Η Χρυσή Αυγή με multiple choice

Αρχές της βδομάδας, βρέθηκα στην παγωμένη Αίθουσα Τελετών του Εφετείου Αθηνών για να παρακολουθήσω την αγόρευση της πολιτικής αγωγής στη δευτεροβάθμια δίκη της Χρυσής Αυγής που οδεύει προς το τέλος της. Στις υποδειγματικές αγορεύσεις τους, οι δικηγόροι (Θανάσης Καμπαγιάννης, Κώστας Παπαδάκης, Κώστας Σκαρμέας) τα είπαν όλα.

Μέσα σε αυτά, έγινε λόγος για ένα τεστ πολλαπλών απαντήσεων στο οποίο καλούνταν να απαντήσουν τα δόκιμα μέλη της οργάνωσης για να δοκιμαστούν αν είναι έτοιμα να προαχθούν σε τακτικά. Παραθέτω δύο από τις ερωτήσεις του, τις οποίες σχολιάζω.

Βιολογικός ρατσισμός (και μισογυνισμός σε παρένθεση)

«Ποια πράξη θεωρείτε βαρύτερο ηθικό παράπτωμα; 1. Διακίνηση ναρκωτικών 2. Παιδεραστία 3. Φυλετική μίξη (γάμος λευκής – μαύρου)»

Προσπερνάω ως αναμενόμενο ότι η «φυλετική μίξη» θεωρείται ηθικό παράπτωμα εφάμιλλο της παιδεραστίας. Είναι λάθος να κρίνουμε τους ναζί με τον τρόπο που σκεπτόμαστε οι υπόλοιποι. Έχει όμως σημασία να καταλάβουμε το πώς σκέφτονται. Αν σε κάτι δίνει μεγαλύτερη έμφαση η κληρονομιά του εθνικοσοσιαλισμού σε σχέση με τον φασισμό και τις υπόλοιπες παραλλαγές του δεξιού εξτρεμισμού είναι στην έννοια της φυλής και τον βιολογικό ρατσισμό. Στα μάτια εκείνων για τους οποίους η φυλετική καθαρότητα είναι αυταξία δεν αποτελεί έκπληξη ότι η «μίξη» συνιστά αμαρτία. Αυτός είναι ο ναζισμός.

Ωστόσο, μεγαλύτερο ενδιαφέρον εδώ έχει το περιεχόμενο της παρένθεσης: ο γάμος λευκής-μαύρου. O γάμος ή η σχέση λευκής γυναίκας με μαύρο άντρα θεωρείται χειρότερος από τον αντίστροφο συνδυασμό. Ο ναζιστικός φυλετισμός δεν είναι ουδέτερος ως προς το φύλο. Αντιθέτως, αποτελεί υποδειγματικό συνδυασμό ρατσισμού με πατριαρχισμό και μισογυνισμό.

Η μόλυνση της φυλής μέσω της γυναίκας είναι υπαρξιακός κίνδυνος. Η γυναίκα θεωρείται, απλά, φορέας της φυλετικής συνέχειας και δοχείο αναπαραγωγής του βιολογικού έθνους. Η σχέση λευκής γυναίκας με μαύρο άντρα αξιολογείται ως άμεση απειλή για το μέλλον της Άριας φυλής και η παραγωγή «μεικτών» παιδιών, μη αναστρέψιμη βιολογική ζημιά. Όχι απλώς ηθική εκτροπή.

Η λευκή γυναίκα, κατά βάθος λογίζεται αδύναμο θύμα αποπλάνησης ή βιασμού από τους μαύρους, στους οποίους προβάλλονται φαντασιώσεις πρωτόγονης και ανεξέλεγκτης σεξουαλικότητας. Αυτό κάνει τη σχέση να φαίνεται όχι μόνο φυλετική προδοσία, αλλά και ευτελισμός της λευκής ανδρικής κυριαρχίας.

Αν και επίσης καταδικαστέα, η σχέση λευκού άντρα με μαύρη γυναίκα, θεωρείται λιγότερο επικίνδυνη βιολογικά. Αντανακλά μεν την ηθικό εκφυλισμό του άντρα, όχι όμως και σε βαθμό υπαρξιακής απειλής, γι’ αυτό δεν αναφέρεται στο τεστ. Ο λευκός με μαύρη ας πάει… Οριακά θα το ανεχτούμε. Θα μπορούσε να είναι και απόδειξη υπεροχής της φυλής ή ανδρικής ρώμης. Εξάλλου, κάμποσα παλικάρια της ΧΑ είχαν (κι έχουν φαντάζομαι) ξένες γυναίκες. Για μαύρες δεν γνωρίζω. Ο μαύρος όμως, να μη μας πάρει τη γυναίκα με κανέναν τρόπο. Αυτό είναι έγκλημα καθοσιώσεως.

Ο ορισμός εγκληματικής οργάνωσης σε μια ερώτηση και μια απάντηση

Η δεύτερη ερώτηση με τις προτεινόμενες απαντήσεις είναι η εξής:

«Γνωστοί από τη γειτονιά, σου λένε πως έχουν πρόβλημα με λαθρομετανάστες και σου ζητούν να τους στηρίξεις μαζί με παιδιά από τα γραφεία. Τι κάνεις; 1. Τους λες να καθαρίσουν μόνοι τους και πως δεν είμαστε μπράβοι 2. Πιάνεις ιδιαιτέρως έναν εκ των εκπαιδευτών και του ζητάς να έρθει στην περιοχή σου με ομάδα συναγωνιστών να λύσουν το ζήτημα 3. Συγκεντρώνεις ομάδα από συναγωνιστές με τους οποίους διατηρείς πιο στενή σχέση και αναλαμβάνεις δράση χωρίς να ενημερώσεις κάποιον ανώτερο».

Σε αυτή την ερώτηση, ο Καμπαγιάννης στην αγόρευσή του, έδωσε και την ορθή απάντηση για την Χρυσή Αυγή: τη δεύτερη. Εδώ είμαστε στον πυρήνα του προβλήματος.

Το ότι η ερώτηση βεβαίως τίθεται είναι ένδειξη της «ιδιαιτερότητας»: ούτε μία – έστω για τα προσχήματα – απάντηση από τις παραπάνω είναι ενδεδειγμένη για πολιτικό κόμμα. Εύλογο. Η Χρυσή Αυγή ήταν μεταμφιεσμένη σε κόμμα. Μια οργάνωση που τρομοκρατεί –και γι’ αυτό θα ήταν εξαρχής ορθότερο νομικά να διωχθεί ως τρομοκρατική και όχι εγκληματική– φόρεσε τον μανδύα του πολιτικού κόμματος αξιοποιώντας την ανέφελη γενναιοδωρία της ελληνικής έννομης τάξης απέναντί της και τη συνέργεια του βαθέως κράτους. Τα τάγματα εφόδου όταν επιχειρούσαν φορούσαν μαύρες μπλούζες με το σήμα ΧΑ πάνω, όταν φωτογραφίζονταν μετά την προσαγωγή τους στο αστυνομικό τμήμα φορούσαν άσπρα άσπιλα μακώ από την γκαρνταρόμπα της αστυνομίας.

Η Χρυσή Αυγή ήταν τρεις ομόκεντροι κύκλοι: από το κέντρο προς την περιφέρεια, οι μυητές στο έγκλημα, κατόπιν οι μυημένοι στο έγκλημα και, τέλος, οι ψηφοφόροι τους. Καταδικάστηκαν οι πρώτοι.

Ούτε καν οι δεύτεροι (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Οι τρίτοι φυσικά δεν διώχθηκαν. Γι’ αυτό τα περί δίωξης φρονημάτων είναι ανοησίες.

Η τρίτη απάντηση μπορεί να μοιάζει ορθή για χρυσαυγίτικα δεδομένα, ωστόσο δεν είναι. Η ΧΑ δεν ήταν σκορποχώρι άτακτων και ασύντακτων χούλιγκαν να χτυπάνε όποτε κι όπου να ’ναι. Είχε δομή και οργάνωση που κανένα κόμμα δεν έχει. Ακριβολογώντας, δεν μιλάμε για κομματική δομή αλλά μυστική, συνωμοτική. Όλα αυτά φάνηκαν πρωτοδίκως χάρη στην εξαίρετη δουλειά της πολιτικής αγωγής. Στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο βρεθήκαμε με μια εισαγγελική πρόταση 522 σελίδων. Όχι 15, όπως στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Η εισαγγελέας του Εφετείου βυθίστηκε στην υπόθεση, σε αντίθεση με την εισαγγελέα του πρώτου δικαστηρίου, που ασύγγνωστα γνωμάτευσε υπέρ της παραπομπής μόνο των φυσικών αυτουργών των εγκλημάτων.

Η δεύτερη λοιπόν είναι η ορθή απάντηση στην ερώτηση. Αυτήν εξάλλου έπρεπε να δίνουν τα δόκιμα μέλη για να περάσουν. Αυτή είναι και η κατηγορία για την οποία καταδικάστηκε η ΧΑ. Υπήρξε άρτια οργάνωση. Η δεύτερη απάντηση είναι, σε μια σύντομη πρόταση, η υποδειγματική συμπύκνωση του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα για τον ορισμό της εγκληματικής οργάνωσης. Με αρχηγό μάλιστα ο οποίος είχε το θάρρος να πει πρωτοδίκως στο δικαστήριο ότι «για ένα πράγμα δεν μπορείτε να με εγκαλέσετε: ότι είμαι ανόητος». Δίκιο είχε. Η ελληνική δημοκρατία ήταν ανόητη που τον ανέχονταν.

Η επικείμενη τελεσίδικη καταδίκη της Χρυσής Αυγής δεν μας γλιτώνει από τις μακρόπνοες παθογένειες που κυοφορούν τη μαγιά του εκφασισμού στην Ελλάδα. «Κλείνει όμως την πόρτα», όπως είπε η πολιτική αγωγή στο εφετείο, στο τρομακτικότερο, το πιο αποτρόπαιο σύμπτωμά τους.