Εσύ, που δεν μπορείς άλλο με τους μετανάστες…

Υποθέτω ότι κάποιοι θα μου ζητήσουν να πάρω μερικούς Αφγανούς σπίτι μου. Και να τους ζευγαρώσω με το παιδί μου. Πάντα έτσι συμβαίνει. Άλλωστε, όπως δείχνουν οι μετρήσεις, το πλειοψηφικό ποσοστό των Ελλήνων έχει θέμα με τους μετανάστες. Κουράστηκε. Και θέλει να φύγουν. Να μείνουν μόνο όσοι δουλεύουν στα χωράφια, στα εργοστάσια, περιποιούνται ηλικιωμένους, σκάβουν στους δρόμους, κάνουν μερεμέτια. Οι υπόλοιποι, δρόμο.

Εντάξει. Όμως θέλω να σταθώ σε αυτούς που είτε πανηγυρίζουν για τον θάνατο των μεταναστών στη Χίο, είτε, τέλος πάντων, σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους και αφήνουν ένα «ας πρόσεχαν». Βέβαια είναι πολύ πιο εύκολο να πεις κάτι τέτοιο αραχτός στον καναπέ, με το τηλέφωνο στο χέρι. Δεν είσαι εκεί. Δεν βλέπεις νερό, ούτε σώματα. Δεν βλέπεις καν ανθρώπους.

Και ναι, εσείς που τα γράφετε όλα αυτά θεωρείτε τους εαυτούς σας καλούς ανθρώπους. Νομοταγείς, πονετικούς, συχνά δε και αλληλέγγυους προς πάσχοντες. Δεν είστε κακοί. Είστε όμως ρεαλιστές, σωστά; Κάποιοι μπορεί να προσθέσετε και μια πατριωτική πινελιά. Και παίζετε, έστω υποσυνείδητα, τη γνωστή άμυνα: αν μετατρέψεις τον θάνατο σε στατιστική, τον ακυρώνεις, αποστραγγίζεις την τραγικότητα. Ο θάνατος, όταν αφορά «άλλους», γίνεται αποδεκτός, ακόμη και χρήσιμος.

Το μεγάλο πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι η άποψη σας. Είναι που τη διατυπώνετε χωρίς ντροπή. Και γιατί όχι; Αφού, όπως βλέπετε γύρω σας, είναι πολλοί αυτοί που τη μοιράζονται μαζί σας. Και κάπου εδώ τα πράγματα σκοτεινιάζουν. Γιατί αν μπορείς να χαρείς με τον πνιγμό ενός ανθρώπου που δεν γνώρισες ποτέ, δεν είναι δύσκολο να ανεχτείς και την επόμενη σκληρότητα. Σήμερα είναι οι μετανάστες. Αύριο κάποιος άλλος που «περισσεύει». Η απόσταση μικραίνει πιο εύκολα απ’ όσο νομίζουμε.

Δεν χρειάζεται να αγαπάς τους μετανάστες για να ανατριχιάζεις με τον θάνατο. Μπορείς και να τους σιχαίνεσαι, αλλά να στέκεσαι με σεβασμό μπροστά στην έγκυο που ταξίδεψε 4.000 χιλιόμετρα για να χάσει το παιδί της στα δικά μας νερά. Εχεις κάθε δικαίωμα να μη θέλεις να βλέπεις μετανάστες στο δρόμο. Όμως υπάρχει μεγάλη απόσταση από το να επιτίθεσαι σε όποιον εκφράζει τη λύπη του.

Η χαρά μπροστά σε έναν πνιγμό δεν είναι πολιτική άποψη. Είναι κάτι άλλο. Κάτι πιο παλιό και πιο επικίνδυνο. Α, και κάτι ακόμα. Ανησυχείς για την αλλοίωση του πολιτισμού μας. Σωστά. Μόνο που ο πολιτισμός μας αλλοιώνεται πολύ περισσότερο με τις κλειστές κάμερες του Λιμενικού και τα σχόλια που γράφεις.