι. Είναι άμπαλοι

Όποιος συναναστρέφεται συμπολίτες μας που αυτοπροσδιορίζονται ως ψηφοφόροι της παραδοσιακής Νέας Δημοκρατίας μπορεί να το επιβεβαιώσει: η σκανδαλώδης φωτογραφική τροπολογία για την Υπουργό Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη τους έχει εξοργίσει. Στο παραδοσιακό/συντηρητικό σύμπαν τα παιδιά πρέπει να μένουν στο απυρόβλητο των ενδοοικογενειακων διενεξεων και η μητέρα φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη στο να τα προστατεύει. Σωστό ή λάθος, αδιάφορο. Έτσι πιστεύουν και αισθάνονται οι συντηρητικότεροι από τους συμπολίτες μας.

Ο κόσμος αυτός θεωρεί τα περί θεσμικής εκτροπής, υπολειτουργίας των θεσμών και τα συναφή «φιλελέφτ ευαισθησίες», απόδειξη ότι ουδόλως ασχολήθηκε με τις υποκλοπές και αυτό φαίνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις που δεν κατάφεραν στην κυβέρνηση ούτε γρατζουνιά.

Οι συντηρητικοί θίγονται πολύ από το αφ υψηλού ύφος εξουσίας, τη δημόσια επίδειξη περιφρόνησης σε παραδοσιακές αξίες και όταν αυτές οι συμπεριφορές συνοδεύονται από την αίσθηση ότι η διαφθορά είναι διάχυτη, ότι τα παιδιά τους, συχνά με προσόντα, δεν έχουν πλέον σοβαρή προοπτική στη χώρα, ότι το κόμμα τους όταν κυβερνά αδιαφορεί για την επαγγελματική τους ομάδα (βλ.για παράδειγμα τους Αγρότες) και βέβαια αντιμετωπίζει και τα γνωστά προβλήματα της καθημερινότητας, όπως η ακρίβεια, το κλίμα στη Νέα Δημοκρατία βαραίνει και μάλιστα πολύ.

Και στη Νέα Δημοκρατία δεν είναι Αριστερά για να εκτονώνονται μέσω της ατέρμονης συζήτησης και των αλλεπάλληλων…ψηφοφοριών στα συνέδρια ακόμα και για υπαρξιακά ζητήματα. Να αναφέρω μόνο κάτι που, προς μεγάλη μου έκπληξη, έμεινε ασχολίαστο: το πρώτο Προσυνέδριο της ΝΔ που είχε προγραμματιστεί για τις 17 Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη αναβλήθηκε λόγω των αγροτικών κινητοποιήσεων γιατί, όπως ανέφερα και παραπάνω, αν προχωρούσαν σε αυτό και με δεδομένο το εκρηκτικό κλίμα που επικρατούσε, δεν θα κάθονταν να συζητάνε επί ώρες για το αν… η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα, όπως έκαναν τις προηγούμενες μέρες στο συνέδριο της Νέας Αριστεράς. Μπορεί οι βουλευτές μέχρι και να προπηλακίζονταν, πιστέψτε με.

Παρόλα αυτά όμως, όταν έγινε γνωστό το «Κεφαλογιάννη gate», στην Αντιπολίτευση, ουκ ολίγοι – και μόνοι αυτοί, κανείς από τη Νέα Δημοκρατία!- έσπευσαν να σταθούν στο…πλευρό της υπουργού επειδή, λέει, το θέμα το ανέδειξε ο ΣΚΑΙ, ο Άρης Πορτοσάλτε και «η υπόγα του Μαξίμου».

Ναι, δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι ο νόμος για τη συνεπιμέλεια είναι πολύ προβληματικός. Ένας νόμος που θυμίζω ότι στο επίπεδο της Επικοινωνίας η Κυβέρνηση δεν τον «πούλησε» στους ψηφοφόρους της ως «μεταρρύθμιση» αλλά ως χάρη στο κομματικό ακροατήριο των συντηρητικών «αδικημένων πατεράδων».

Αντί λοιπόν σύσσωμη η Αντιπολίτευση να καταγγείλει ότι «η κυβέρνηση συγκινείται από τα τραγικά λάθη της που έχουν φέρει σε απόγνωση τις μητέρες της Μεσαίας Τάξης μόνον όταν θίγονται από αυτά οι υπουργοί της και δη οι προνομιούχοι των πολιτικών τζακιών» ή να το διατυπώσει κάπως έτσι τέλος πάντων, με όρους ταξικούς ώστε να είναι και ιδεολογικά συνεπής, στάθηκε και μάλιστα με πάθος στο πλευρό της Πριγκίπισσας Όλγας.

Σενάριο για πολιτική σάτιρα!

Και ευτυχώς που τα έγραψε χθες και ο Νίκος Γιαννόπουλος με αφορμή όσα άκουσε στο Συνέδριο της Νέας Αριστεράς, οπότε όλα τα παραπάνω δεν είναι η ιδέα μου. Τυπάκια που συγκυβέρνησαν με τον Καμμένο ξινίζουν τα μούτρα στη συζήτηση ακόμα για ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ επειδή δεν είδαν, λέει, ποτέ Πασόκους στις πορείες στους δρόμους, δίπλα τους.

Αντιλαμβάνομαι περισσότερο από τον καθένα την έννοια της πολιτικής κουλτούρας όπως αυτή διαμορφώνεται από τις ιδεολογικές αρχές. Το σέβομαι. Μάλιστα, οι Κεντρώοι, ένα από τα πράγματα που θαυμάζουμε στην Αριστερά, ακόμα κι όταν δεν το ομολογούμε, είναι ότι τοποθετείται πάντα πολιτικά και στη βάση της ιδεολογίας.

Υπάρχει όμως και η πραγματικότητα όπως διαμορφώνεται από την ίδια την Ιστορία. Από τον Αλέξη Τσίπρα και μετά, από το 2015 και μετά την διακυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ δηλαδή με την αντισημιτική, ομοφοβική Ακροδεξιά, από το τραυματικό γεγονός του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος που έγινε ΝΑΙ, η Αριστερά στην Ελλάδα δείχνει επιεικώς γελοία κάθε φορά που μας κουνάει το δάχτυλο στη βάση του ηθικού πλεονεκτήματος ή της ιδεολογικής καθαρότητας.

Πλέον η Αριστερά παίζει μπάλα στην Α’ Εθνική των κυβερνητικών κομμάτων, δεν είναι «μιας ήττας που νικάει την εξουσία». Η εξουσία της παραδόθη δημοκρατικά και έκτοτε το ιστορικό αυτό γεγονός το βιώνει ως τραγωδία, ακριβώς όπως το είχε περιγράψει ο Σαββόπουλος, από τα 90ies, ακόμα.

Σήμερα, κανείς στην Αριστερά δεν μπορεί να ποζάρει ως σκληρά ιδεολόγος και να ρητορεύει στη βάση «κόκκινων γραμμών».

Δεν είστε ιδεολόγοι, λοιπόν. Είστε άμπαλοι.