Εκεί όπου πληρώνουμε 4.000 € το τ.μ., πεθαίνουν άνθρωποι σε καταρρακτώδη βροχή

Αυτό είναι ένα κείμενο που θα μπορούσε να αρχίζει και να τελειώνει στον τίτλο. Στην καταρρακτώδη -ναι- βροχή που έπληξε την Αττική την Τετάρτη 21.01, δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, η μία εξ αυτών στην Αττική και συγκεκριμένα στην Άνω Γλυφάδα. Θα ασχοληθώ περισσότερο με αυτό, όχι προφανώς γιατί η μία ζωή έχει περισσότερη αξία έναντι οποιασδήποτε άλλης, αλλά γιατί ο θάνατος της 56χρονης γυναίκας συνέβη σε μια περιοχή που γεννήθηκα, μεγάλωσα και πλέον αρχίζω να μην αναγνωρίζω.

Ο πολύς κόσμος ακούει «Άνω Γλυφάδα» και κάνει εικόνες με νεόπλουτους, βίλες στο βουνό, ακριβά σπορ αυτοκίνητα να κόβουν βόλτες στα στενά, celebrities να κατοικούν στα πιο πρωτοκλασάτα σημεία της περιοχής. Και μπορεί, πράγματι, τα τελευταία χρόνια, αυτό να είναι η τάση. Δεν είναι, όμως, αυτό η βάση.

Η Τερψιθέα, η περιοχή στην οποία ανήκει και το σημείο όπου έχασε τη ζωή της η 56χρονη γυναίκα, μέχρι και να αρχίσει να κατοικείται μερικές δεκαετίες πριν, αποτελείτο κατά βάση από βοσκοτόπια. Οι πρώτοι που αγόρασαν σπίτι ή γη εκεί θεωρήθηκαν το λιγότερο ανόητοι. Μιλάμε για ανθρώπους εργατικής τάξης, που επειδή ακριβώς δεν μπορούσαν να επενδύσουν πουθενά αλλού στο κέντρο ή πέριξ εξαιτίας των υψηλών τιμών, κατέφυγαν εκεί όπου δεν υπήρχε καν σύνδεση με την αστική συγκοινωνία. Τα χρόνια πέρασαν, το «Τερψιθέα» άρχισε να υποχωρεί έναντι του «Άνω Γλυφάδα», διότι αυτό ακούγεται πιο υποσχόμενο και πουλάει καλύτερα και περισσότερο. Ο κόσμος της εργατικής τάξης άρχισε να γίνεται μειοψηφία έναντι των οικονομικά εύρωστων και νεόπλουτων, τα ενοίκια άρχισαν να ανεβαίνουν, με αποκορύφωμα όλων την περίοδο από την έναρξη των εργασιών στο Ελληνικό κι έπειτα. Ξέρετε, το «φαραωνικό έργο», που θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας (δεν αμφιβάλλω ως προς αυτό) και για χάρη του οποίου θα γίνουν «χρήσιμα και εκσυγχρονιστικά έργα» στους δήμους των νοτίων, τους οποίους, πλέον, αποκαλούμε και «Αθηναϊκή Ριβιέρα», χάριν συντομίας.

Στην Αθηναϊκή Ριβιέρα (γελάνε όλα τα φερτά υλικά που κατέβασε το βουνό του Υμηττού μέσα σε λίγες ώρες), λοιπόν, μία γυναίκα έχασε τη ζωή της στην πρώτη καταρρακτώδη βροχή του νέου έτους. Σας ακούω όλους όσοι τώρα μονολογείτε «τι γύρευε έξω με τέτοια βροχή;». Είμαι σίγουρη ότι είχε λόγο που ήταν εκεί. Και, στην τελική, ξέρετε κάτι; Αυτό το «επιχείρημα» δεν διαφέρει σε τίποτα από το «τι γύρευε μόνη γυναίκα έξω τα μεσάνυχτα;», «τι γύρευε 15 χρονών στα Εξάρχεια;», κ.ο.κ. Σε αυτή τη χώρα, θα πρέπει να σταματήσουμε κάποια στιγμή να ρίχνουμε την ευθύνη για τον θάνατό τους στα ίδια τα θύματα της απουσίας ή αδιαφορίας -σε όποια έκφανση και μορφή της-  του κράτους.

Εν προκειμένω, λοιπόν, ότι εστάλη ένα 112 που προέτρεψε τους πολίτες να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους, ότι έκλεισαν όλα τα σχολεία σε όλη την Αττική (τώρα, αν οι γονείς, ως εργαζόμενοι, δεν είχαν πού να αφήσουν τα παιδιά τους, μικρό το κακό), ότι υπήρξε απλώς προτροπή για τηλεργασία στον ιδιωτικό τομέα (και όχι κυβερνητική απόφαση για εφαρμογή στο 100% όπου αυτό είναι εφικτό) δεν αφαιρεί την ευθύνη του κράτους απέναντι στους πολίτες του. Κι αν αυτή η ευθύνη δεν είναι να πραγματοποιούνται έργα για να προλαμβάνονται καταστάσεις σαν και τη χθεσινή και άρα να προστατεύεται η σωματική μας ακεραιότητα, τότε ποια είναι;

Δεν μπορεί είτε με βροχή είτε με καύσωνα είτε με χιόνι η λύση να είναι να κλεινόμαστε στα σπίτια μας, επειδή δεν υπάρχει κρατική πρόνοια πέρα από το 112. Είναι χρήσιμο εργαλείο; Ναι. Είναι αρκετό από μόνο του; Όχι. Δεν αντέχεται, λοιπόν, σε περιοχές όπου έχει φτάσει το τετραγωνικό να κοστολογείται 4.000€ στην καλύτερη και η φυσιογνωμία τους αλλάζει άρδην για να εξυπηρετήσει τους πλούσιους (ξένους, στην πλειονότητά τους) που προτίθενται να πληρώσουν μισό εκατομμύριο ευρώ για ένα διαμέρισμα 80 τετραγωνικών, οι υποδομές να αποδεικνύονται ανύπαρκτες, οι δρόμοι να γίνονται ποτάμια στην πρώτη κακοκαιρία και οι ζωές μας να εξαρτώνται από ένα μήνυμα στο κινητό.

Δεν θέλουμε και δεν μπορεί άλλο να ζούμε από τύχη.