Μα, τι λέει η Μαρία Καρυστιανού;

Η τρέχουσα πολιτική ανάλυση μας λέει ότι το κομματικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού θα πλήξει κυρίως τον χώρο της αντισυστημικής διαμαρτυρίας και, ενδεχομένως, θα αναγκάσει τον Αλέξη Τσίπρα να επανεξετάσει πιο ψύχραιμα τα επόμενα βήματά του. Κατά τα λοιπά, λένε, δεν απειλεί σοβαρά τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ. Αυτό, όμως, δεν είναι καθόλου βέβαιο. Διότι η Καρυστιανού έχει τη δυνατότητα να σηκώσει κόσμο από τον καναπέ. Και αυτό, σε περιβάλλον αποστροφής προς το πολιτικό σύστημα, είναι πάντα παράγοντας αποσταθεροποίησης.

Αυτά είναι γνωστά. Εκείνο που δεν έχει αποτιμηθεί επαρκώς είναι η επιρροή της στις αξιολογικές κρίσεις του ακροατηρίου της. Μέχρι σήμερα, οι παρεμβάσεις της ήταν μονοθεματικές και εστιασμένες στην τραγωδία των Τεμπών. Ακόμη και όταν συνέβαλε σε θεωρίες περί παράνομων φορτίων και ξυλολίου, κινούνταν εντός ενός συναισθηματικά φορτισμένου πλαισίου που της παρείχε κοινωνική ανοχή.

Στη συνέχεια μίλησε για τις αμβλώσεις, εκφράζοντας απόψεις ακραίες αλλά αναμενόμενες για μια γυναίκα με έντονο θρησκευτικό λόγο. Τώρα, όμως, μιλά για τα ελληνοτουρκικά. Και εδώ περνάμε σε άλλο επίπεδο.

Η πρόταση να «ενημερωθεί η κοινή γνώμη» ώστε να αποφανθεί αν συμφωνεί με τη συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν και με τα θέματα που θα συζητηθούν δεν είναι απλώς αφελής. Είναι επικίνδυνα πρόχειρη. Αγνοεί πλήρως τη στοιχειώδη λειτουργία της εξωτερικής πολιτικής, τη διάκριση ρόλων, τη μυστικότητα, τη θεσμική ευθύνη και τη διεθνή πρακτική. Δεν εξηγεί πώς θα εκφραστεί αυτή η «γνώμη του λαού», ούτε ποια θέματα θεωρεί ταμπού. Δεν χρειάζεται να τα εξηγήσει. Η ασάφεια είναι μέρος του προβλήματος.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν έχει σημασία αν αυτά που λέει είναι ανοησίες. Σημασία έχει ότι εκφέρονται από ένα πρόσωπο με ισχυρή απήχηση, σε ένα ακροατήριο που έχει μάθει να τις αντιμετωπίζει ως αποκαλύψεις. Ένα ακροατήριο που, όπως φαίνεται καθημερινά στα κοινωνικά δίκτυα, όχι μόνο αποδέχεται άκριτα κάθε δήλωση, αλλά επιτίθεται οργανωμένα σε όποιον τολμήσει να ασκήσει κριτική.

Αν η Μαρία Καρυστιανού σκοπεύει να μετατραπεί σε πολιτικό παράγοντα γενικής χρήσης και να μιλά για εθνικά θέματα, οικονομία, θεσμούς, τότε οφείλει να αντιληφθεί ότι ο λόγος της παράγει συνέπειες. Δεν είναι πια η μητέρα που ζητά δικαίωση. Είναι δημόσιο πρόσωπο με επιρροή. Και σε αυτή τη θέση δεν αρκεί η πίστη, ούτε η αγανάκτηση, ούτε το χειροκρότημα του πλήθους.

Χρειάζεται γνώση. Φίλτρο και ευθύνη. Γιατί την ακούνε άνθρωποι. Και την πιστεύουν.