ΠΑΣΟΚ: Ούτε δυο γαϊδουριών άχυρα, όχι κυβέρνηση…

Μάς χωρίζουν περίπου 12 με 13 μήνες από τις επόμενες βουλευτικές εκλογές και το συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κανείς αβίαστα παρακολουθώντας, στοιχειωδώς προσεκτικά, την πολιτική επικαιρότητα είναι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση αυτοκτονεί.

Αντί να συγκεντρώνει και να ομαδοποιεί τις δυνάμεις του, αντί να σφυροκοπά διαρκώς την κυβέρνηση αναδεικνύοντας την ίδια ώρα τις δικές του προτάσεις, το ΠΑΣΟΚ πυροβολά τα πόδια του ακόμα και στα πιο απλά ζητήματα.

Παράδειγμα: Η περιβόητη διεύρυνση, μόλις ένα 24ώρο μετά την ανακοίνωση της σχετικής επιτροπής, εξελίχθηκε σε φιάσκο ολκής. Ο Κορακάκης διέψευσε τη συμμετοχή του λέγοντας ότι είναι ΚΚΕ, ο Πατένταλης διέψευσε επίσης. Η ανακοίνωση του ονόματος του Πελεγρίνη δημιούργησε επιπλέον μουρμούρες.

Η ηγετική ομάδα του κόμματος δείχνει εκτός τόπου και χρόνου. Αυτή ήταν μία δουλειά απλή, piece of cake που θα έλεγαν οι Αμερικανοί. Και όμως δυο γαϊδουριών άχυρα δεν μπόρεσαν να τα χωρίσουν. Ονειρεύονται όμως να κερδίσουν τον Μητσοτάκη ανατρέποντας μία διαφορά που στις δημοσκοπήσεις μοιάζει να παγιώνεται στο 15%.

Είναι δυνατόν να έρθουν τα πάνω-κάτω από αυτόν τον κομματικό οργανισμό μέσα σε 12 μήνες (και ενώ σε στιγμές κρίσεις παραδοσιακά οι ψηφοφόροι, και στην Ελλάδα, συστρατεύονται γύρω από τη σημαία); Ρητορικό το ερώτημα. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί και το αποδεικνύει σε κάθε του βήμα. Πάει, έτσι, στράφι η πολύ αποδοτική (αλλά μεμονωμένη) κοινοβουλευτική παρουσία πολλών βουλευτών του και η δουλειά που παρήχθη σε υποθέσεις όπως αυτή των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Τούτη η αποτυχία δεν γίνεται να μην ακουμπήσει τον πρόεδρο του κόμματος. Επί ημερών Ανδρουλάκη, του πολιτικού δηλαδή με βάση την καταγγελία του oποίου ξετυλίχθηκε το σκάνδαλο του Predator, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει με κάρο κολλημένο στη λάσπη.

Η κυβέρνηση συνταράσσεται από συνεχή σκάνδαλα, πολλές φορές πελαγοδρομεί αλλά βλέπει τα ποσοστά της να μεγαλώνουν. Πλασάρεται, ελλείψει εναλλακτικής, ως η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί να διασφαλίσει τη σταθερότητα. Ποια σταθερότητα είναι άλλη συζήτηση. Αλλά αυτό είναι το αφήγημά της κόντρα σε μία αξιωματική αντιπολίτευση χωρίς αρχή και τέλος.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει ξεκάθαρα την ευθύνη. Τον πολιτικό χρόνο που χρειαζόταν τον πήρε και με το παραπάνω. Χρονική πίστωση του δόθηκε, αν μην τι άλλο. Το αποτέλεσμα όμως, προσώρας, είναι πολύ φτωχό, μίζερο, καχεκτικό. Το ΠΑΣΟΚ έχει το θεσμικό ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης απλά επειδή διαλύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα. Δεν έκανε κάτι για να τον κερδίσει απλώς κατέληξε στα χέρια του ως ώριμο (ή σάπιο) φρούτο.

Γίνεται έτσι σαφές ότι αυτό το κόμματα, με τη μορφή του που έχει τώρα πολύ δύσκολα θα εμπνεύσει τους προοδευτικούς πολίτες. Οι μετριοπαθείς κεντρώοι, που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να μείνουν στις τάξεις του, δεν έχουν λόγο να το κάνουν. Θα ψηφίσουν Μητσοτάκη, θα προτιμήσουν δηλαδή την πρωτότυπη επιλογή και όχι την απομίμηση.

Οι δε πιο ριζοσπάστες ψηφοφόροι μόνο με θαύμα θα προσεγγίσουν το ΠΑΣΟΚ σ’ αυτήν την εκλογική αναμέτρηση. Το κόμμα έχει πάψει προ πολλού να συγκινεί ανήσυχους πολίτες με ευαισθησίες για τα θέματα που τους απασχολούν. Το ΠΑΣΟΚ, κακά τα ψέματα, είναι κόμμα του κατεστημένου και τη ζημιά που του έκαναν η εφαρμογή των μνημονίων ουδέποτε την ξεπέρασε στην πραγματικότητα.

Είναι όμως μόνο το πρόσωπο του αρχηγού το πρόβλημα του Κινήματος; Πολύ φοβόμαστε ότι αυτή η ανάγνωση είναι πολύ βολική για τους δελφίνους του Ανδρουλάκη και κανέναν άλλο. Το πρόβλημα είναι σαφώς πιο σύνθετο, αφορά επιλογές που ο χώρος έχει κάνει τα τελευταία 15-20 χρόνια οι οποίες τον κατέταξαν στην κεντροδεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος. Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει δομικό αδιέξοδο που δεν έχει να κάνει μόνο με συγκεκριμένα πρόσωπα και την πράγματι αλλοπρόσαλλη πολιτική συμπεριφορά της ηγετικής ομάδας.

Υπό αυτά τα δεδομένα, η Νέα Δημοκρατία τρίβει τα χέρια της, πανηγυρίζοντας. Ο δρόμος για μία τρίτη σερί εκλογική επικράτηση είναι πιο ανοιχτός από ποτέ. Στις προηγούμενες δύο αναμετρήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αξιωματική αντιπολίτευση ήταν ένα εμπόδιο αξιοσέβαστο. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ μοιάζει όμως με τα εμπόδια που πηδούν τα άλογα στις πρώτες προσπάθειές τους στους αγώνες ιππασίας. Είναι χαμηλά, “σίγουρα” ακόμα και για έναν μέτριο αναβάτη. Το άλογο δεν ζορίζεται παρά ελάχιστα…