Μαρινέλλα: από τα αηδόνια στα παγόνια

Η τηλεοπτική εικόνα δεν είναι καλή, όμως σε αυτήν την περίπτωση ενδιαφέρον έχει ο ήχος. Η Μαρινέλλα τραγουδάει μαζί με τον Δημήτρη Μητροπάνο ένα από τα μεγάλα κομμάτια που είπε ως ντουέτο με τον Καζαντζίδη. Δεν υπάρχουν σκηνικά ή επιβλητικοί φωτισμοί. Είναι, απλώς, οι δυό τους.

Στα μάτια μου δείχνουν τεράστιοι, αντίστοιχοι της καλλιτεχνικής τους αξίας. Και αναρωτιέμαι αν αυτό το μπόι γεννήθηκε μόνο από το ταλέντο τους ή δημιουργήθηκε από τα περιορισμένα κανάλια προβολής που υπήρχαν στις μέρες τους. Προφανώς ισχύουν και τα δύο. Ηταν σπουδαίοι καλλιτέχνες, καταπληκτικοί τραγουδιστές, αλλά με ελεγχόμενο ανταγωνισμό καθώς οι δισκογραφικές εταιρείες ανέβαζαν και κατέβαζαν ονόματα μέσα σε μία σεζόν. Και τώρα αναρωτιέμαι αν εκεί έξω υπάρχουν τραγουδίστριες με το εύρος της Μαρινέλλας, αλλά δεν θα αγγίξουν ποτέ τη σφαίρα του μύθου καθώς οι καιροί έχουν αλλάξει.

Ναι, σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολο να επιβάλλεις καλλιτεχνικά και επικοινωνιακά μία τραγουδίστρια. Μπορεί να βάλει πλάτες κάποια δισκογραφική εταιρεία, αλλά την ίδια στιγμή να ξεπεταχτεί μία άλλη από το YouTube ή το TikTok. Στον παλιό κόσμο περίμενες να ακούσεις στο ραδιόφωνο τις προτάσεις της δισκογραφικής εταιρείας. Είχαν εκπομπές και έπαιζαν αποσπάσματα των τραγουδιών ώστε να σε στείλουν για να αγοράσεις τον δίσκο ή την κασέτα. Ακόμα και αν ένας τραγουδιστής ήταν εντελώς ατάλαντος, η εταιρεία είχε τον τρόπο της. Τώρα δεν υπάρχουν αυτά.

Επίσης στα χρόνια της Μαρινέλλας υπήρχαν λαϊκά ινδάλματα. Οταν στεφανώθηκε τον Καζαντζίδη ή το Βοσκόπουλο, ολόκληρη η χώρα έπαθε αυχενικό κοιτάζοντας στο περίπτερο τα εξώφυλλα των περιοδικών και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Και σήμερα μπορεί να έκανε κλικ σε έναν καλλιτεχνικό γάμο, αλλά θα το ξεχνούσε μετά από μερικά δευτερόλεπτα.

Οταν, λοιπόν, φεύγει η Μαρινέλλα, παίρνει μαζί της και ένα κομμάτι από την παιδική ηλικία μίας κοινωνίας που, στη συνέχεια, μεγάλωσε, αγρίεψε, πονηρεύτηκε. Δεν αποχαιρετούμε μόνο το πρόσωπο, αλλά και τον κόσμο που αντιπροσωπεύει καθώς και τις αναμνήσεις μας από αυτόν. Θα μπορούσε, άραγε, κάποια από τις σύγχρονες τραγουδίστριες να αποκτήσει αντίστοιχη αίγλη στο μέλλον; Δύσκολο γιατί δεν θα είναι μονάχη της στην πίστα ή στο ραδιόφωνο. Θα είναι και τόσες άλλες από δίπλα. Οι μέρες μας δεν ευνοούν τους «μεγάλους». Προωθούν τους πιο φανταχτερούς. Από τα αηδόνια πάμε στα παγόνια. Και αυτό δεν είναι απαραιτήτως καλό ή κακό. Ετσι είναι πια ο κόσμος.