Η ΝΔ φοβάται, η Κεντροαριστερά διασπάται, η Καρυστιανού προσεύχεται…

Η εικόνα του πολιτικού σκηνικού της χώρας διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή σε τρεις άξονες.

Ο πρώτος είναι η κυβερνώσα ΝΔ, που πιθανολογεί βάσιμα ότι θα ανανεώσει τη θητεία της μάλλον με συνεταίρο, αλλά φοβάται κιόλας μήπως το ποσοστό της υποστεί νέα καθίζηση, οδηγήσει σε ανατροπές και ο στόχος καταστεί δύσκολος έως αδύνατος.

Ο δεύτερος είναι η απέναντι πλευρά, η πάλαι ποτέ «προοδευτική παράταξη», η Κεντροαριστερά, η οποία μέχρι το 2009 ήταν παράταξη εξουσίας ως ΠΑΣΟΚ και μετά, μέχρι το 2019, ως ΣΥΡΙΖΑ. Ο χώρος αυτός δεν έχει σήμερα προοπτική εξουσίας πρωτίστως λόγω της πολυδιάσπασής του.

Ο τρίτος άξονας είναι το άγνωστο, όπως αυτό σχηματοποιείται στο εξαγγελθέν «κόμμα Καρυστιανού». Για το οποίο υπάρχει μεγάλη σύγχυση, που επιτείνουν οι αλληλοαναιρούμενες «εκτιμήσεις» των δημοσκόπων. Οι οποίοι λένε τα πάντα και τα αντίθετά τους και θυμίζουν την «πρόβλεψη» που έκανε ο εμπειρικός μετεωρολόγος της παλιάς ελληνικής επαρχίας: «Ή θα βρέξει ή θα χιονίσει ή καλό καιρό θα κάνει»!

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε στην προχτεσινή τηλεοπτική του συνέντευξη ότι το κόμμα του, η ΝΔ, είναι «το μόνο  που εγγυάται σταθερότητα, ασφάλεια  και προκοπή στη χώρα».

Δεν υπάρχει τίποτα το καινοφανές σε τέτοιες «διαβεβαιώσεις», ο νυν πρωθυπουργός δικαιούται να τις κάνει. Έχει πίσω του δύο κυβερνητικές θητείες και διεκδικεί τρίτη, αφού οι αντίπαλοι που μπορούν να του την αφαιρέσουν, πορεύονται κατά μόνας και τσακώνονται μεταξύ τους.

Μόνο που σήμερα ο κ. Μητσοτάκης και το κόμμα του βρίσκονται μακριά από την κυριαρχία που είχαν το 2019 και το 2023. Τους κυνηγάει το «φάντασμα του 28%» των ευρωεκλογών του 2024 και δεν μπορούν να το ξορκίσουν. Η επιμονή του νυν πρωθυπουργού στην αυτοδυναμία είναι περισσότερο, όπως θα το έλεγε ο ίδιος, wishful thinking (ευσεβής πόθος) παρά ρεαλιστική αποτίμηση της πραγματικότητας. Διότι οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές από το 2023 και το ξέρει καλά. Τόσο διαφορετικές που είναι πιο πιθανό να παλέψει για το 28% (χωρίς να αποκλείεται και το καταστροφικό κάτω από το 25%) παρά να φτάσει ξανά στην αυτοδυναμία. Το εκλογικό σώμα είναι κινούμενη άμμος. Η ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να «ποντάρουν» στην απογοήτευση και αδυναμία των αντιπάλων τους και στην αυξημένη αποχή, που θα ανέβαζε το ποσοστό της ΝΔ, αλλά αυτά είναι παρακινδυνευμένα. Και στις ευρωεκλογές του 2024 είχαμε ρεκόρ αποχής και αυτό δεν ωφέλησε τη ΝΔ. Αν η διαφαινόμενη μεγάλη διάχυση της ψήφου επιβεβαιωθεί, τότε μπορεί να έχουμε ένα «νέο 2012».

Ο (δεύτερος το 2023) Αλέξης Τσίπρας, που ετοιμάζεται να επιστρέψει, διαβεβαίωσε από τη Θεσσαλονίκη ότι «η προοδευτική διακυβέρνηση θα γίνει πράξη». Και η «διαβεβαίωση» αυτή μοιάζει με τη «βεβαιότητα» του κ. Μητσοτάκη ότι θα ξαναπάρει αυτοδυναμία. Στην πράξη έχουμε να κάνουμε με ενέσεις αισιοδοξίας. Όπως ο νυν πρωθυπουργός γνωρίζει ότι δεν είμαστε στο 2023, έτσι και ο πρώην γνωρίζει ότι δεν μπορεί να επαναληφθεί ο εκλογικός σεισμός του 2015, που έφερε τον ίδιο και το κόμμα του στην κυβέρνηση. Τότε το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του «προοδευτικού χώρου» στοιχήθηκε πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα είναι πολυδιασπασμένο. Μόνο αν τα δύο μεγάλα κομμάτια του-αυτό που θα φτιάξει ο Τσίπρας και το ΠΑΣΟΚ- συμπορευθούν, υπάρχει ελπίδα να αλλάξουν οι συσχετισμοί.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, που σήμερα κατέχει(μόνο δημοσκοπικά) τη δεύτερη θέση, επαναλαμβάνει σταθερά ότι μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να νικήσει τη ΝΔ, διαβεβαιώνει ότι δεν θα συνεργαστεί μετεκλογικά μαζί της, αλλά είναι θολά όσα λέει για το πώς θα επιτευχθούν αυτά. Ουσιαστικά ο κ. Ανδρουλάκης εκφράζει- όπως ο κ. Μητσοτάκης με την αυτοδυναμία και ο κ. Τσίπρας με την προοδευτική διακυβέρνηση- την επιθυμία του, γνωρίζοντας ότι αυτή δεν έχει καμιά ρεαλιστική βάση.

Ουσιαστικά ο δεύτερος άξονας της πολιτικής μας ζωής- όπως αυτός εκφράζεται από το ΠΑΣΟΚ και από το υπό ίδρυση κόμμα Τσίπρα, μαζί με άλλες μικρότερες συνιστώσες- θα μπορούσε να αποτελέσει τον ισχυρό αντίπαλο που δεν έχουν σήμερα η ΝΔ και ο Μητσοτάκης. Αλλά δεν μπορεί με δύο ή τρία κομμάτια να διεκδικούν την ίδια εκλογική πίτα, αντί να προσπαθούν να αφαιρέσουν κομμάτια από τη ΝΔ και να την αντικαταστήσουν στην κυβέρνηση.

Και φτάνουμε στον τρίτο άξονα του πολιτικού σκηνικού, που ορίζεται από το άγνωστο «κόμμα Καρυστιανού». Τι να πει κανείς για κάτι τόσο θολό και για την ιδρύτριά του; Είναι τέτοια η αδυναμία προσέγγισής του, που την προδίδουν οι αμήχανοι τίτλοι όπως «πού το πάει η Μαρία», «ποιος φοβάται τη Μαρία», «το κόμμα Καρυστιανού διεμβολίζει όλα τα κόμματα». Είναι τέτοια η σύγχυση που ο  υπερδεξιός Άδωνις Γεωργιάδης είπε(στο ραδιόφωνο «Παραπολιτικά»)  την αλήθεια, ότι «η Καρυστιανού φτιάχνει ένα δεξιό κόμμα», ελπίζοντας ότι θα κόψει ψήφους από άλλα μικρά κόμματα και όχι από τη ΝΔ. Είναι τέτοια η σύγχυση που ο παλιός αριστερός Δ. Παπαδημούλης είπε ότι πρέπει να συνεργαστούν όλα τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, το κόμμα Τσίπρα και το κόμμα Καρυστιανού (δηλαδή, όλα μαζί σε ένα είδος πολιτικού τουρλού!), για να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Και είναι τέτοια η σύγχυση που ο ευρωβουλευτής του  ΠΑΣΟΚ Νίκος Παπανδρέου θεωρεί ότι η κριτική στο εγχείρημα Καρυστιανού αποτελεί «απόπειρα αποδόμησης του προσώπου της». Και όλα αυτά ενώ η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου των Τεμπών έχει αποδυθεί σε μια συστηματική εκστρατεία τσουβαλιάσματος όλου του πολιτικού κόσμου (τον αποκαλεί «παλιό» και «διεφθαρμένο»), ακόμα και των κομμάτων που κατάγγειλαν τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις και υποστήριξαν και εδώ και στην Ευρώπη τα αιτήματα των συγγενών.

Αυτός, λοιπόν, ο τρίτος άξονας του πολιτικού σκηνικού, που πάει να διαμορφωθεί υπό το «κόμμα Καρυστιανού», φέρνει σύγχυση. Αλλά δεν θα έπρεπε. Διότι και τα πρόσωπα που τον «κινούν» και όσα μέχρι στιγμής έχουν πει η ίδια η (φερόμενη ως) επικεφαλής του και η βασική σύμβουλός της προσδιορίζουν με μεγάλη βεβαιότητα τι θα είναι το κόμμα αυτό: συντηρητικό και (ακρο)δεξιό με έντονο το θρησκευτικό στοιχείο. Και και επ’ αυτού είναι απλώς ενδεικτικό ότι η κυρία Καρυστιανού επέλεξε να φωτογραφηθεί για κυπριακό περιοδικό με φόντο εικονίσματα και αρχαγγέλους…

Αυτό είναι σήμερα το πολιτικό μας σκηνικό. Χωρίς πολλές σταθερές ή μάλλον με μία και μοναδική, τη ΝΔ, της οποίας όμως τα ποσοστά μάλλον σε αστάθεια παραπέμπουν. Η άλλη πλευρά, που θα μπορούσε να αναδειχθεί σε εναλλακτική λύση, εμποδίζεται από την πολυδιάσπαση. Και ο «άγνωστος Χ», υπό την κυρία Καρυστιανού, που μπορεί ακόμη να ψαρεύει σε όλα τα νερά, καθαρά και θολά.

Σε τέτοιες περιόδους σύγχυσης δεν ξέρω ποια ρήση ταιριάζει καλύτερα. Του παλιού προέδρου των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν «αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους»; Ή του γέροντος Παϊσίου «να μην μπερδεύουμε το άϋλον με το νάϋλον»;