Υποκλοπές στη χώρα των λωτοφάγων

Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στους ερευνητές δημοσιογράφους και τη νομική τους εκπροσώπηση στην υπόθεση του παράνομου λογισμικού. Έσωσαν κάτι ζωτικό από την τιμή της δημοκρατίας μας.

Και οι τρεις γόνοι των πολιτικών δυναστειών της Ελλάδας υπήρξαν μοιραίοι για τη χώρα. Ο πρώτος την έστειλε στα βράχια. Με ασύγγνωστη αμεριμνησία που δεν συγχωρείται. Ο Κώστας Καραμανλής το 2009 εγκατέλειψε πριν το ναυάγιο κι έκτοτε δεν έχει πει μία κουβέντα για τις ευθύνες του. Παρά μόνο, λακωνικός δημοσιολογών, σχολιάζει την επικαιρότητα με κοινότοπους χρησμούς και αφορισμούς…

Μετά, ο Γιώργος Παπανδρέου ανέλαβε τη χώρα στην πιο δύσκολη στιγμή της μεταπολεμικής ιστορίας της. Αντί να τη βγάλει από τα βράχια, την έθαψε εκεί. Είχε ασφαλώς έργο τιτάνια δύσκολο. Δεν είναι βέβαιο ότι ακόμη κι ένας πολιτικός του διαμετρήματος του πατέρα του ή του Κωνσταντίνου Καραμανλή θα τα κατάφερνε. Ο Γιώργος Παπανδρέου όμως θα αποτύχαινε.

Πάντως, σε κανέναν από τους δύο δεν χρεώνεται κακή προαίρεση. Ανεπαρκείς ήταν. Κανείς τους δεν είχε το μέταλλο να ηγηθεί της χώρας στην καταιγίδα. Βρέθηκαν στη θέση αυτή λόγω του επώνυμού τους. Ελληνικός νεποτισμός. Αν είχαν άλλο όνομα, ούτε βουλευτές δεν θα ήταν μάλλον. Δεν φαίνεται να τους ένοιαζε καν, κυρίως τον Καραμανλή. Συμπαθείς –ο Παπανδρέου μάλιστα υγιής στον μεταρρυθμισμό του και σε μια κανονική συγκυρία θα άφηνε θετικό αποτύπωμα – αλλά ως εκεί.

Μπορεί κάποιος να μου αντιτείνει ότι όφειλαν να γνωρίζουν την ανεπάρκειά τους. Όμως αυτό είναι αδιάφορο. Οι προθέσεις στο ποινικό δίκαιο έχουν σημασία. Στην πολιτική, τα αποτελέσματα και μόνο. Μίλησα όμως για ποινικό δίκαιο. Και αυτό αφορά πλέον τον τρίτο γόνο στη σειρά. Από τους τρεις, μακράν ο πιο μοιραίος. Ο πρώτος έριξε τη χώρα στα βράχια κι ο άλλος την έθαψε εκεί. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης την σκυλεύει για δύο τετραετίες. Υλικά και θεσμικά. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει και μάλιστα με τέτοιο βουλιμικό σχέδιο. Γι’ αυτό δεν κάνουμε λόγο για ανεπάρκεια, αλλά δολιότητα.

Διαβολικές συμπτώσεις

Σκεφτείτε να ακούγατε την ακόλουθη ιστορία για μια χώρα που δεν γνωρίζετε. Ένας γιός πρωθυπουργού, εκλέγεται πρωθυπουργός. Με τον πρώτο του νόμο, φέρνει την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών στον δικό του προσωπικό έλεγχο και εποπτεία. Με τον δεύτερο νόμο, αλλάζει τις προδιαγραφές του διοικητή της ώστε να τοποθετήσει απόφοιτο λυκείου. Μετά από δύο χρόνια, αλλάζει στα μουλωχτά το νόμο με τον οποίο οι άνθρωποι δικαιούνται να μαθαίνουν αν οι τηλεφωνικές τους συνομιλίες υποκλέπτονταν. Και από κει πλέον αρχίζει να ξετυλίγεται ο μίτος του σκανδάλου. Δύο από τους πολλούς που παρακολουθούνταν, ένας αρχηγός κόμματος κι ένας δημοσιογράφος, δεν λένε να το αφήσουν να πάει αμάσητο. Τιμή τους.

Μετά, με γνωμοδότηση την οποία εξέδωσε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου – εντελώς τυχαία–παύεται η αρμοδιότητα της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) να διαχειρίζεται αιτήματα ανθρώπων που ζητούν να πληροφορηθούν αν υπήρξε παρακολούθηση των τηλεφώνων τους.

Ούτε στους τηλεφωνικούς παρόχους δεν μπορεί να απευθύνεται η ΑΔΑΕ, μας είπε η «γνωμοδότηση» Ντογιάκου. Ολική λειτουργική εξόντωση της μόνης Αρχής που προσπάθησε να ασκήσει τα καθήκοντά της. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ντράπηκε να πει στη Βουλή ότι ο Χ. Ράμμος είχε «προσωπική ατζέντα».

Κατόπιν, με απόφαση της πρώην εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, η υπόθεση αφαιρέθηκε από τους εισαγγελείς πρωτοδικών που την είχαν αναλάβει. Εντελώς τυχαία πάλι, ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν μπήκε στον κόπο να καλέσει κομβικούς μάρτυρες για την υπόθεση μεσούσης της «έρευνάς» του για τις υποκλοπές.

Κατόπιν όλης αυτής της μεθόδευσης και συγχρονισμένης αφωνίας των αρμοδίων θεσμών, η υπόθεση αρχειοθετήθηκε. Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αναφερόμενη στο πόρισμα του αντιεισαγγελέα τόλμησε να πει ότι «σε καμία άλλη χώρα δεν διεξήχθη τόσο ενδελεχής (δικαστική) έρευνα».

Μάλλον εννοούσε ότι σε καμία άλλη χώρα δεν έγινε ποτέ τόσο μεθοδευμένη συγκάλυψη.

Η επιφορτισμένη με την έρευνα υποτίθεται Εθνική Αρχή Διαφάνειας έβγαλε πόρισμα με το οποίο είπε ότι δεν υπήρχε σύμβαση μεταξύ της ΕΥΠ και των εταιριών παρανόμου λογισμικού. Άρα, όλα καλά. Λες και οι εγκληματικές συμφωνίες γίνονται με τυπικές αναθέσεις, όπως οι λοιπές συμβάσεις του δημοσίου! Εθνική αρχή αδιαφάνειας…

Τον Δεκέμβρη 2025, ένας μάρτυρας, αχυράνθρωπος του ενός εκ των κατηγορουμένων που – τυχαία πάλι – έχεις τρεις υπουργούς κουμπάρους, στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών όπου ξεκίνησε το δικαστήριο για τις ποινικές ευθύνες για τη χρήση του παράνομου λογισμικού, έδειξε ένα sms. Με αυτό ενημερώνονταν από το αφεντικό του για τις ερωτήσεις που θα του υποβληθούν από τους βουλευτές της συμπολίτευσης την ερχόμενη μέρα στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής. Εντελώς τυχαία, του υποβλήθηκαν οι ερωτήσεις από τους βουλευτές της ΝΔ που το αφεντικό του, ο καταδικασθείς Λαβράνος του είχε υποδείξει. Διαβολικές συμπτώσεις…

Μεταξύ των θυμάτων των τηλεφωνικών υποκλοπών με παράνομο λογισμικό ήταν πάνω από το μισό υπουργικό συμβούλιο, ο αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας και του Στρατού της χώρας. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν αντιδρούνε. Μάθανε ότι τους παρακολουθούσανε τα τηλέφωνα και το υπομένουν. Είτε από κάπου τους κρατάνε είτε δεν τους έχει μείνει στάλα αξιοπρέπειας. Το πιθανότερο είναι να ισχύουν και τα δύο. Και από κάπου τους έχουν πιασμένους, αλλά και η εξουσία τους έχει ηθικά εκφυλίσει σε βαθμό ανυπέρθετο.

Μια ρωγμή που μας αφορά όλους

Και μέσα στο δυσώδες σκοτάδι της θεσμικής λεηλασίας της Ελλάδας από την εκλεγμένη κυβέρνησή της, άνοιξε μια αναπάντεχη ρωγμή. Μια δικονομική τρύπα από την κατόπιν μηνύσεων (και όχι φυσικά αυτεπαγγέλτως) παραπομπή των εμπλεκομένων στο παράνομο λογισμικό στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών. Ένας δικαστής κι ένας εισαγγελέας τηρήσαν τον όρκο τους: οι Νίκος Ασκιανάκης και Δημήτρης Παυλίδης. Τυχαία. Πραγματικά τυχαία, αυτή τη φορά.

Η απόφαση του δικαστηρίου για τις υποκλοπές είναι ιστορικής σημασίας και μας αφορά όλους. Αυτό δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμη πολλοί συμπολίτες μας: το τηλέφωνο είναι πλέον προέκταση του σώματός μας. Κανένας δε ζει χωρίς τηλέφωνο. Ο ιδιωτικός βίος δεν είναι πολυτέλεια. Όλοι έχουμε πράγματα που δεν θέλουμε να γνωρίζουν οι άλλοι. Είτε είμαστε φτωχοί είτε πλούσιοι. Πολύ ή λιγότερο σημαντικοί. Μικροί ή μεγάλοι. Οι πάντες. Για όλους αυτούς τους λόγους, και κυρίως για το αδιανόητο ύψος της συγκάλυψης, η υπόθεση των υποκλοπών είναι μακράν το σημαντικότερο σκάνδαλο της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Όμως σήμερα, αναπάντεχα, ανοίγει ο δρόμος για την πραγματική διερεύνηση της υπόθεσης. Ήρθε η στιγμή να μάθουμε με τη βούλα της δικαιοσύνης και όχι απλώς λογικά να οδηγούμαστε στην ταυτότητα των εντολέων των καταδικασθέντων.

Βέβαια, ο πρωθυπουργός μας, η κορυφή αυτής της δυσώδους πυραμίδας, έχει έτοιμο το αφήγημα: τέσσερις αδιάκριτοι ιδιώτες είχανε στήσει ένα δίκτυο παράνομων υποκλοπών των τηλεφώνων τριψήφιου αριθμού ανθρώπων με παράνομο λογισμικό. Έτσι από χόμπι, στο ελεύθερο χρόνο τους αποφάσισαν να παρακολουθήσουν το υπουργικό συμβούλιο, αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης, αρχηγό του στρατού, της αστυνομίας, δημοσιογράφους και λοιπούς ανθρώπους. Μα τι κακοαναθρεμμένοι, ανάγωγοι άνθρωποι… Κανένας σεβασμός στην ιδιωτική ζωή των άλλων. Ντροπή τους. Αυτό θέλει να πιστέψουμε η ελληνική κυβέρνηση.

Μας συμπεριφέρονται ως αν να είμαστε ανόητοι. Λωτοφάγοι. Σαν να μην μας νοιάζει τίποτε. Όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα που, από τους λωτούς που τρώγανε, ξεχάσαν τα πάντα και παραιτηθήκαν από όλους τους στόχους τους. Εφεξής, η κυβέρνηση θα κάνει τα πάντα να παρεκτρέψει και να εμποδίσει την πορεία της έρευνας. Έχει ειδικευθεί στον προμελετημένο θεσμικό εκτροχιασμό. Εμείς πάλι πρέπει να αποφασίσουμε αν όντως είμαστε λωτοφάγοι. Ή όχι.