Πιο κοντά στον διάολο

Είναι αυτονόητο πως ο καθένας μας κρίνεται στον εκάστοτε στίβο που επιλέγει να εκτεθεί και να δοκιμαστεί, δεν είναι κάτι καινούργιο. Το είδαμε γραμμένο πολλές φορές τις τελευταίες μέρες, και από ανθρώπους που δεν το τήρησαν όμως σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις του πρόσφατου παρελθόντος όταν μηδένιζαν το καλλιτεχνικό έργο κάποιου με τον οποίο διαφωνούσαν μαζί του πολιτικά. Δεν βαριέσαι, η a la cart ευαισθησία είναι από τις παθογένειες της εποχής.

Οι άνθρωποι δεν είμαστε ένα, και δεν γίνεται να κρινόμαστε ως ένα. Έχουμε τις πολύ καλές και τις πολύ κακές μας στιγμές. Το έχω ξαναγράψει πως όταν ένας καλλιτέχνης φτιάχνει κάτι σπουδαίο, πιάνει το εννιαράκι ή το δεκαράκι του. Αλλά η ζωή του είναι γεμάτη και από τριαράκια και από τεσσαράκια. Το να πιάνεσαι από την φτηνή του στιγμή και να κονταίνεις το έργο του, μόνο στον εαυτό σου κάνεις κακό, μόνο τον εαυτό σου αδικείς, όχι εκείνον.

Αφορμή βέβαια η επίκαιρη τοποθέτηση πως η Μαρία Καρυστιανού θα κριθεί ως πολιτικός αν αποφασίσει να γίνει πολιτικός. Δεν παίρνω πίσω ούτε λέξη από εκείνο που είχα υποστηρίξει παλαιότερα πως η σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας οφείλει κάποια εκτενή αναφορά στο όνομά της. Περισσότερες σελίδες από ότι για τους περισσότερους πολιτικούς. Κατάφερε με προσωπικό πείσμα μία πρωτοφανή συσπείρωση για την ελληνική κοινωνία. Συσπείρωση γύρω από έννοιες όπως το Δίκαιο αλλά και για ακόμη πιο βαριές όπως η Κάθαρση.

Στα υπόλοιπά της είναι σαφές πως θα κριθεί «κατ΄ αποκοπήν».

Η αλήθεια είναι πως σου βγαίνει μία συναισθηματική αντίδραση να την υπερασπιστείς απέναντι σε όσους αποτυχημένους, εγκληματίες, πλιατσικολόγους, κυνικούς και αποδεδειγμένα ληστές δημοσίου χρήματος την πολεμάνε, αλλά δεν γίνεται να ετεροκαθορίζεσαι από τέτοια συναισθήματα στην πολιτική σου άποψη. Ο εχθρός του εχθρού σου δεν είναι a priori φίλος σου.

Η δήλωση για τις αμβλώσεις δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο συγκατάβασης στις όποιες προθέσεις της αν και για να γίνω ο δικηγόρος του Διαβόλου, όλοι έχουμε δικαίωμα σε ατυχείς δηλώσεις -ακόμη και τόσο επικίνδυνες- από ανθρώπους που δεν παίζουν στα δάχτυλα τις απαιτήσεις μίας συνέντευξης, μίας live δημόσιας τοποθέτησης. Οι άλλοι, προβάρουν ώρες στον καθρέφτη τους τα πιο χυδαία ψέματα και τα λένε με την άνεση που περνάει ο Τεντόγλου τα επτά μέτρα. Είναι επαγγελματίες και σκληρά προπονημένοι.

Δεν υπάρχουν άνθρωποι που αποκλείονται από τον δημόσιο διάλογο, που δεν έχουν δικαίωμα να παρεμβαίνουν. Απλά, οι παρεμβάσεις τους θα κριθούν σαν αυτόνομες, αυθύπαρκτες πράξεις και δεν θα τους δώσει ασυλία κάποιος άλλος τομέας στον οποίο μπορεί να είναι ικανοί. Αν ένας σπουδαίος συνθέτης υποστηρίξει πως πρέπει να απαγορευτούν οι αμβλώσεις, κανείς δεν πρέπει να πει «ναι αλλά γράφει ωραία τραγούδια». Αλλά ούτε και «σιγά τα τραγούδια που γράφει!»

Επίσης, επειδή γράφω τραγούδια δεν έχω περισσότερα δικαιώματα στην δημόσια άποψη από όσα ένας ενδοκρινολόγος ή ένας επιπλοποιός. Αλλά θα κριθεί η άποψη, όχι η δεξιότητα στη διάγνωση ή στο λουστράρισμα. Θα πιάσουμε πάλι το αλφάβητο της Δημοκρατίας;

Είναι πολύ στενάχωρο να αναγκάζεσαι να γράφεις τέτοιες κοινοτοπίες –όλο αυτό κείμενο είναι γεμάτο. Όσο στενάχωρο είναι να αναγκάζεσαι να γράφεις πως ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματός του όπως και της ερωτικής του επιλογής.

Η ανθρωπότητα κάνει πολύ μικρά βήματα μπροστά φτύνοντας το γάλα της μάνας της και πολύ μεγάλα πίσω, όπου αρκεί μία σπρωξιά να σε στείλει στον διάολο. Πώς τα έχουμε καταφέρει να είμαστε πιο κοντά στον διάολο εν έτη 2026 και να πρέπει να γράφουμε τέτοια κείμενα;