Πότε θα μας πει κάτι καινούργιο ο Τσίπρας;

Η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα κυκλοφόρησε στις 24 Νοεμβρίου 2025. Και ήταν το εκδοτικό γεγονός της χρονιάς. Τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ μας έδειχναν τις παλέτες, φορτωμένες με νέα αντίτυπα, ολόφρεσκα, βγαλμένα από την εκτυπωτική μηχανή που τάιζε το αδηφάγο κοινό.

Είχε προηγηθεί ένας διάστημα προδημοσιεύσεων, αλλά και διαρροής αποσπασμάτων με αναφορά σε συναρπαστικές λεπτομέρειες για τα γεγονότα και τα πρόσωπα που άφησαν το αποτύπωμα τους στην πρωθυπουργία Τσίπρα. Η αδημονία για το βιβλίο και ο επικοινωνιακός αχός που σήκωσε η παρουσίαση του, δημιούργησαν ρεύμα αέρα που φούσκωσε τα πανιά του Τσίπρα στο ταξίδι προς τη νέα πολιτική του περιπέτεια. Έγινε και το συμβούλιο σοφών που, υποτίθεται, επεξεργάζεται την προγραμματική πλατφόρμα του εγχειρήματος.

Δεν έχουν περάσει ούτε δύο μήνες από τότε. Και ο Τσίπρας με την «Ιθάκη» του σήμερα ακούγονται σαν σουξέ που έχει παίξει τόσο πολύ στο ραδιόφωνο, ώστε σε κάνει να αλλάζεις σταθμό από τις πρώτες νότες. Overdose. Και κόπωση. Για να το πω απλά, βαρέθηκε ο κόσμος να ακούει για τον Τσίπρα. Δεν νομίζω ότι βαριέται να ακούει τον Τσίπρα. Απλώς και αυτός δεν μας λέει και κάτι καινούργιο.

Παρακολούθησα την ομιλία του στη Θεσσαλονίκη. Το εύκολο κομμάτι της ήταν η κριτική προς την κυβέρνηση. Είπε τα αυτονόητα χωρίς να αδικήσει την αλήθεια. Έδειξε τα προφανή, αυτά που όλοι βλέπουμε και συζητάμε. Όμως κανένας δεν πάει να ακούσει τον Τσίπρα για να του πει κάτι που ήδη γνωρίζει περί επιτελικού κράτους, διαφάνειας και θεσμικής καχεξίας. Στον Τσίπρα πας για να μάθεις τη συνέχεια. Αλλά δεν ακούς τίποτα ξεκάθαρο, να το πάρεις μαζί σου, να το πας σπίτι για να το μάθουν και οι υπόλοιποι.

Εντάξει, επιβεβαίωσε ότι εργάζεται για τη δημιουργία κόμματος και την ανασύσταση της δημοκρατικής παράταξης. Με σχέδιο και μεθοδικότητα. Πέραν αυτών δεν λέει τίποτα άλλο πέρα από τα γνωστά για το λαό που θα πάρει την τύχη στα χέρια του, θα στηρίξει την πολιτική αλλαγή και την προοδευτική διακυβέρνηση σε μία νέα Μεταπολίτευση. Πολύ ωραία. Μόνο που τα ίδια έλεγε και ο Γιώργος Παπανδρέου πριν καμιά εικοσαριά χρόνια. Ο Τσίπρας υστερεί στο δια ταύτα. Πότε; Πώς; Με ποιους;

Όταν είσαι πρώην πρωθυπουργός και καταθέτεις πολιτική πρόταση, δεν αρκεί να στήσεις ένα προσωποπαγές κόμμα και να βγεις στην πολιτική πιάτσα. Αυτό είναι για την Καρυστιανού και τη Ζωή. Υποτίθεται ότι ο Τσίπρας είναι τώρα χωμένος στο πολιτικό του εργαστήριο και μαζί με τους σοφούς που πήρε στο Ινστιτούτο ετοιμάζει μία σύγχρονη προγραμματική πρόταση. Και μετά; Μετά αρχίζουν τα ερωτήματα που βαραίνουν όσο περνά ο χρόνος. Με ποιους θα το κάνει το κόμμα; Ποιοι θα είναι οι άνθρωποι που θα βγουν μπροστά; Θα είναι πρόσωπα δοκιμασμένα από την προηγούμενη διακυβέρνηση ή νέα ονόματα; Και αν είναι νέα, από πού προκύπτουν και γιατί να τους εμπιστευθεί κανείς;

Ακόμη πιο κρίσιμο είναι το «πώς». Πώς στήνεται ένα κόμμα από την αρχή χωρίς να μοιάζει με ανακύκλωση παλιών ρόλων και παλιών αντανακλαστικών; Αυτά δεν είναι τεχνικές λεπτομέρειες, είναι η πολιτική ουσία. Ο Τσίπρας αφήνει να εννοηθεί ότι όλα αυτά επεξεργάζονται κάπου, σε κάποιο εργαστήριο, από σοφούς. Αλλά η πολιτική δεν αντέχει τα αποσιωπητικά. Όταν δεν λες με ποιους και πώς, ο καθένας συμπληρώνει μόνος του τα κενά. Και συνήθως τα συμπληρώνει με αυτά που γνωρίζει από το παρελθόν. O Τσίπρας έχει και μία πειστική δικαιολογία για όλα αυτά. Περιμένει να περάσει ο τυφώνας Καρυστιανού. Όμως μέχρι να συμβεί αυτό, ο Τσίπρας ενδέχεται να θυμίζει ποδοσφαιριστή που σηκώνεται για αλλαγή, τρέχει πάνω-κάτω, αλλά τελικά δεν μπαίνει στο παιχνίδι.