Οι εκλογές του “σκάσε και μη μιλάς”

Ας μη δώσουμε σημασία στον χρόνο των εκλογών. Ούτως ή άλλως μιλάμε για ένα διάστημα μερικών μηνών. Και ας αδιαφορήσουμε για το κλίμα που θα επικρατεί. Πάντα οι εκλογές γίνονται σε συνθήκες πόλωσης με στοιχεία τοξικότητας.

Ομως το διακύβευμα έχει πάντα ενδιαφέρον. Για την κυβέρνηση θα είναι η σταθερότητα σε ταραγμένους καιρούς. Δεν έχει μείνει και κάτι άλλο για να πουλήσει στο εκλογικό κοινό. Πώς να μιλήσεις για μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμό όταν τα ρουσφέτια του ΟΠΕΚΕΠΕ σκάνε όπως τα ποπ κορν στην κατσαρόλα; Και πώς να προτάξεις τη θεσμική συγκρότηση του κράτους όταν μόνο η υπόθεση των υποκλοπών αρκεί για να βάλει ένα μεγάλο αστερίσκο ή να προκαλέσει χάχανα στο ακροατήριο; Συνεπώς η Νέα Δημοκρατία θα απευθυνθεί στην κοινωνία με ένα εξόχως κυνικό «μη μιλάτε γιατί δεν υπάρχει άλλος».

Υπάρχει άλλος; Ακόμα και να υπάρχει δεν φαίνεται να πείθει το δημοσκοπικό κοινό ότι μπορεί να φέρει πολιτική αλλαγή. Περιμένουμε, βέβαια, τον Τσίπρα, αλλά και αυτός δεν βάζει τη σανίδα του πάνω σε ένα μεγάλο κύμα. Αλλωστε και ο ίδιος, επιστρέφοντας στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις με Αριστερά και Βελουχιώτη, δείχνει να στοχεύει σε συγκεκριμένο κοινό που θα μείνει πολιτικά ανέστιο με την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Η αντιπολίτευση αυτή τη στιγμή δίνει στο ακροατήριο διέξοδο διαμαρτυρίας, αλλά όχι προοπτική διακυβέρνησης. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ, που διαθέτει προγραμματική πρόταση, δεν οδηγεί τη δημοσκοπική του βελόνα σε σημείο πολιτικής αλλαγής.

Συνεπώς, όταν στηθούν οι κάλπες, θα βρεθούμε μπροστά στην εξής συνθήκη: η κυβέρνηση θα ζητάει να κλείσουμε τα μάτια και η αντιπολίτευση να ανοίξουμε το στόμα για να φωνάξουμε. Αυτό είναι τόσο κυνικό και μίζερο που καθίσταται ασφυκτικό. Θα είναι μία εκλογική αναμέτρηση από την οποία θα απουσιάζει το οραματικό στοιχείο. Αν το εκφράσει η κυβέρνηση θα ακούγεται απατηλό, κάτι σαν εμπαιγμός. Και αν το εκφράσει η αντιπολίτευση, δεν θα είναι πειστικό.

Τι μας δείχνει αυτό; Οτι στη δημοκρατία υπάρχουν και αδιέξοδα, παρά το αντιθέτως λεγόμενο. Με ένα εκλογικό σώμα παγιδευμένο και μία κοινωνία σε παράλληλες κρίσεις -οικονομική, θεσμική και, κυρίως, εμπιστοσύνης. Πού θα μας βγάλει όλο αυτό; Σίγουρα όχι κάπου καλά. Και ενδεχομένως στο τέλος της κοπιαστικής και εξαντλητικής διαδρομής να στέκεται ένας χαρισματικός τύπος που θα πουλάει την οργή για ελπίδα και το ψέμα για αλήθεια. Ενας λύκος με προβιά προβάτου. Και θα τον ζητήσει η ίδια η κοινωνία για να τη βγάλει από το αδιέξοδο.