Έτσι σκοτώνουν οι “σύγχρονες” επιχειρήσεις…

Λίγες ώρες μετά τη φονική έκρηξη στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα, στις 26 του Γενάρη,  μίλησε ο πρωθυπουργός στο υπουργικό συμβούλιο. Και, αφού συλλυπήθηκε τις οικογένειες των θυμάτων, είπε ότι το «τραγικό δυστύχημα» έγινε «σε μια σύγχρονη μονάδα τροφίμων».

Λίγες ώρες αργότερα ο υπουργός Υγείας(και πρώην Εργασίας) υπερθεμάτισε. Μιλώντας στην κρατική τηλεόραση, δεν αρκέστηκε στη λέξη «σύγχρονη»(επιχείρηση). Διαβεβαίωσε ότι «είχαν γίνει όλοι οι έλεγχοι» και τηρούνταν «όλα τα επίπεδα ασφαλείας».

Βεβαίως, κανείς υπουργός δεν διανοήθηκε, στη συνεδρίαση εκείνη, να ρωτήσει τον πρωθυπουργό «πώς ξέρουμε ότι ήταν σύγχρονη η επιχείρηση;». Αλίμονο.

Αλλά και οι δημοσιογράφοι της τηλεοπτικής εκπομπής δεν είχαν την απορία: «Πώς ξέρετε, κύριε Γεωργιάδη, ότι είχαν γίνει όλοι οι έλεγχοι, αφού δεν είστε κάν αρμόδιος υπουργός;». Αλίμονο.

Αλήθεια, τι είναι αυτό που υποχρέωνε τον πρωθυπουργό και τον ρέκτη υπουργό του να αποφανθούν, με τόση πρεμούρα, ότι όλα πήγαιναν καλά σε αυτό το εργοστάσιο και, επομένως, έγινε ένα απλώς «τραγικό δυστύχημα»;

Απαντήσεις δεν πρόκειται να δοθούν. Όπως δεν δόθηκαν και σε άλλα «τραγικά δυστυχήματα» που(μπορεί να) ήταν προαναγγελθέντα εγκλήματα. Και λέμε «μπορεί», γιατί δεν έχουν ακόμη εκκαθαριστεί δικαστικά.

Και αν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί έγινε ένα τόσο «τραγικό δυστύχημα» σε ένα τόσο «σύγχρονο» εργοστάσιο, όσα ακολούθησαν το εξηγούν πολύ καλά.

Πρώτον, πώς να είναι «σύγχρονο» ένα εργοστάσιο του οποίου οι πιο κρίσιμες για την ασφάλεια εγκαταστάσεις (δεξαμενές αερίου και σωληνώσεις) δεν πληρούσαν καμία προδιαγραφή ασφαλείας;

Δεύτερον, πώς να είναι «σύγχρονη» μια επιχείρηση στην οποία δεν λαμβάνονται υπόψη οι προειδοποιήσεις ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τη μυρωδιά του αερίου;

Πώς να είναι «σύγχρονη» αυτή η επιχείρηση, της οποίας ο ιδιοκτήτης φέρεται να έδινε εντολές στον ειδικό για το τι θα κάνει(«εγώ είμαι το αφεντικό, θα κάνεις ό,τι σου λέω») και «αναλάμβανε την ευθύνη», η οποία οδήγησε στην τραγωδία;

Τέλος, πώς να είναι «σύγχρονη» μια επιχείρηση, όταν δεν επιτρέπει τη δημιουργία σωματείου; Και όταν οι έλεγχοι των εντεταλμένων αρχών είτε ήταν εντελώς τυπικοί είτε ανύπαρκτοι, όπως αποδεικνύεται από τις τωρινές διαπιστώσεις και το κλείσιμο και άλλων εργοστασίων της; Δυστυχώς, όλα γίνονται εκ των υστέρων, μετά  την τραγωδία.

Αν οι «σύγχρονες» επιχειρήσεις λειτουργούν έτσι, ο θεός(της εργασίας…)  να βάλει το χέρι του. Γιατί, αν δεν το βάλει, θα περιμένουμε το επόμενο «τραγικό δυστύχημα», που θα είναι κι αυτό προαναγγελθέν έγκλημα…

ΥΓ: Η εικόνα μερικών δεκάδων εργαζομένων να επευφημούν τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης την ώρα που πήγαινε στον εισαγγελέα είναι αποκρουστική. Όμως, πέρα από την ηθική διάσταση της πράξης αυτής, μάλλον πρέπει να αναρωτηθούμε: τι είναι αυτό που κάνει εργαζομένους, οι οποίοι θα μπορούσαν να είναι στη θέση των πέντε συναδέλφων τους που κάηκαν, να σηκώνουν πανό υπέρ του πρώτου υπεύθυνου για την τραγωδία; Με δεδομένη την απαξία της πράξης αυτής, πρέπει να αναζητήσουμε(όχι τη δικαιολογία, αλλά) την εξήγηση. Μήπως, δηλαδή, οι δυνατότητες για εργασία στην περιοχή είναι τέτοιες που καθιστούν τους ανθρώπους έρμαια τέτοιων «σύγχρονων» εργοδοτών, αφού οι  πρωθυπουργικές και υπουργικές διαβεβαιώσεις περί «προστασίας και ασφάλειας στην εργασία» δεν είναι παρά μόνο προπαγανδιστικές φούσκες;