Η ομοφωνία, η επιθυμία και το θαύμα…

Στο ΠΑΣΟΚ περνούν ένα τριήμερο ευτυχίας. Συνέδριο, συνθήματα, κόρνες, επευφημίες και, κυρίως, ομοφωνία.

Ναι, αυτό που όλοι φοβούνταν, ότι στο συνέδριο θα κυριαρχούσε η εσωστρέφεια και η αμφισβήτηση για την καχεκτική πορεία του κόμματος, διαψεύστηκε.

Δεν υπάρχει πλέον κανένα εσωκομματικό πρόβλημα στο ΠΑΣΟΚ.

Η «κολλημένη βελόνα των δημοσκοπήσεων», για την οποία είχαν θέσει χρονική προθεσμία, ο Παύλος Γερουλάνος και ο Πάρις Κουκουλόπουλος, δεν έχει μεν κουνηθεί, αλλά και αυτά τα στελέχη και όλοι φαίνεται να την έχουν ξεχάσει ή παραμερίσει προσωρινά.

Όλοι είναι στοιχισμένοι πίσω από το Νίκο Ανδρουλάκη και τρεις στόχους:

1.Αυτόνομη πορεία

2.Νίκη στις εκλογές, με τη γνωστή προσθήκη «με μια ψήφο διαφορά». Κάτι που δείχνει ότι, κατά βάθος, δεν την πιστεύουν. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης ουδέποτε είχαν καταφύγει σε τέτοιο εφεύρημα, μιλούσαν για «μεγάλη νίκη».

3.Κατηγορηματικό «όχι» σε νέα κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ. Το υιοθέτησε ασμένως ο Ανδρουλάκης, όλοι ενθουσιάστηκαν και περισσότερο απ’ όλους ο εμπνευστής του Χάρης Δούκας, ο οποίος δήλωσε ρητά: «Πιστεύω βαθιά ότι μπορούμε να νικήσουμε»!

Ο Γερουλάνος εμφανίστηκε και αυτός βέβαιος ότι «η νίκη θα έρθει με ένα στράτευμα αδιαίρετο και δυνατό».

Ο πρώην Ευάγγελος Βενιζέλος το είπε με το δικό του τρόπο: «Το ΠΑΣΟΚ οφείλει έναντι της χώρας, όντας κόμμα ευθύνης και εξουσίας, να θέσει ως εκλογικό στόχο τη νίκη του»

Και, φυσικά, ο αρχηγός δεν θα μπορούσε να μην υπερθεματίσει: «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό, σύγχρονο».

Όλα ωραία και καλά, λοιπόν; Στα λόγια, στις διακηρύξεις, στα συνθήματα, ναι. Στο ΠΑΣΟΚ επικρατεί μια ιδιόμορφη βουλησιαρχία: «Θέλουμε να νικήσουμε και θα νικήσουμε». Ακόμη και όσοι βλέπουν ότι η βούληση έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα δεν θα τολμούσαν να χαλάσουν το πανηγυρικό κλίμα του συνεδρίου. Ούτε ένας, ούτε μία, τόλμησε να πει το αυτονόητο: «Σύντροφοι και συντρόφισσες, μόνοι μας δεν μπορούμε».

Διότι:

Πρώτον, το ΠΑΣΟΚ είναι μεν «εδώ, ενωμένο, δυνατό, σύγχρονο», όπως είπε ο Ανδρουλάκης, αλλά είναι, ταυτόχρονα, ένα μικρό κόμμα. Όχι σήμερα, εδώ και 15 χρόνια, πιστοποιημένο από πλήθος εκλογικών αναμετρήσεων.

Δεύτερον, δεν είναι πια κόμμα εξουσίας, όπως είπε ο Βενιζέλος. Για τελευταία φορά ήταν τέτοιο το 2009. Το 2012 έγινε «συμπλήρωμα» σε κυβέρνηση με τη ΝΔ. Κάτι που σήμερα ξορκίζουν όλοι, ακόμα και η Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία το 2009 δήλωνε ότι πίστευε στην αυτοδυναμία της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη!

Τρίτον, το «στράτευμα» του ΠΑΣΟΚ δεν είναι «αδιαίρετο», όπως είπε ο Γερουλάνος. Μετά το 2009 το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού στρατεύματος του ΠΑΣΟΚ το εγκατέλειψε. Μεταξύ 2012 και 2019 βρήκε καταφύγιο αριστερότερα, στον επελαύνοντα τότε ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Το 2023, με τη μεγάλη υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν επανήλθε στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο περιορίστηκε στο μικρομεσαίο 11,8%. Και στις ευρωεκλογές του 2024, παρά τη νέα πτώση του ΣΥΡΙΖΑ και τη βουτιά της ΝΔ στο 28%, το ΠΑΣΟΚ περιορίστηκε στο 12,8%.

Αν ζούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, έβλεπε αυτά τα δεδομένα και άκουγε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να μιλάνε για «νίκη», θα τους χαρακτήριζε με μια λέξη: Αιθεροβάμονες. Ο δε Σημίτης, με το ρεαλισμό που τον διέκρινε, θα το έλεγε πιο πεζά: «Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα».

Στο σημερινό ΠΑΣΟΚ τα ηγετικά στελέχη του προτάσσουν την επιθυμία τους («θα νικήσουμε») και (κάνουν πώς) δεν βλέπουν ότι μόνοι τους δεν μπορούν.

Εκτός αν έχουν υιοθετήσει αυτό που λέει ο αφορισμός του Αμερικανού συγγραφέα Γουέιν Ντάιερ: «Είμαι ρεαλιστής, περιμένω θαύματα»…