H “αυτοχειρία” του πολιτικού προσωπικού της Αριστεράς

Τα νέα που ήρθαν από το ΣΕΦ την Κυριακή δεν ήταν ευχάριστα για την Αριστερά.

Αναφερόμαστε στο χώρο, όχι στο κόμμα που έτσι και αλλιώς έχει και επιθετικό προσδιορισμό στο όνομά του (Νέα Αριστερά).

Και δεν ήταν καλά για συγκεκριμένους λόγους, κυρίως όμως για έναν: Πολιτικά κεφάλαια που θα μπορούσαν να παίξουν κρίσιμο στη μετά Μητσοτάκη εποχή και πάνω απ’ όλα στην προσπάθεια αυτή η εποχή να έρθει όσο το δυνατόν γρηγορότερα, απομειώθηκαν, ελαχιστοποιήθηκαν, έχασαν τη μεγαλύτερη από τη “χρηματιστηριακή” τους αξία (στο χρηματιστήριο των πολιτικών μετοχών).

Ανθρωποι, γυναίκες και άνδρες, με ταλέντο και εμπειρία, με γνώση και όρεξη, προτίμησαν να περιοριστούν σε ένα εσωκομματικό πόλεμο χαρακωμάτων ο οποίος, εκτός από το γεγονός ότι δεν έχει κανένα νόημα, δεν λέει τίποτα, μα απολύτως τίποτα, στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών.

Ακατανόητο: Γνωρίζουν ότι εντός του συγκεκριμένου πολιτικού οργανισμού υπάρχουν δύο αντίθετα πολιτικά σχέδια τα οποία, σαν παράλληλες γραμμές, δεν μπορούν να συναντηθούν πουθενά. Και όμως δεν αποφασίζεται ένα συναινετικό, πολιτισμένο διαζύγιο αλλά δίνεται συνέχεια σ’ έναν γάμο ο οποίος είναι μαθηματικά βέβαιο ότι έχει “πεθάνει” και μαραζώσει. Τα δύο μέρη απλά δεν ταιριάζουν. Εν προκειμένω δεν έχουν τις ίδιες πολιτικές προτεραιότητες.

Είναι φοβερό ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας κατά την οποία οι ΗΠΑ και ο κόσμος μετρούσαν έναν ακόμη νεκρό από τα φασιστικά τάγματα εφόδου του Τραμπ, στην (Νέα) Αριστερά μετρούσαν αφενός τα κουκιά και αφετέρου τις λέξεις του κειμένου της πολιτικής απόφασης. Αυτό ήταν το επίδικο. Πόσο “σκληρά” θα καταδικαστεί το κυοφορούμενο κόμμα Τσίπρα και πως θα αποκρούσει η άλλη πλευρά αυτήν την πρόθεση.

Εν τέλει, όπως συμβαίνει στις φοιτητικές εκλογές, δήλωσαν άπαντες ευχαριστημένοι. Δεν είπαν την αλήθεια βέβαια, αλλά κάτι έπρεπε να πουν. Γνωρίζουν ότι πολύ σύντομα θα χωρίσουν αλλά καμώνονται ότι δεν έγινε και τίποτα. Στο μεσοδιάστημα αυτών των τεσσάρων ημερών ψήφισαν και ένα πρόγραμμα (αριστερό και ενδιαφέρον είναι η αλήθεια αλλά ποιος πραγματικά θα ενδιαφερθεί γι’ αυτό;).

Ο κόσμος πάλλεται, καταρρέει το παλιό σύστημα που με κάποιο τρόπο ρύθμιζε τα παγκόσμια ζητήματα, οι ΗΠΑ εκφασίζονται, η Ελλάδα έχει μία κυβέρνηση τραγικά αναποτελεσματική και ιδεολογικά ανερμάτιστη, πολύ κοντά στον τραμπισμό αλλά στην (Νέα) Αριστερά έπαιζαν με τις λέξεις. Βγάλε αυτή, βάλε αυτή, κόψε αυτή τη φράση, βάλε αυτή. Κατατέθηκε τροπολογία για να κοπεί μία και μόνο λέξη από το κείμενο!

Πως είναι δυνατόν αριστεροί άνθρωποι, αξιόλογοι και με κυβερνητική εμπειρία τώρα πια, να μην μπορούν να πιάσουν ούτε για λίγο το σφυγμό της εποχής; Πως είναι δυνατόν να μην κατανοούν ότι διανύουμε μία εξαιρετικά ταραχώδη εποχή στην οποία δεν έχει καμία αξία η κομματική ομφαλοσκόπηση και η όποια ιδεολογική καθαρότητα;

Πως είναι δυνατόν να μην συνειδητοποιούν ότι ο χρόνος τελειώνει και ότι η ακροδεξιά επελαύνει; Είναι λογικό να ακούγονται επιχειρήματα που αναφέρουν ότι “δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ (τυχαίο το παράδειγμα) γιατί δεν το είδαμε ποτέ μαζί μας στις διαδηλώσεις”; Και να το λένε οι ίδιοι άνθρωποι που μοιράστηκαν υπουργικά γραφεία με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου;

Τα ερωτήματα, προφανώς, έχουν ρητορικό χαρακτήρα. Τις απαντήσεις είναι πολύ εύκολο να τις δώσει ο καθένας.

Πέρα από όμως από αυτό, πρέπει να κατατεθεί μία ακόμη σκέψη: Οι προοδευτικοί, αριστεροί πολίτες αυτής της γωνιάς της γης σίγουρα αξίζουν καλύτερα. Το αν το πολιτικό προσωπικό του χώρου έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει (πολιτικά πάντα) διαπραγματευόμενο μεταξύ τους διατυπώσεις για έναν κείμενο πέντε σελίδων είναι δικό του πρόβλημα. Οι πολίτες αυτοί πρέπει να εκπροσωπηθούν. Αν δεν βρουν όμως κατάλληλη εκπροσώπηση, αναγκαστικά θα σιωπήσουν επιτρέποντας έτσι, άθελά τους, στο αυγό του φιδιού να “σπάσει” και να βγάλει από μέσα του τέρατα.

Υπό τα συγκεκριμένα δεδομένα ουδείς έχει το δικαίωμα να το αγνοήσει αυτό. Αν νομίζουν ότι “κέρδισαν” γιατί εξασφάλισαν (αυτοί ή οι άλλοι, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία) καλύτερες διατυπώσεις, πιο βαριές λέξεις και πιο εντυπωσιακές εκφράσεις, κακό του κεφαλιού τους.

Ετσι (δεν) είναι, αν έτσι νομίζετε…