Πώς θα απεγκλωβιστεί η Αντιπολίτευση;

Έγραφα την περασμένη Τρίτη ότι μια σειρά ερευνών κοινής γνώμης (πολιτικές και κοινωνικές) δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για το πώς έχει διαμορφωθεί η δυναμική στην ελληνική κοινωνία: για το πραγματικό έλλειμμα εκπροσώπησης και για τις θηριώδεις ανισότητες που τελικά υπονομεύουν τη δημοκρατία.

«Η νεολαία αλλά και οι μη προνομιούχοι δεν χρειάζονται άλλους influencers ή ψηφιακά χτυπήματα στην πλάτη. Πρέπει να αποκτήσουν θεσμική εκπροσώπηση. Χρειάζονται κόμματα που θα τολμήσουν να μιλήσουν για την αναδιανομή όχι μόνο των εισοδημάτων και του πλούτου, αλλά και των ευκαιριών. Χρειαζόμαστε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο».

Ωραία όλα αυτά βέβαια, μόνο που ακούγονται και σαν έκθεση ιδεών. Γιατί για να καταφέρει κάποιος όλα τα παραπάνω πρέπει να κυβερνήσει και αυτή τη στιγμή, τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης βλέπουν την κυβέρνηση «με το κιάλι».

Το «Να είμαστε πρώτοι έστω και με μια ψήφο διαφορά», που στο ΠΑΣΟΚ δηλώνουν ως εκλογικό στόχο, προκαλεί γέλιο. Τίποτα δεν δείχνει ότι αυτό μπορεί να συμβεί. Γιατί το λένε λοιπόν; Κάθε φορά που κάνω την ερώτηση, μου απαντούν ότι πρόκειται για «στρατηγική επιλογή με σκοπό να δηλώσει έναν σαφή εκλογικό στόχο».

Ο στόχος που δηλώνεται μπορεί να είναι σαφής. Είναι όμως και ανέφικτος, οπότε τι καθόμαστε και το συζητάμε;

Το ΠΑΣΟΚ όμως κάνει και κάτι ακόμα χειρότερο. Στελέχη του υποστηρίζουν ότι πρέπει να δεσμευτεί από τώρα ότι δεν θα συγκυβερνήσει με τη Νέα Δημοκρατία. Γιατί να δεσμευτεί πριν ανοίξουν οι κάλπες;

Το ίδιο θα είναι αν την επομένη των εκλογών λείπουν πέντε βουλευτές από το πρώτο κόμμα για να σχηματίσει κυβέρνηση, με το να λείπουν 10 ή 15; Αυτά τα δύο τόσο διαφορετικά σενάρια θα αξιολογηθούν με τον ίδιο τρόπο; Ειλικρινά απορώ.

Και κάτι ακόμα: Αν στην κάλπη καταφέρεις να συγκεντρώσεις ένα 15%, σου πέφτουν άσχημα πέντε υπουργεία; Δηλαδή δεν κυβερνά ένα κόμμα που κατέχει πέντε υπουργεία;

Στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες δεν θέλουμε να ακούσουμε κι άλλα υψιπετή περί «Κοινωνικού Συμβολαίου». Θέλουμε να έχουμε κυβέρνηση, να της αναθέσουμε τη δουλειά και εμείς να ασχοληθούμε με τις ζωές μας.

Η Νέα Δημοκρατία ως αυτοδύναμη κυβέρνηση απέτυχε. Διέψευσε την ελπίδα ότι μπορούμε να διευρύνουμε τα κεκτημένα της Μεταπολίτευσης· διέψευσε, δηλαδή, την υπόσχεση που έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσωπικά.

Όμως η Νέα Δημοκρατία παραμένει σήμερα το μεγαλύτερο και καλύτερα οργανωμένο κόμμα, με τις βαθύτερες ρίζες στην κοινωνία, αυτό που εκφράζει το 20% των βολεμένων και των εύπορων. Και το βασικότερο: ξέρει πώς κερδίζονται οι εκλογές, ενώ ο αρχηγός της είναι δεινός στο πολιτικό παιχνίδι.

Η στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει το ΠΑΣΟΚ είναι απλούστατη και κωδικοποιείται εύκολα στο εξής μήνυμα: «Η αυτοδύναμη Νέα Δημοκρατία απέτυχε. Το ΠΑΣΟΚ θα αξιολογήσει το αποτέλεσμα των εκλογών και τότε, και μόνο τότε, θα αποφασίσει πώς θα προχωρήσει. Ο ελληνικός λαός όμως γνωρίζει καλά ότι το ΠΑΣΟΚ, στις κρίσιμες ώρες, δεν δίστασε να θυσιάσει το κομματικό συμφέρον, να θέσει σε κίνδυνο την ίδια του την ύπαρξη, γιατί προέκρινε το καλό της πατρίδας. Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ για να κάνει τη ζωή των Ελλήνων καλύτερη. Και θα το κάνει». Απλό και κυρίως πειστικό.

Και πώς μπορεί το ΠΑΣΟΚ να κάνει τη ζωή μας καλύτερη; Κάνοντας δύσκολη τη ζωή της Νέας Δημοκρατίας, με το να μην επιτρέψει επαναληπτικές εκλογές (και μάλιστα περισσότερες από μία) που θα της αυξήσουν τις πιθανότητες να κατακτήσει τελικά την αυτοδυναμία.

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να κάνει τη ζωή μας καλύτερη αδρανοποιώντας τα κραταιά, πελατειακά δίκτυα, καταλύοντας το κράτος των απευθείας αναθέσεων, επιβάλλοντας τις μεταρρυθμίσεις που θα δώσουν ένα τέλος στις περίφημες «χρόνιες παθογένειες».

Αυτά δεν είναι γενικές και αόριστες εξαγγελίες. Είναι πραγματικά, απτά αιτήματα του εκλογικού σώματος, όπως αποτυπώνονται στις έρευνες κοινής γνώμης.

Όσο για την Αριστερά; Θα πω μόνο τούτο: Πριν από ένα μήνα ο συνασπισμός κομμάτων «Ενωμένη Αραβική Λίστα» στο Ισραήλ ανακοίνωσε ότι στο εξής θα δέχεται ως μέλη του και Εβραίους ισραηλινούς πολίτες.

Είχε προηγηθεί η δημοσίευση δημοσκόπησης που έδειχνε ότι η δημοκρατική εκπαραθύρωση του Νετανιάχου προϋποθέτει μια ευρεία κυβέρνηση συνεργασίας και με τη συμμετοχή της «Αραβικής Λίστας».

Οπότε, για να άρουν τους παραδοσιακούς και βάσιμους δισταγμούς, Ισραηλινοί Άραβες που συμμετέχουν ισότιμα στα του κράτους από το 1949 δήλωσαν ότι δέχονται ως μέλη τους και Εβραίους, με το βλέμμα σε έναν μελλοντικό κυβερνητικό συνασπισμό με τα ισραηλινά κόμματα της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς.

Και η ερώτηση προς την ελληνική Κεντροαριστερά και Αριστερά είναι εύλογη: Αν «αυτοί εκεί κάτω», Εβραίοι και Άραβες, είναι πρόθυμοι να τα βρουν μεταξύ τους, πόσο δύσκολο είναι πλέον για «εσάς εδώ» να τα βρείτε μεταξύ σας; Είναι μεγαλύτερες και σοβαρότερες οι διαφορές σας;

Θα σοβαρευτούν ποτέ τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης; Αυτή είναι η ερώτηση που πρέπει να απαντήσουν, αντί να ταλανίζονται με ψευδο-στρατηγικούς γρίφους.