Οι παρακολουθούμενοι αποφασίζουν για τις ζωές μας. Ακόμα…

Ο Ταλ Ντίλιαν είναι ιδρυτής της εταιρίας Intellexa. H Intellexa εμπορεύεται το λογισμικό Predator με το οποίο διεξαγόταν μέρος των παρακολουθήσεων στο πλαίσιο του σκανδάλου των υποκλοπών.

Τι είπε ο επιχειρηματίας (στη εκπομπή του Μega, MEGA STORIES); Το μεταφέρουμε επί λέξει: “Λειτουργούμε αυστηρά σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανονισμούς εξαγωγών, παρέχοντας τεχνολογία μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου.Ουδέποτε έχουμε διεξάγει δραστηριότητες επιτήρησης. Ούτε έχουμε λειτουργική πρόσβαση μετά την παράδοση των συστημάτων.Η ευθύνη για τη νόμιμη χρήση αυτών των τεχνολογιών βαρύνει τις Αρχές που τις αποκτούν και τις λειτουργούν”.

“Μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου” είπε. Περίεργο, γιατί το κυβερνητικό αφήγημα ήθελε η υπόθεση των υποκλοπών να αφορά αποκλειστικά και μόνο ιδιώτες. Δηλαδή ο Νίκος παρακολούθησε τον Γιάννη και ο Γιάννης παρακολουθούσε τον Τάκη (τυχαία τα ονόματα).

Αν δεν κάνουμε όμως λάθος, οι κυβερνήσεις και οι υπηρεσίες επιβολής του νόμου δεν συνιστούν…ιδιώτες. Μιλάμε για το κράτος και το βαθύ πυρήνα του.

Και αν πιστέψουμε τον κ. Ντίλιαν (ο οποίος, νομικά, βρίσκεται σε μάλλον όχι πλεονεκτική θέση) η εταιρία του πούλησε το λογισμικό στην κυβέρνηση και στις υπηρεσίες επιβολή του νόμου. Ανήκουστο; Όχι βέβαια, έχει ειπωθεί και γραφτεί πολλάκις, αλλά η κυβέρνηση ήθελε να πείσει όλο τον κόσμο για το αντίθετο.

Το αφήγημα όμως πλέον δεν βγαίνει, είναι εξαιρετικά αδύνατο, μπορεί να πείσει μόνο χαχόλους και πρόθυμους. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει την κυβέρνηση να συνεχίζει να σφυρίζει αδιάφορα. Ο Παύλος Μαρινάκης, μετά τη δήλωση-χαστούκι του Ντίλιαν, είπε ότι η υπόθεση των υποκλοπών βρίσκεται στα χέρια της δικαιοσύνης. Κανένα, επί της ουσίας, σχόλιο. Τι να πει άλλωστε;

Έχουμε ισχυριστεί πολλές φορές ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι το σοβαρότερο στην ιστορία της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας γιατί ακριβώς αφορά το στενό πυρήνα των λειτουργιών του κράτους αλλά και θεμελιώδη δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών όπως αυτό στην ιδιωτικότητα.

Και είναι έτσι γιατί φορέας του σκανδάλου, αυτής της δυσώδους υπόθεσης, φαίνεται πως είναι η ελληνική πολιτεία, πάντα με τη βοήθεια της ΕΥΠ. Πως αλλιώς θα γινόταν εφικτό να παρακολουθηθούν οι μισοί Υπουργοί του υπουργικού συμβουλίου και ο αρχηγός του Στρατού;

Από τους Υπουργούς που παρακολουθήθηκαν, κανείς δεν είχε την ευθιξία να απευθυνθεί στη δικαιοσύνη για να μάθει λεπτομέρειες της υπόθεσης και κυρίως τους λόγους της παρακολούθησης. Αυτοί οι άνθρωποι, που δεν ανέλαβαν την ευθύνη να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και τους οικείους τους, συνεχίζουν να παίρνουν (σοβαρές) αποφάσεις για τις ζωές όλων των υπόλοιπων πολιτών.

Μα πως είναι δυνατόν αυτό; Πως είναι δυνατόν να μην αφυπνίζει συνειδήσεις, να μην προκαλεί ξεσηκωμό; Πως να δεχθεί κανείς ότι κυβερνάται από ανθρώπους που αν μην τι άλλο τους λείπει ο αυτοσεβασμός και το αίσθημα της αυτοπροστασίας; Και πως σε τελική ανάλυση να γίνει αποδεκτό ότι ο νόμος παραβιάζεται τόσο βάναυσα;

Ολες οι παραπάνω ερωτήσεις δυστυχώς δεν είναι ρητορικές. Οι πρόθυμοι και οι θύτες-θύματα θα βρουν λεκτικά σχήματα για να ξεφύγουν και να ψελλίσουν δικαιολογίες (όταν, σπανίως, βρίσκουν απέναντί τους δημοσιογράφους που έχουν τη διάθεση να ρωτήσουν) για να παρουσιάσουν το μαύρο ως άσπρο.

Η σοβαρότατη όμως ζημιά στους θεσμούς δεν καλύπτεται, ούτε “επισκευάζεται” με επικοινωνιακά μπαλώματα. Η πληγή είναι βαθιά, αιμορραγεί, με άγνωστη, μέχρι στιγμής, την τελική κατάληξη.

Και από την κυβέρνηση εξακολουθούν, απροκάλυπτα, να ρίχνουν την μπάλα στην εξέδρα, μ’ ένα θράσος απύθμενο, σχεδόν παροιμιώδες.

Αλαζονεία χωρίς τέλος, χωρίς σταματημό που πολλές φορές συνδυάζεται με φθηνό χιούμορ, ευφυολογήματα, εξυπνάδες και “εμπορικές” ατάκες για τα βραδινά δελτία ειδήσεων και τα social media.

Δυστυχώς, αυτό είναι το επίπεδο. Οι παρακολουθούμενοι να χαριετίζονται σε κοινή θέα και να προσποιούνται ότι δεν συμβαίνει τίποτα.

Μάς αξίζει κάτι καλύτερο απ’ αυτό το ζόφο…