Κάντο όπως ο “Κύκλος”

Είναι αλήθεια ότι ήμασταν αρκετοί αυτοί που μόλις πληροφορηθήκαμε ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος ίδρυσε think tank, σκεφτήκαμε ότι στόχος του ήταν να εξασφαλίσει ένα ακροατήριο για να αγορεύει ο ίδιος. Όποιος όμως έχει παρακολουθήσει έστω και μία εκδήλωση του «Κύκλου Ιδεών» έχει διαπιστώσει πως στις συναντήσεις αυτές ο Βενιζέλος μιλάει λιγότερο από όλους. Ίσως η επωνυμία «Κύκλος» να επιλέχθηκε και ως δήλωση προθέσεων: είναι το γεωμετρικό σχήμα που όλα τα σημεία του απέχουν ακριβώς την ίδια απόσταση από το κέντρο.

Από την άλλη, πριν από δέκα χρόνια, δεν ήταν και εντελώς αβάσιμη η καχυποψία προς τον «Κύκλο». Το έργο των ιδρυμάτων των π. Πρωθυπουργών, αν υπάρχει τέτοιο, δεν συναντιέται πουθενά με την Κοινωνία. Μόνη εξαίρεση, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, είναι το Ίδρυμα του π. Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα αλλά θα δούμε κι αυτό πως θα εξελιχθεί κι αν θα συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό.

Βέβαια, ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός αλλά στη συνείδηση όλων, ανεξαιρέτως, των πολιτών είναι ηγετική μορφή του πολιτικού συστήματος, οπότε δεν ήταν η ιδέα ίδρυσης ενός think tank που αντιμετωπίστηκε με καχυποψία όσο το ενδεχόμενο να εξελιχθεί κι αυτό σε κάτι ανούσιο.

Γιατί ο «Κύκλος Ιδεών» ξεχώρισε και τελικά πέτυχε;

Στις εκδηλώσεις και κυρίως στα συνέδρια του οι ομιλητές δεν καταβάλλουν κάποιο αντίτιμο (ακόμα και ως χορηγοί) για να συμμετέχουν στα πάνελ των συζητήσεων, μια πρακτική αρκετά διαδεδομένη και στη χώρα μας. Οι ομιλητές επιλέγονται από τον Βενιζέλο και τους συνεργάτες του. Κι αυτό ήταν καθοριστικό στο να αποκτήσει το όλο εγχείρημα κύρος και μάλιστα πολύ γρήγορα.

Ενδιαφέρουσα αποδείχτηκε και η στρατηγική για το «μείγμα» των ομιλητών. Στα πάνελ συνυπάρχουν επώνυμοι, καθηγητές ΑΕΙ, πολιτικοί, συγγραφείς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι και παρεμβατικές φωνές της Κοινωνίας των Πολιτών κι αυτό που ενώνει τους ανθρώπους αυτούς είναι ότι δημοσιολογούν υπέρ της ανάγκης για μια εθνική ανασυγκρότηση, όπου η λέξη «εθνικός» δηλώνει την επιθυμία η διαδικασία αυτή να είναι συναινετική.

Τα δέκα προηγούμενα χρόνια ο «Κύκλος» δεν δίστασε να εμπλουτίσει το δημόσιο διάλογο για μια σειρά από ζητήματα πέραν των προφανών ενδιαφερόντων του ιδρυτή του (Δικαιοσύνη, Σύνταγμα, Εθνικά Θέματα). Ήταν παρών στην Πανδημία και σε ό,τι αφορούσε και επηρέασε, οργάνωσε αρκετές εκδηλώσεις για τον αγροτικό τομέα, την επομένη της δίκης της Χρυσής Αυγής παρενέβη πάλι με εκδήλωση για το πως πρέπει να προσεγγίσουμε τη σχέση κοινοβουλευτικού κόμματος που λειτουργεί ως εγκληματική οργάνωση χωρίς να παραβιάσουμε το Σύνταγμα και τη λαϊκή βούληση.

Από όλη τη δραστηριότητα του «Κύκλου» ξεχωρίζω το συνέδριο για τα 50 Χρόνια από τη Μεταπολίτευση που εξελίχθηκε σε μια σπάνια διαγενεακή και διαταξική «μάζωξη» όπου συζητήθηκαν, κυριολεκτικά, τα πάντα. Το συνέδριο αυτό με έκανε να αισθανθώ υπερήφανη και ευγνώμων για την Ελλάδα της Μεταπολίτευσης που μεγάλωσα και αισιόδοξη για το μέλλον της.

Και βέβαια ως φιλελεύθερη δεν ξεχνώ την εκδήλωση που διοργάνωσε με αφορμή την ψήφιση της Ισότητας στο Γάμο για να στηρίξει την κυβέρνηση σε μια δίκαιη νομοθετική πρωτοβουλία που θα είχε πολιτικό κόστος και να περιβάλλει με κύρος το δίκαιο αίτημα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και όλων των μετριοπαθών, δημοκρατών Ελλήνων.

Δεν είναι υπερβολικός ο ισχυρισμός ότι ο «Κύκλος Ιδεών» παρεμβαίνει με παρρησία για να στηρίξει όλα όσα θεωρεί σωστά και ωφέλημα για την ελληνική κοινωνία ακόμα κι αν αυτά δεν αγκαλιάζονται από τις πλειοψηφίες αλλά και για να προτείνει λύσεις για τα ζητήματα που μας απασχολούν σε ενεστώτα χρόνο.

Όμως, αυτός ακριβώς δεν θα έπρεπε να είναι ο ρόλος όλων των «πρώην» αιρετών ηγετών της χώρας; Αυτοί δεν έχουν το καθήκον να παρεμβαίνουν και με την ελευθερία που απολαμβάνουν πλέον να γίνονται ακόμα και δυσάρεστοι στις πλειοψηφίες και συχνά στις κυβερνήσεις άσχετα αν συνδέονται κομματικά με αυτές; Γιατί δεν το κάνουν όπως ο «Κύκλος»;

Και δύο λόγια για τον ίδιο τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Τα τελευταία δέκα χρόνια είχα την τύχη να παρακολουθήσω από κοντά τη διαδικασία διοργάνωσης των εκδηλώσεων και των συνεδρίων του «Κύκλου» για να διαπιστώσω – με έκπληξη ομολογώ- ότι τελικά, ο λόγος που ο Βενιζέλος διακρίθηκε δεν ήταν η πανθομολογούμενη ευφυΐα του.

Ήταν η πολύ σκληρή δουλειά. Η σκληρή δουλειά είναι που έκανε τη διαφορά. Ακόμα και η επιτυχία του «Κύκλου» δεν οφείλεται στο brand name «Βενιζέλος». Στην πολύ σκληρή και ατελείωτη δουλειά του ίδιου και των στενών του συνεργατών – με πρώτη τη Γενική Γραμματέα Αφροδίτη αλ Σάλεχ- οφείλεται. Άλλωστε και τα ιδρύματα των π. Πρωθυπουργών έχουν «πρώτα ονόματα στη μαρκίζα».

Έγραψα όλα τα παραπάνω για να καταλήξω εδώ: Τελικά, ακόμα κι αν καταφέρεις να πρωταγωνιστείς στην πολιτική, την κοινωνία, τις επιχειρήσεις, ακόμα και στο μικρόκοσμό σου, αυτό από μόνο του δεν αρκεί για την υστεροφημία σου.

Πρέπει να έχεις φροντίσει και ο ίδιος να επηρεάσεις τον τρόπο που θα μιλάνε οι επόμενες γενιές για σένα. Γίνεται; Φυσικά, αν παράγεις ο ίδιος περιεχόμενο για το «Αρχείο της Ιστορίας». Κι αν κάποιος θεωρήσει ότι ακούγεται εγωιστικό, απαντώ: Οι προθέσεις για οποιαδήποτε δραστηριότητα πρέπει να είναι αδιάφορες όταν αυτή παράγει κάτι ωφέλιμο για τη χώρα και τους πολίτες της. Αν, δηλαδή, γίνεται με τον τρόπο που το κάνει ο «Κύκλος Ιδεών».