Η “υπέρβαση” του διπόλου Αριστερά – Δεξιά είναι ο φερετζές της Ακροδεξιάς

Εχει πραγματικά πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να διαπιστώσετε και να διαπιστώσουμε ποιοι είναι αυτοί που παγκοσμίως επιχειρούν να μας πείσουν ότι έχει εκλείψει το δίπολο Αριστερά-Δεξιά και ότι δεν απασχολεί πλέον τους πολίτες και τις ζωές τους.

Στις ΗΠΑ κατ’ εξοχήν φορέας αυτής της θεωρίας είναι ο Ντόναλντ Τραμπ και κυρίως οι θεωρητικοί του. Ο Τραμπ μπορεί να λυσσά καθημερινώς για τα κακά που υποτίθεται ότι προξενεί στη χώρα του η “ριζοσπαστική Αριστερά”, όμως τις δικές του πολιτικές αποφεύγει να τις χαρακτηρίσει με τους παραδοσιακούς όρους.

Παραβιάζουμε βέβαια ανοιχτές θύρες αν σας πούμε ότι ο Τραμπ κυβερνά τις ΗΠΑ με πολιτικές απολύτως δεξιές, ακόμα και στο οικονομικό κομμάτι. Για τον πρόεδρο της χώρας-Μέκκα του καπιταλισμού τίποτα δεν έχει σημασία εκτός από την επιχειρηματική δραστηριότητα και την αέναη ανάπτυξή της. Μόνο αυτή θα εξασφαλίσει τα προς το ζην για τα μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, που φυσικά, κατά την οπτική του Τραμπ, ούτε δημόσια ασφάλιση χρειάζονται ούτε οποιαδήποτε κοινωνική προστασία. Η αγορά φροντίζει για όλα. 

Αυτός ο πολιτικός και κοινωνικός ζουρλομανδύας για τους υποστηρικτές του προέδρου των ΗΠΑ δεν έχει πολιτικό πρόσημο. Δεν είναι (φυσικά) Αριστερά, δεν είναι όμως ούτε Δεξιά γιατί αυτού του είδους τα δίπολα “έχουν ξεπεραστεί από την ίδια τη ζωή”. Λες και ο σημερινός κόσμος δεν διαρθρώνεται ταξικά, δεν έχει ανισότητες και όλοι έχουμε τα ίδια συμφέροντα και προτεραιότητες.

Ανάλογο παράδειγμα είναι και ο Χαβιέ Μιλέι στην Αργεντινή. Εφαρμόζοντας ακραία ταξικά πολιτικές, πάντα ιδιαίτερα φιλικές στο μεγάλο κεφάλαιο, και κατεδαφίζοντας κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους καμώνεται ότι ξεπερνά τους παλιούς πολιτικούς διαχωρισμούς και ότι η πολιτική του υπερβαίνει τα παραδοσιακά δίπολα. Στην πραγματικότητα βέβαια όχι μόνο δεν τα υπερβαίνει αλλά τα υπογραμμίζει ακόμη περισσότερο.

Ξέχωρα από το πως ονομάζει κανείς πλέον το δίπολο Αριστερά-Δεξιά, είναι πασιφανές ότι αυτό δεν έχει πάψει να υπάρχει. Και το γεγονός ότι όσοι μιλούν για κατάργησή του υπηρετούν πιστά την Δεξιά ή και την Ακροδεξιά έχει την αξία του και για τα καθ’ ημάς.

Παρατηρούμε ότι νέοι παίκτες στο πολιτικό σύστημα (και κάποιοι άλλοι όχι και τόσο νέοι) φιλοδοξούν να πολιτευτούν πλασάροντας από το πολύ “in” πολιτικό πλάνο, ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει η πολιτική όπως την ξέραμε, τη μελετήσαμε (και την ανέλυσαν όλοι οι θεωρητικοί μέχρι και σήμερα). Η Μαρία Καρυστιανού, ας πούμε, το διατύπωσε απολύτως απλοϊκά, λέγοντας ότι “όλους τους αγαπάμε”. Υποσχέθηκε, την ίδια ώρα, και “κάθαρση.

Όλα αυτά φαίνεται ότι υπερτερούν των διπόλων και των ιδεολογιών. Η κάθαρση αφήνεται να εννοηθεί ότι μία απολύτως ουδέτερη πολιτικά κατάσταση ενώ, σε ότι αφορά το σχόλιο για την αγάπη προς όλους, φαίνεται ότι στοχεύει σε όλα τα κομματικά κοινά.

Όλα τα παραπάνω μπορούν να χαρακτηριστούν ως κομιστές κακών ειδήσεων. Όπως αποδείχθηκε, τα “εύκολα” σχήματα που ισχυρίζονται ότι καταργούν τα παλιά, παραδοσιακά δίπολα, εμπεριέχουν μέσα τους ντουλάπες τους σωρό από ακροδεξιούς σκελετούς. Την ίδια ώρα οι παρομοίως “εύκολες” αναγνώσεις της πραγματικότητας έχουν επίσης ακροδεξιό άρωμα που συνδυάζονται με μεσσιανικές λογικές του τύπου ότι “επιτέλους, έρχεται ένας αδιάφθορος που θα καθαρίσει την Κόπρο του Αυγεία”.

Αν οι πολίτες κρίνουν ότι είναι αυτό που χρειάζεται σήμερα η χώρα για το μέλλον της, οκ. Μπορούμε να σκεφτούμε όμως το εξής; Ένα απολύτως προσωποκεντρικό σύστημα εξουσίας, όπως το επιτελικό κράτος, σύστημα που, όπως φάνηκε, μπορεί να ευνοήσει το νεποτισμό και την οικογενειοκρατία, θα αντικατασταθεί από σχήμα ενός ή μίας μεγάλης αρχηγού που ως μοναδικό όπλο του/της είναι το “καθαρό” παρελθόν της;

Οι προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει η χώρα τα αμέσως επόμενα χρόνια είναι πραγματικά υπερβολικά πολλές για να τις εμπιστευτούμε αβασάνιστα σε τόσο απλοϊκές φόρμες κυβερνησιμότητας και εξουσίας. Οσοι επιθυμούν να κυβερνήσουν την Ελλάδα και να αντικαταστήσουν το πολιτικά χρεωκοπημένο μοντέλο Μητσοτάκη δεν πρέπει να μας πείσουν για τις…υπερβατικές τους δυνατότητες, ότι, δηλαδή μπορούν μόνοι τους να κάνουν τα πάντα. Οφείλουν απλώς να καταθέσουν ένα αναλυτικό πλάνο για τη χώρα και τις ανάγκες της και, κυρίως, να μας ξεκαθαρίσουν ποιων των συμφέροντα επιθυμούν να εκπροσωπήσουν.

Και αυτό γιατί δεν ζούμε σε αταξικές κοινωνίες στις οποίες πράγματι το δίπολο Αριστερά-Δεξιά θα ήταν κενό περιεχομένου. Οι κοινωνίες μας είναι ταξικά πολωμένες όσο ποτέ στο παρελθόν…