Ο πόλεμος και η διπλή παγίδα για τον Μητσοτάκη…

Ο πόλεμος των Τραμπ-Νετανιάχου εναντίον του Ιράν δεν εξελίσσεται όπως θα τον περίμεναν οι επιτιθέμενοι. Το καθεστώς των μουλάδων δεν κατέρρευσε, δεν έβαλαν στη θέση τους κάποιο άλλο(όπως, ας πούμε, στη Βενεζουέλα), η αναταραχή στην αγορά της ενέργειας τώρα αρχίζει και ήδη στο επιτελείο του Τραμπ υπάρχουν αντιδράσεις και οι ψηφοφόροι «τσινάνε» εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών.

Όλα αυτά θυμίζουν τον «ξεχασμένο» πόλεμο στην Ουκρανία, στον οποίο-υποτίθεται- ο Πούτιν θα είχε μια γρήγορη νίκη, αλλά η εξέλιξη δεν ήταν τέτοια. Μόνο που ο Πούτιν δεν έχει εσωτερική αντιπολίτευση ούτε απειλείται από τους ψηφοφόρους. Επιπλέον, ο πόλεμος στον κόλπο του ήρθε κουτί, καθώς θα γεμίσει τα ταμεία του με ρούβλια λόγω της εκτόξευσης των τιμών των καυσίμων.

Κι εμείς; Πώς πάνε τα εγχώρια πράγματα; Εκ πρώτης όψεως όλα «πάνε δεξιά» για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους δικούς του. Τόσο καλά που κάποιοι από αυτούς τού λένε «ευκαιρία, κάνε πρόωρες εκλογές, για να σαρώσεις». Κι εκείνος, λένε, ανθίσταται, γιατί είναι «θεσμικός».

Μόνο που τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Και το μόνο θα είναι θετικό και για τον Μητσοτάκη- και για τον κόσμο όλο, δηλαδή- είναι ο πόλεμος να τελειώσει όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Αλλιώς το κουβάρι, οικονομικό και εκλογικό, θα μπλέξει τόσο που δεν θα βρίσκει την άκρη του.

Πρώτον, με το που άρχισε ο πόλεμος και πήγαν οι φρεγάτες στην Κύπρο, οι δημοσκοπήσεις έδειξαν άνοδο των ποσοστών της ΝΔ, εξ ου και οι «πιέσεις» προς τον πρωθυπουργό να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία και να πάει σε γρήγορες εκλογές. Είναι το επιχείρημα της «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία», που αναμηρυκάζουν ανοήτως διάφοροι αναλυτές της πλάκας. Αλλά πώς μπορεί ο Μητσοτάκης να το κάνει αυτό αναλαμβάνοντας ένα τεράστιο ρίσκο; Ας πούμε ότι, ενώ ο πόλεμος συνεχίζεται, προκηρύσσει εκλογές τον Απρίλιο για να γίνουν τον Μάιο(ή τον Σεπτέμβριο για να γίνουν τον Οκτώβριο). Και τι θα συμβεί αν, μέσα στην προεκλογική περίοδο, ντρόουν ή πύραυλοι από το Ιράν ή τον Λίβανο ξεφύγουν από το «φράγμα» της «Μπελαρά»(όπως ξεφεύγουν από το , υποτίθεται αδιαπέραστο, φράγμα του Ισραήλ) και πέσουν στην Κύπρο ή κάπου στην Ελλάδα; Τί θα κάνει ο Μητσοτάκης; Θα τρέχει από τη μια να μαζεύει τα συντρίμμια και από την άλλη ψήφους; Γι’ αυτό η επιλογή των εκλογών εν μέσω πολέμου είναι αδιανόητη, ανεύθυνη και επικίνδυνη. Και, ευτυχώς, που ο Μητσοτάκης δεν(φαίνεται να) ακούει, μέχρι στιγμής, τους(όποιους) κουφιοκεφαλάκηδες τον συμβουλεύουν έτσι.

Δεύτερον, η παράταση του πολέμου για μήνες είναι εξίσου επικίνδυνη εξέλιξη. Για όλη τη Δύση, για την Ελλάδα και, φυσικά, για τους εκλογικούς σχεδιασμούς του Μητσοτάκη και των συν αυτώ. Διότι το ενεργειακό σοκ μπορεί να αποδειχθεί αξεπέραστο και το οικονομικό απρόβλεπτο. Ποιος ξέρει, για παράδειγμα, τι θα γίνει με τον τουρισμό, αν ο πόλεμος δεν σταματήσει μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού; Ήδη οι τιμές έχουν πάρει την ανηφόρα- όχι μόνο στο πετρέλαιο και στη βενζίνη, αλλά και σε είδη πρώτης ανάγκης- και οι απειλές «θα πατάξουμε την αισχροκέρδεια» είναι ικανές να τροφοδοτήσουν μόνο θερινές επιθεωρήσεις.

Ο Μητσοτάκης και οι (νουνεχείς) περί αυτόν καλά θα κάνουν να αφήσουν στην άκρη τα προπαγανδιστικά «στείλαμε φρεγάτες και αεροπλάνα στην Κύπρο» , «χρειαζόμαστε σταθερότητα» και «συσπείρωση γύρω από τη σημαία», γιατί αυτά μπορεί να αποδειχθούν έπεα πτερόεντα αν ο πόλεμος πάρει μεγάλη παράταση.

Γι’ αυτό το μόνο που τους μένει είναι να… προσευχηθούν, για να επικρατήσει το (παλαβό ναι, αλλά χρήσιμο τώρα) κίνημα MAGA στην Αμερική, να πείσει τον Τραμπ να πάψει να είναι αυτοκόλλητος με τον Μπίμπι, χασάπη του Ισραήλ, να πει «νικήσαμε» και να σταματήσει τον πόλεμο. Ώστε να αρχίσουν να συμμαζεύονται τα ασυμμάζευτα.

Μόνο αυτή η εξέλιξη μπορεί να βγάλει τον Μητσοτάκη και τους δικούς του-και τη χώρα εννοείται- από τη διπλή παγίδα που κινδυνεύουν να πιαστούν. Τα υπόλοιπα, περί «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία» και «εθνικής ανάτασης» θα πάνε περίπατο αν οι μουλάδες τα κάνουν λίμπα στα στενά του Ορμούζ και στις πετρελαιοπηγές των αραβικών χωρών.

Και όλοι μαζί θα πάμε κατά διαόλου…