Ο Μητσοτάκης από τη γυάλα του “φιλοσοφεί” με τον Μπέζο

Οι άνθρωποι της εξουσίας δεν είναι κανονικοί άνθρωποι. Ως ένα βαθμό δεν θα μπορούσαν να είναι. Δεν έχουν βιοτικές ανάγκες, δεν γνωρίζουν πώς ζουν οι άλλοι, οι κανονικοί άνθρωποι. Ζουν μέσα σε γυάλα.

Για παράδειγμα, λένε (όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην κυριακάτικη ανάρτησή του) ότι μας αναβαθμίζουν οι ξένοι Οίκοι, μας εμπιστεύονται αγορές και οι επενδυτές, άρα η οικονομία πετάει προς την ανώτατη βαθμίδα και άλλα ωραία και εύηχα.

Όμως, ο Μητσοτάκης (δεν) ξέρει ότι όλα αυτά είτε δεν είναι αλήθεια είτε δεν τα νιώθει η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών. Διότι μπορεί να έχουμε «ανάπτυξη πάνω από το μέσο ευρωπαϊκό όρο», αλλά η ανάπτυξη αυτή δεν είναι παραγωγική, δεν φέρνει προστιθέμενη αξία στη χώρα. Όπως είχε πει πολύ χαρακτηριστικά πριν από δυο χρόνια ο Κώστας Σημίτης, οι ξένοι παίρνουν τον έλεγχο της οικονομίας μας με ελληνικά κεφάλαια. Και αυτό είναι «κερδοσκοπικός οπορτουνισμός» και όχι ανάπτυξη.

Ζώντας, λοιπόν, μέσα στη γυάλα που άλλοι έχουν φτιάξει γι’ αυτούς, οι πρωθυπουργοί δεν μπορούν να δουν πώς τα φέρνουν βόλτα οι κανονικοί άνθρωποι (και αυτό δεν ισχύει μόνο για τον Μητσοτάκη). Γι’ αυτό πρέπει να έχουν δίπλα τους κάποιους που να ανοίγουν κάπου κάπου τη γυάλα, για να μπορούν να δουν πιο καθαρά.

Για παράδειγμα:

Να δει ο Μητσοτάκης ότι δεν είναι «καταστροφολογία» η συζήτηση για την ακρίβεια. Και για ορισμένα στρώματα του πληθυσμού η κατάσταση, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει ο ίδιος, είναι τραγική.

Να καταλάβει ότι, ενώ είναι σωστό αυτό που λέει, πως η ακρίβεια αντιμετωπίζεται με αύξηση των εισοδημάτων, οι αυξήσεις που δίνει η κυβέρνησή του (μερικά δεκάρικα το πολύ) έχουν ήδη εξανεμιστεί. Δεν το λένε οι «υπερβολές» των ελληνικών μέσων ενημέρωσης, όπως εκείνος νομίζει. Το λέει η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία, που κατατάσσει την Ελλάδα ένα σκαλί πάνω από τον ευρωπαϊκό πάτο.

Επαναλαμβάνουμε, η Eurostat το λέει. Ιδού:

Εξαρτάται, λοιπόν, με ποιους συνομιλεί για όλα αυτά ο πρωθυπουργός. Αν συνομιλεί με τον κ. Σκέρτσο, είναι φυσικό να πιστεύει ότι «ενισχύεται το εισόδημα». Αν συνομιλεί με την κυρία Κεραμέως, να πιστεύει ότι η Ελλάδα είναι παράδεισος για τους εργαζομένους, αφού έχουμε «ρεκόρ μείωσης της ανεργίας». Αλλά η πραγματικότητα λέει ότι οι μισές από τις προσλήψεις είναι «του πεντακοσάρικου».

Αν ο κ. Μητσοτάκης συνομιλεί με τους εκάστοτε υπουργούς Ανάπτυξης, που τον τραβολογάνε σε κάποιο σουπερμάρκετ συνοδεία καμερών, μπορεί να πιστέψει ότι τα «καλάθια» έχουν εξαφανίσει την ακρίβεια, αφού ο ίδιος προφανώς δεν έχει ιδέα πόσο έχουν φτάσει τα κρέατα, τα λαχανικά και φρούτα, τα γαλακτοκομικά κ.ο.κ.

Κι αν ο πρωθυπουργός δεν συνομιλεί μόνο με υπουργούς τους, αλλά και με φιλικούς του καλλιτέχνες, μπορεί να ακούει πράγματα-από κοινοτοπίες έως αμπελοφιλοσοφίες- που τον κάνουν να περνάει ευχάριστα την ώρα του.

Τις προάλλες συνομίλησε με τον ηθοποιό Γιάννη Μπέζο σε μια συζήτηση «περί ανέμων και υδάτων». Για την «ελληνική παράδοση» και τα «σπάνια χαρακτηριστικά των Ελλήνων», για «τη χρήση όπλων που συνηθίσαμε», για το δημογραφικό όπου «δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις- έχει δίκιο ο πρόεδρος».

Αυτά είπε ο ηθοποιός και τον άκουγε γοητευμένος ο πρωθυπουργός. Γιατί όχι; Η συζήτηση δεν είχε τίποτα το δύσκολο για τον πρωθυπουργό. Αφού δεν μίλησαν ούτε για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, που γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ούτε για τις υποθέσεις διαφθοράς που μας κατακλύζουν. Ούτε για τους νέους μας που θέλουν να φύγουν από τη χώρα, αφού με τις αμοιβές που παίρνουν ούτε σπίτι μπορούν να βρουν.

Τον ηθοποιό-πνευματικό άνθρωπο, ως συνομιλητή του πρωθυπουργού, δεν τον αγγίζουν αυτά. Άλλωστε, αρκείται στο «δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις-έχει δίκιο ο πρόεδρος».

Κρίμα που η εκδήλωση δεν έκλεισε με την απαγγελία της εμβληματικής φράσης του Περικλέους «φιλοκαλοῦμέν τε γάρ μετ’ εὐτελείας καί φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας» (Θουκυδίδου, Επιτάφιος).

Έτσι ώστε να τονιστεί το μεγαλείο (εκτός της αρχαίας) και της σύγχρονης Ελλάδας…