Γεωργιάδης – Μητσοτάκης: Ο σόουμαν και ο όμηρος…

Σε μια «κανονική» κυβέρνηση υπουργός με τη συμπεριφορά του Αδώνιδος (αρχαιοπρεπώς, όπως προτιμά και ο ίδιος) Γεωργιάδη δεν θα είχε θέση. Όμως, για τις κυβερνήσεις μετά το 2019 η έννοια της «κανονικότητας», αν και την επικαλούνται καταχρηστικά, είναι σχετική.

Έτσι, ο πρωθυπουργός εμφανίζεται αδύναμος να «τιθασεύσει» έναν υπουργό του, ο οποίος:

. Τσακώνεται με διαδηλωτές συνοδευόμενος από ΜΑΤ και λέει δημόσια ψέματα ότι τον έδειραν.

.  Απειλεί δημοσιογράφους για ερωτήσεις τους που δεν του αρέσουν. Και

. Ξεκατινιάζεται με  πολιτικούς αρχηγούς εντός και εκτός Βουλής και με τους πάντες στα κοινωνικά δίκτυα.

Γιατί δεν τον «μαζεύει» ο πρωθυπουργός; Η εξήγηση δεν είναι μία.

Πρώτον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης «χρωστάει» στον Γεωργιάδη από το 2016, όταν τον υποστήριξε στο δεύτερο γύρο των εσωκομματικών εκλογών για την  αρχηγία στην ΝΔ.

Δεύτερον, ο Μητσοτάκης δεν έχει την πολυτέλεια να βάλει απέναντί του ένα πρόσωπο που εκφράζει μια συγκεκριμένη τάση στη ΝΔ, διότι η πορεία προς τις εκλογές είναι ακανθώδης. Τα  ποσοστά της  απέχουν πολύ σήμερα από τα αντίστοιχα του 2019 και του 2023 και η αυτοδυναμία θεωρείται πολύ δύσκολος, αν όχι ανέφικτος, στόχος. Και για να μη χαθούν οι όποιες πιθανότητες να επιτευχθεί ξανά ο κ. Μητσοτάκης χρειάζεται τους πάντες: από τους αποκαλούμενους ακροκεντρώους μέχρι τους ακροδεξιούς. Τους πρώτους για να πιέζει το ΠΑΣΟΚ και τους δεύτερους για να μην έχει άλλες απώλειες προς κόμματα σαν του Βελόπουλου και της Λατινοπούλου.

Αυτό που δεν έχει την πολυτέλεια να υπολογίζει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης είναι οι δεύτερες σκέψεις και επιδιώξεις του κ. Γεωργιάδη, στις οποίες «υπακούει» η συνολική παρουσία και συμπεριφορά του.

Ο νυν υπουργός Υγείας εμφανίζεται θερμός υποστηρικτής του κ. Μητσοτάκη. Βλέπει, όμως, ότι η πορεία της ΝΔ προς τις εκλογές μπορεί να μην έχει την κατάληξη που επιθυμεί ο νυν πρωθυπουργός. Για παράδειγμα, οι πάντες στη ΝΔ- όχι μόνον ο Γεωργιάδης- κατανοούν ότι, αν το ποσοστό της ΝΔ είναι κάτω από  αυτό των ευρωεκλογών(28%) και πολύ περισσότερο αν είναι κάτω από το καταστροφικό 25%, η παραμονή του κ. Μητσοτάκη θα τεθεί εν αμφιβόλω. Θα είναι ένα είδος «ηττημένου νικητή», που πολύ δύσκολα θα βρει κυβερνητικό συνεταίρο. Εκ των πραγμάτων θα τεθεί θέμα αρχηγίας.

Σε αυτήν την περίπτωση η κατάσταση στη ΝΔ θα περιπλακεί και πολλές φιλοδοξίες θα εκδηλωθούν. Ο Νίκος Δένδιας δεν θα είναι ο μόνος υποψήφιος και είναι από τώρα ορατές οι αψιμαχίες του με άλλα στελέχη. Πρώτος μεταξύ  αυτών είναι ο Γεωργιάδης.

Μια «αθώα» εξήγηση είναι ότι ο Άδωνις το κάνει από υπερβολικό «φιλομητσοτακισμό». Όμως, στην πολιτική οι «αθώες» εξηγήσεις σπανίζουν. Ο Γεωργιάδης ήταν υποψήφιος αρχηγός το 2016, όταν ακόμη τον θεωρούσαν ένα είδος «μουσαφίρη» στη ΝΔ, προερχόμενο από το ακροδεξιό ΛΑΟΣ. Τώρα πια, ενσωματωμένος πλήρως, είναι από τα πρώτα βιολιά στην κυβερνητική δράση-στην προπαγάνδα το πρώτο- και οι φιλοδοξίες του να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη δεν θα προκαλούσαν καμιά έκπληξη.

Εν κατακλείδι, ο Μητσοτάκης έχει τώρα, πιο πολύ από ποτέ, ανάγκη τον Γεωργιάδη και γι’ αυτό ανέχεται ακόμα και τις πιο προκλητικές πτυχές της συμπεριφοράς του. Είναι ένα είδος ομηρίας. Και ο Γεωργιάδης, γνωρίζοντας αυτήν την ανάγκη του Μητσοτάκη, θα συνεχίσει τις προκλήσεις και τα σόου.

Όπως το λέει η παροιμία: «Το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο…». Μένει να δούμε ποιανού το πρόσωπο θα «νιφτεί» ή αν και τα δύο στο τέλος θα μείνουν «βρώμικα»…