Ο… αρχάγγελος να (μη) βάλει το χέρι του!

Έτσι όπως είναι διαμορφωμένο το πολιτικό σκηνικό μας εδώ και τουλάχιστον δυόμισι χρόνια, με ένα μόνο μεγάλο κόμμα εξουσίας(ΝΔ) και τρία-τέσσερα μικρομεσαία, στο ερώτημα «τι είναι αυτό που μπορεί να το αλλάξει;» η απάντηση είναι: μόνο οι ψηφοφόροι.

Μα, θα μου πείτε, πάντα έτσι δεν γίνεται; Οι ψηφοφόροι δεν φέρνουν τις αλλαγές; Ναι, αλλά προηγούνται τα κόμματα και οι ηγέτες τους, που καταφέρνουν να εκμεταλλευθούν τις συγκυρίες ή και να τις διαμορφώσουν.

Αυτό έγινε σχεδόν σε όλες τις καίριες φάσεις της πολιτικής ζωής, από το 1974 μέχρι και το 2023. Ένα μεγάλο κόμμα κυβερνούσε, ένα άλλο αντιπολιτευόταν και, όταν ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου, έπαιρνε τη θέση του. Μέχρι το 2009 εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση η ΝΔ(με Καραμανλή, Μητσοτάκη, ξανά Καραμανλή και ξανά Μητσοτάκη) και το ΠΑΣΟΚ(με Παπανδρέου, Σημίτη και ξανά Παπανδρέου). Και μετά το 2012 μπήκε στο παιχνίδι ο ΣΥΡΙΖΑ(με Τσίπρα).

Πάντα υπήρχε εναλλακτική λύση, από τη Δεξιά, την Κεντροαριστερά και την Αριστερά. Μετά το 2023 αυτός ο «κανόνας» φαίνεται να έχει καταργηθεί. Η ΝΔ του Μητσοτάκη, παρά τη μεγάλη φθορά της και τα κολλημένα κάτω από το 30% ποσοστά της, παραμένει αδιαμφισβήτητα πρώτη. Και από εκεί και κάτω η μάχη των μικρομεσαίων.

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να εκμεταλλευθεί τις ευκαιρίες και στις ευρωεκλογές ήρθε τρίτο, πίσω και από τον υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη. Έκτοτε η βελόνα έχει κολλήσει και ο Νίκος Ανδρουλάκης και οι δικοί του ψάχνουν να βρουν αν φταίνε ο Δούκας και ο Γερουλάνος(και αν πρέπει να τους διαγράψουν κάνοντας επίδειξη πυγμής-μωραίνει Κύριος…) ή αν τους αδικούν οι δημοσκόποι, λες και υπάρχει «αδικία» όταν η διαφορά(εκλογική και δημοσκοπική) είναι 15 μονάδες. Εγκλωβισμένο στην αδιέξοδη επιλογή της «αυτόνομης καθόδου», το ΠΑΣΟΚ πάει να συναντήσει τη «μοίρα» του, την οποία μάλλον θα καθορίσουν άλλοι, όπως οι επιδόσεις των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού.

Η τελική, όπως φαίνεται, επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να εκφράσει αυτός(μόνος του…) το σύνολο της Κεντροαριστεράς-Αριστεράς προδιαγράφει εξελίξεις καθόλου ευοίωνες για το χώρο αυτό και, αντικειμενικά, ευνοεί τη ΝΔ, με ή χωρίς Μητσοτάκη, αν δεν τους έχει χαρίσει ήδη την τρίτη συνεχόμενη κυβερνητική θητεία.

Η ΝΔ παίζει μπάλα(κυβερνητική…) μόνη της. Τι θα ήταν αυτό που θα μπορούσε να το αλλάξει; Μια εκλογική συμπαράταξη της άλλης πλευράς, Κεντροαριστεράς και Αριστεράς, που προϋποθέτει απευθείας συνεννόηση Τσίπρα-Ανδρουλάκη.

Πάει, χάθηκε αυτή η ευκαιρία.

Πατώντας πάνω στην επίμονη άρνηση του ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας αποκηρύσσει τώρα κι αυτός αυτήν τη συνεργασία. Και μάλιστα με την πρωτοφανή δήλωση του επικεφαλής της «Ομάδας Επεξεργασίας Κειμένου Θέσεων για τη Σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας»  ότι η συμπαράταξη των κομμάτων της Κεντροαριστεράς είναι… χειρότερη από την τρίτη θητεία Μητσοτάκη!

Κάπως έτσι η όποια προσπάθεια για εναλλακτική λύση απέναντι στη ΝΔ του Μητσοτάκη εξαερώνεται. Και καθένας από τους δύο πόλους, που συγκροτούν την πάλαι ποτέ προοδευτική παράταξη, θα πορευθεί μόνος του. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης μπορούν να είναι σίγουροι για την πρωτιά τους( ο φόβος τους για συμπαράταξη των άλλων δεν υπάρχει πια) και οι από κάτω θα κυνηγούν τη δεύτερη θέση, ενώ μπορούσαν να διεκδικήσουν την πρώτη.

Η χειρότερη εξέλιξη θα είναι αυτή: απογοητευμένος και θυμωμένος ο πολύς κόσμος της πλευράς αυτής να κάτσει στο σπίτι του. Και όσοι πάνε στην κάλπη να μοιραστούν μεταξύ Τσίπρα και ΠΑΣΟΚ. Με αποτέλεσμα τη δεύτερη θέση να καταλάβει το κόμμα Καρυστιανού (όλα αυτά με μικρομεσαία ποσοστά μεταξύ του 10% και του 15%).

Αυτή θα είναι μια ντροπιαστική εξέλιξη. Αξιωματική αντιπολίτευση να γίνει ένα μόρφωμα ακροδεξιών, εθνικιστών, θρησκόληπτων και ψεκασμένων. Όνειδος για τον προοδευτικό κόσμο και περίπατος για τη ΝΔ του Μητσοτάκη.

Τι απομένει; Σχεδόν τίποτα. Ο θεός (της πολιτικής) να βάλει το χέρι του, για να μην περιπέσουμε στη γερόντισσα και στον αρχάγγελο. Θου Κύριε…