Ράβοντας μπαλώματα και κουρελούδες

Ο επικεφαλής της ομάδας του ΔΝΤ, Δανός Πολ Τόμσεν, αριστερά, ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα ο Γερμανός Ματίας Μορς, δεξιά και κέντρο, ο Γερμανός Κλάους Μαζούχ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, επικεφαλής του τμήματος για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εξέρχονται από το Μέγαρο Μαξίμου μετά από την συνάντηση του Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου με το μικτό κλιμάκιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2012, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με την τρόικα για την νέα δανειακή σύμβαση. (EUROKINISSI // ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ)
Ο επικεφαλής της ομάδας του ΔΝΤ, Δανός Πολ Τόμσεν, αριστερά, ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα ο Γερμανός Ματίας Μορς, δεξιά και κέντρο, ο Γερμανός Κλάους Μαζούχ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, επικεφαλής του τμήματος για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εξέρχονται από το Μέγαρο Μαξίμου μετά από την συνάντηση του Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου με το μικτό κλιμάκιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2012, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με την τρόικα για την νέα δανειακή σύμβαση. (EUROKINISSI // ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ) EUROKINISSI

Διαβάστε ένα άρθρο (συμμετοχή στις "Γνώμες" του NEWS 247) για τον κομπογιανιτισμό των "χειρουργών" που ανέλαβαν να μας απαλλάξουν από τις κακοήθειες της κρίσης

Ένας ακόμα μύθος της μ.Τ. (μετά Τρόικας) εποχής λέει, ότι εμείς δυσκολευόμαστε ιδιαίτερα, επειδή είμαστε ασεβείς απέναντι στην σοφή αγία τριάδα των δανειστών, ενώ οι Ιρλανδοί και Πορτογάλοι, που συμπεριφέρθηκαν πολύ πιο “υπάκουα” βγαίνουν νωρίτερα από την κρίση. Το εγχείρημα αυτό έχει όλα εκείνα τα ψεγάδια, που έχουν τα σκηνικά του Χόλυγουντ. Μπροστά μια υπέροχη πρόσοψη και από πίσω τίποτα παραπάνω από μερικά ξαναχρησιμοποιημένα δοκάρια, που τη στηρίζουν. Επειδή έχω ταξιδέψει και στις δύο χώρες μετά το ξέσπασμα της κρίσης ξέρω πως κάθε άλλο παρά τυφλή υπακοή έδειξαν οι κάτοικοί τους. Ξεχνούν ας πούμε οι θιασώτες αυτής της θεωρίας ότι στην Ιρλανδία το 2011 έπεσε μια κυβέρνηση λόγω... ΔΝΤ. Ή ότι στην Πορτογαλία έγιναν πολύ πιο μαζικές και οργανωμένες διαδηλώσεις ενάντια στην Τρόικα, πρόωρες εκλογές το 2011, ενώ η τωρινή κυβέρνηση κρατιέται με ενέσεις στην εξουσία. Δεν κλείνω επίσης τα μάτια και τα αυτιά μου σε όσους υπογραμμίζουν, ότι η θεωρία της εξόδου από την κρίση έχει και εκεί πολλά ανείπωτα μυστικά. Το ότι εκατοντάδες χιλιάδες Ιρλανδοί, νέοι στην πλειοψηφία τους εγκατέλειψαν την χώρα έχει φυσικά την “θετική” επίδρασή του και στους δείκτες ανεργίας. Κάτι ανάλογο ισχύει και στην Πορτογαλία. Αλλά μόνο απόδειξη “εξυγίανσης” δεν είναι.

Αλλά ας δεχτώ για να ικανοποιήσω (πρόσκαιρα) τους φανατικούς της οπαδούς, τη “θεωρία της υπακοής”. Όμως πώς μπορώ να αποδεχτώ και την τακτική τους να υποβαθμίζουν ειδήσεις, που ξεγυμνώνουν την μυθολογία τους; Για παράδειγμα εδώ και κάποιες εβδομάδες εκατοντάδες χιλιάδες “ανυπάκουοι” Ιρλανδοί διαδηλώνουν ενάντια στα σχέδια για επιβολή τελών στη χρήση και στη συνέχεια για ιδιωτικοποίηση του νερού. Για τους “τριφυλοφόρους” η δωρεάν πρόσβαση στο νερό ήταν κάτι το αυτονόητο, όπως και η δωρεάν πρόσβαση στον ...αέρα που αναπνέουν. Αλλά η μανία των τροϊκανών “αρχιτεκτόνων” και των εργολάβων, που ανέλαβαν να υλοποιήσουν τα σχέδια τους για εξεύρεση εσόδων, μέσω της “Europoly” όπως τη βάφτισε πρόσφατα μια γερμανική εφημερίδα, έχει δείξει ότι δεν σέβεται ούτε αξιοπρέπεια, ούτε ιδιαιτερότητες, ούτε ευαισθησίες ολόκληρων λαών. Και το νερό το έχουν βάλει έτσι κι αλλιώς παντού στο μάτι.

Ας πάρουμε όμως και το παράδειγμα της Πορτογαλίας. Είχε τύχει να βρεθώ εκεί ακριβώς την εποχή, που άρχισε να εφαρμόζεται το καθεστώς της αποκαλούμενης “χρυσής βίζας”. Πλούσιοι αλλοδαποί εξομοιώνονταν με τους “πολίτες” της χώρας, αρκεί να αγόραζαν ακίνητη περιουσία άνω των 500.000 ευρώ. Ηταν κάτι που πλήγωσε την περηφάνεια των Πορτογάλων και μου το ανέφεραν εκείνη την εποχή σχεδόν όλοι οι συνομιλητές μου. Τα δικαιώματα του “Ευρωπαίου Πολίτη” είναι μια “προσφορά-πακέτο” που έχει όχι μόνο μεγάλη αξία, αλλά και αλμυρή τιμή. Η χρυσή αυτή ιδέα είχε εφαρμοστεί βέβαια και αλλού, μάλιστα και σε χώρες με ακόμα μικρότερο πληθυσμό (Κύπρος, Μάλτα), όπου η μαζική μετανάστευση πλούσιων Ρώσων ή Κινέζων θα μπορούσε να αλλάξει σημαντικά τη φυσιιογνωμία τους. Αλλά είπαμε οι συνταγές είναι ίδιες και για παντού. Μπροστά στο βραχυπρόθεσμο έσοδο ενός ή δύο δισ. ποιός κάθεται να υπολογίσει τις μακροχρόνιες συνέπειες; Τώρα που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο, στο οποίο συμμετείχαν κάποιοι υπάλληλοι του πορτογαλικού κράτους, ακόμα και ο συντηρητικός “Εκόνομιστ” φτάνει να σχολιάσει ότι οι συνέπειες της κρίσης θα συνεχίζουν να μας συνοδεύουν για πολλά ακόμα χρόνια. Ισως για πάντα, θα έλεγε κάποιος ακόμα κυνικότερος.

Το “αρμυρό νερό” και οι “χρυσές βίζες” είναι ουσιαστικά δύο ακόμα αποδείξεις για τον κομπογιανιτισμό των χειρουργών που ανέλαβαν να μας απαλλάξουν από τις “κακοήθειες” της κρίσης. Σαν τους παλιούς γυρολόγους με τα γιατροσόφια, που για όλες τις ασθένειες εφάρμοζαν την ίδια θεραπεία: γαργάρες, κομπρέσες, βεντούζες. Και αν ο ασθενής μας αποχαιρετούσε οριστικά, έφερε ο ίδιος την ευθύνη.

Ακόμα πιο ταιριαστή μου έρχεται στο νου μια γερμανική λέξη, που μου είχαν πει κάποτε στο Βερολίνο για να εξηγήσουν την κατάρρευση της Ανατολικής Γερμανίας. Το καθεστώς αποτελείτο από “Flickschneider”, από αυτούς δηλαδή που βάζουν συνεχώς μπαλώματα και ράβουν κουρελούδες. Κάπως έτσι λειτούργησαν και οι “φωστήρες-σωτήρες” των “χρεωκοπημένων” (κυβερνήσεων και τραπεζών) του Νότου. Εσωσαν ένα στρεβλό σύστημα, φτιασίδωσαν την “πρόσοψη” δηλαδή κάποιους ετήσιους ή εποχικούς δείκτες και οδήγησαν στην χρεωκοπία ολόκληρες γενιές, που καλούνται να μάθουν να ζουν τυλιγμένες με κουρελούδες...

*Ο Κώστας Αργυρός είναι δημοσιογράφος κι έχει βραβευτεί για το δημοσιογραφικό του έργο από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Ίδρυμα Μπότση και την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων. Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε με το τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ, αναδεικνύοντας κυρίως ευρωπαϊκά θέματα.

SHARE:

24Media Network