Γιατί να πιστέψει κανείς το Λιμενικό;

Πριν από κάποιο καιρό, όχι πολύ, ο γράφων έπαιρνε μέρος σ’ ένα τηλεοπτικό πάνελ. Εκτός των άλλων, συζητούσαμε για την αξιοπιστία της Ελληνικής Αστυνομίας. Τονίσαμε ότι μας είναι δύσκολο να πιστέψουμε τις ανακοινώσεις της ΕΛΑΣ η οποία, έτσι και αλλιώς, είχε “συλληφθεί” ψευδόμενη ουκ ολίγες φορές (από την υπόθεση Γρηγορόπουλου μέχρι την υπόθεση Σαμπάνη).

Όταν δόθηκε “πάσα” για διαφημίσεις, βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος έσπευσε να μας…μαλώσει. “Δεν είναι πρέπον να λες στον αέρα ότι θεσμοί όπως τα Σώματα Ασφαλείας λένε ψέματα ή ότι δεν τα πιστεύεις. Ετσι δημιουργείται δυσπιστία στον κόσμο”. Επιχειρήσαμε να εξηγήσουμε ότι τη δυσπιστία στον κόσμο τη δημιουργούν ακριβώς οι ανακρίβειες και οι μισές αλήθειες, όχι η επισήμανση των γεγονότων και η αποκάλυψη της αλήθειας. Δεν φάνηκε να πείστηκε αλλά η διένεξη τελείωσε κάπου εκεί…

Ανασύραμε αυτό το περιστατικό από τη μνήμη μας, παρατηρώντας το ίδιο, με το ναυάγιο της Πύλου, θλιβερό σκηνικό να εκτυλίσσεται μπροστά μας από τα πρώτα λεπτά της δημοσιοποίησης της είδησης της τραγωδίας της Χίου. Το Λιμενικό έδωσε στη δημοσιότητα μία συγκεκριμένη εκδοχή των γεγονότων. Τα περισσότερα media την υιοθέτησαν χωρίς να βρίσκονται σε θέση να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς. Μέχρι που το μεσημέρι της Τετάρτης μάθαμε ότι η κάμερα του Λιμενικού σκάφους ήταν κλειστή κατά την επιχείρηση. Γιατί άραγε;

Γεννάται, έτσι, αβίαστα το ερώτημα: Γιατί να τους πιστέψει κανείς; Ποια εχέγγυα εμπιστοσύνης διαθέτουν; Πότε είπαν, τέλος πάντων, την αλήθεια για να την πουν και τώρα; Το πρόβλημα δεν το έχουμε όσοι δεν τους πιστεύουμε. Το πρόβλημα το έχουν οι ίδιοι που δεν μπορούν να πείσουν παρά μόνο όσους θέλουν να πειστούν. Που έχουν καταστεί καταγέλαστοι με τα εκάστοτε ψέματα τους, που δεν σέβονται, σε τελική ανάλυση, το θεσμικό τους ρόλο.

Να μην πάμε μακριά στο χρόνο και επικαλεστούμε το Σολωμό που είχε πει (όπως μας το μεταφέρει ο μαθητής και εκδότης του, Ιάκωβος Πολυλάς) ότι εθνικόν είναι το αληθές. Ας σκεφτούμε πότε εξυπηρετείται το συμφέρον της κοινωνίας και της χώρας καλύτερα: Όταν γνωρίζουμε την πλήρη αλήθεια ή όταν γεμίζουμε το δημόσιο χώρο με ψέματα; Μην χαρακτηρίσετε το ερώτημα ρητορικό. Πάντα θα είναι οι εδώ ο πρόθυμοι που θα επιλέξουν το δεύτερο, αρκεί το ψέμα να βολεύει το αφήγημά τους (το οποίο πάντα, μ’ένα μαγικό τρόπο, το συνδέουν με την πατρίδα).

Για να γίνουμε περισσότερο συγκεκριμένοι: Τη δυσπιστία για τους θεσμούς (όπως τα σώματα ασφαλείας εν προκειμένω) δεν την προκαλεί η αποκάλυψη των ψεμάτων. Αυτή είναι πράξη απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία τους. Τη δυσπιστία τη δημιουργούν τα κρατικά αφηγήματα που προσπαθούν να συγκαλύψουν παραλείψεις, διαφθορά ακόμα και απώλειες ανθρώπινων ζωών.

Οι πολίτες βρίσκονται πια σε θέση να καταλάβουν ότι η αλήθεια δεν αποτελεί προνόμιο, αν μιλήσουμε για την περίπτωσή μας, μόνο των σωμάτων ασφαλείας για τις υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται. Αλλοίμονο αν πιστεύαμε ότι μας σέρβιραν η Ελληνική Αστυνομία, το Λιμενικό και πάει λέγοντας. Και επειδή τα πολλά τελευταία χρόνια η δημοσιογραφική έρευνα έχει φέρει στο φως κραυγαλέα ψέματα που έχουν ξεστομίσει οι αρχές ακόμα και σε επίσημες ανακοινώσεις, ας είμαστε το λιγότερο επιφυλακτικοί με το τι ισχυρίζεται το Λιμενικό για τη θηριωδία της Χίου.

Αλλωστε το ναυάγιο της Πύλου έγινε ούτε τρία χρόνια πριν. Και όλοι θυμόμαστε τι έγινε…