Να φτιάξουμε τα γεγονότα μας

Ξυπνάς το πρωί, μπαίνεις στον υπολογιστή ή στο κινητό και σου έρχεται έτοιμο το γεγονός της ημέρας. Από ότι συμβαίνει στον κόσμο, κάτι παίρνει κεφάλι, σχολιάζεται περισσότερο, τραβάει την προσοχή, έχει τις περισσότερες διαδράσεις. Δεν προλαβαίνεις, δεν έχεις τον παραμικρό χρόνο να αντιδράσεις, να διαφωνήσεις, να προτείνεις ένα άλλο γεγονός. Τι να κάνει ένας μόνος απέναντι σε ένα ποτάμι που έχει ξεκινήσει νωρίς νωρίς να κατεβαίνει με ορμή και φουσκώνει ώρα με την ώρα; Μέχρι το μεσημέρι είσαι κομμάτια από τους πολέμους που στήνονται για το θέμα στο internet και δεν έχεις προλάβει να χωρέσεις την ζωή σου. Να φτιάξεις ζωή, δική σου.

Δεν κατακρίνω στην συμμετοχή και το νοιάξιμο για το συμβαίνει σε άλλους ανθρώπους στον κόσμο, προς Θεού! Αντιθέτως, αυτό είναι από τα λίγα που μας κρατάνε ακόμη σε μία τροχιά ανθρωπιάς, παρηγοριάς, ευθύνης και ονείρου.

Εννοώ αυτό πού έλεγα στο χθεσινό μου podcast, εδώ στο NEWS 24/7, πως ακόμη κι ένας γενικευμένος πόλεμος μπορεί να μην είναι το γεγονός της ημέρας για πολλούς ανθρώπους. Και ορθώς δεν είναι. Δεν είναι, για παράδειγμα, για μία μητέρα που πέρασε όλη τη νύχτα πάνω από ένα κρεβάτι στο Ελπίδα. Δεν είναι σίγουρα – συγγνώμη για την αυθάδη γείωση στον μικρόκοσμό μας- για κάποιον που έχασε το μυαλό του σε έναν έρωτα.

Χρησιμοποιώ ακραία παραδείγματα -δυστυχώς ο παράφορος έρωτας φαντάζει ακραίο παράδειγμα πια- για να πω ότι δεν φτιάχνουμε τα γεγονότα της ημέρας μας μόνοι μας. Αυτό φαίνεται και από τον άπλετο χρόνο που αφιερώνουν πολλοί στο να σχολιάσουν και να κρίνουν κάθε μέρα, στην δημόσια σφαίρα, το trend που σκάει το πρωί.

Επιχειρώντας ένα μεγάλο, απότομο άλμα από τον μικρόκοσμο στο συλλογικό, αυτό είναι και ένα από τα θέματα που πρέπει να κοιτάξει η Αριστερά σήμερα. Δεν φτιάχνει δική της ατζέντα, αμύνεται μονίμως και αντιδρά στην ατζέντα των άλλων. Εκείνοι πράττουν, εμείς διαφωνούμε, εκείνοι εγκληματούν, εμείς εξοργιζόμαστε. Πάντα ένα βήμα πίσω.

Έχουμε παραλύσει από τον κυνισμό, αιφνιδιαζόμαστε κάθε μέρα από κάτι που θεωρούσαμε αδύνατον να συμβεί, αλλά επειδή τελικά τίποτα δεν είναι αδύνατον, θα πρέπει σιγά σιγά να αρχίσουμε να αιφνιδιάζουμε κι εμείς. Να μπούμε κι εμείς σε εκείνη τη σφαίρα και να γίνουμε τα υποκείμενα που αιφνιδιάζουν.

Ποτέ δεν θα μπορέσουμε βέβαια να παίξουμε στο ίδιο γήπεδο, ο πολιτικός αμοραλισμός έχει πάει σε πίστες που δεν πλησιάζονται από όσους διατηρούν ακόμη στοιχειώδεις ευαισθησίες αλλά και σκέψη, όμως δεν κερδίζεις ποτέ κανένα παιχνίδι μόνο αποκρούοντας τα καρφιά των αντίπαλων ψηλών.

Δηλαδή, θα μου πεις, αν δεν είναι το γεγονός της ημέρας η απαγωγή Μαδούρο, οι εξεγέρσεις στο Ιράν, η απειλές στην Γροιλανδία, τότε τι είναι; Μα αυτά πάντα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν σε διαφορετική κλίμακα. Ο κόσμος είναι το τραινάκι του τρόμου.

Κι εμείς πετάμε πέτρες σε ένα ποτάμι θεωρώντας πως θα το σταματήσουμε. Δεν σταματάει με πέτρες. Πόσο μάλλον διαδικτυακές.

Χρειαζόμαστε τα δικά μας γεγονότα. Χρειαζόμαστε να ξυπνήσουμε κάποιο πρωί και να έχουμε κάνει κάτι που δεν το φαντάζονταν.

Χρειαζόμαστε να μην είμαστε πια δεδομένοι. Να κάνουμε κάτι που να μην το περιμένει ούτε η ίδια η ζωή.