Οι 5 υπερβολικά αισιόδοξες παραδοχές της Κυβέρνησης

Οι 5 υπερβολικά αισιόδοξες παραδοχές της Κυβέρνησης

Το χρήμα έρχεται, θα είναι πολύ και ζεστό. Οι τράπεζες ανοίγουν, ο παράδεισος μας περιμένει και διάφορες άλλες ιστορίες από το ημερολόγιο των Μάγιας

“Στα χαρτιά” τα κυβερνητικά στελέχη ασπάζονται το δόγμα “σεμνά και ταπεινά” Η καρδούλα τους όμως ξέρει πως κρατιούνται και δεν πανηγυρίζουν αλαλάζοντας για τις επιτυχίες. Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι “δεν πανηγυρίζουμε”, τις τελευταίες ημέρες έχουμε ακούσει την περιγραφή μιας κοσμογονίας που ακολουθεί την καθυστερημένη ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Η τέχνη της εικονικής πραγματικότητας απαιτεί πρωτίστως να την πιστέψουν οι “απόστολοί της”. Αυτό και κάνουν.

Η βασική παραδοχή που κάνουν είναι ότι η αξιολόγηση που μόλις (και μετά βίας) έκλεισε, ήταν ο τελευταίος σκόπελος πριν τον παράδεισο. Στο λάθος αυτό συμπέρασμα οδηγούνται καθώς η εσκεμμένη καθυστέρηση στην ολοκλήρωσή της (όπως δήλωσε άλλωστε ο Σόιμπλε χωρίς να λάβει ποτέ απάντηση), είχε δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες, οι οποίες όντως ήρθησαν μετά την απόφαση του τελευταίου  eurogroup. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται μια ανέφελη πορεία από δω και στο εξής. Κανονικά η Κυβέρνηση έχει να κλείσει τέσσερις ακόμη αξιολογήσεις (ανα τρίμηνο) όπως και να κάνει τη “σούμα” στο τέλος.

Δεδομένου ότι χρειάστηκε 16 μήνες για να ολοκληρώσει την τελευταία αξιολόγηση οι 14 μήνες για (ουσιαστικά) 5 αξιολογήσεις δεν μοιάζουν άπλετος χρόνος. Κάθε καθυστέρηση θα επαναφέρει τις μνήμες αλλά και το κλίμα αβεβαιότητας. Οι πληροφορίες που έρχονται κατά ριπάς από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι κάθε επόμενη αξιολόγηση θα είναι και πιο δυσβάσταχτη για την Κυβέρνηση που δεν διστάζει να λάβει μέτρα αλλά έχει αλλεργία στις μεταρρυθμίσεις. Αυτό ζητούν πλέον οι Ευρωπαίοι, να μεταρρυθμίσει η χώρα τη λειτουργία της. Το καλοκαίρι του 2018, θα πρέπει να κλείσουν άρον-άρον όσα θέματα κρύβαμε κάτω από το χαλί στα 7 χρόνια μνημονίων για να γλιτώσουν οι κυβερνώντες το πολιτικό κόστος.

Η δεύτερη παραδοχή είναι ότι ο δρόμος προς τις αγορές είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα καθώς οι ευρωπαίοι θα φροντίσουν να τον διασφαλίσουν. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι θα δημιουργηθεί “ένα αποθεματικό για κάθε ενδεχόμενο”, όπως δήλωσε χθες στους υπουργούς του ο κος Τσίπρας. Το αποθεματικό αυτό στη θεωρία θα μπορούσε να “απορροφήσει” κάθε κραδασμό αν τα ελληνικά ομόλογα υποστούν πιέσεις. Στην πράξη τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Αν οι καιροσκόποι των αγορών “μυριστούν” χρήμα” θα πιέζουν όλο και περισσότερο, μέχρι να ροκανίσουν το αποθεματικό. Τα νταούλια θα παιανίζουν. Η εμπιστοσύνη των επενδυτών δεν αποκαθίσταται με κρατικές αποφάσεις. Οι μόνοι “επενδυτές” που υποχρεώθηκαν να αγοράσουν τόνους δημόσιου χρέους ήταν οι ελληνικές τράπεζες με καταστροφικά αποτελέσματα.

Το επιχείρημα ότι τα spreads αποκλιμακώθηκαν είναι μεν σωστό αλλά ένας τίμιος παρατηρητής θα διαπιστώσει ότι βρισκόμαστε στα επίπεδα του Δεκεμβρίου του 2014 όταν η συναίνεση εξαντλήθηκε σε μικροπολιτικό παιχνίδι με φόντο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Οι 5 υπερβολικά αισιόδοξες παραδοχές της Κυβέρνησης

Πηγή διαγράμματος: Investing.com

Η τρίτη παραδοχή αφορά στην έλευση των επενδυτών και τη συνακόλουθη ανάπτυξη ακριβώς εξ’ αιτίας της προηγούμενης παραδοχής ότι ήρθη η αβεβαιότητα. Είναι όντως αληθές ότι διάφοροι επενδυτές εξετάζουν την περίπτωση Ελλάδα κυρίως για τρεις λόγους. Πρώτον διότι οι επενδύσεις σε άλλες περιοχές του πλανήτη έχουν αρνητικές αποδόσεις. Στη χώρα μας, οι αποδόσεις είναι καλύτερες αλλά εμπεριέχουν μεγαλύτερο ρίσκο. Δεύτερον διότι οι αποτιμήσεις είναι πλέον εξαιρετικά χαμηλές. μόλις προχθές διαπιστώσαμε ότι ένας trader θα μπορούσε να αγοράσει τη ΔΕΗ με λιγότερο από μισό δις. ευρώ. Τρίτον διότι το εργασιακό κόστος είναι εξαιρετικά χαμηλό και οι εργασιακές σχέσεις εξαιρετικά ευέλικτες. Επιπλέον, υπάρχει πολύ και καταρτισμένο εργατικό δυναμικό.

Από την άλλη πλευρά και παρά τις παραινέσεις του Πρωθυπουργού, Υπουργοί και στελέχη βάζουν συνεχώς αναχώματα για οποιαδήποτε επένδυση και επιπλέον η εμπειρία όσων ήδη έχουν βάλει τα χρήματά τους στη χώρα είναι δραματική. Πέραν της παλαβής φορολογίας και της γραφειοκρατίας, η ασυδοσία των υπουργών που δεν σέβονται ούτε τις δικαστικές αποφάσεις δεν αποτελεί κίνητρο για κάποιον να έρθει στην Ελλάδα, όσο δελεαστική και αν του φαίνεται η επένδυση.

Σε αυτό θα βοηθούσε πιθανώς και η τέταρτη παραδοχή που αφορά στην άρση των κεφαλαιακών περιορισμών. Χθες στο συνέδριο της Πανελλήνιας ένωσης Εξαγωγές, δια στόματος κου. Τζανακόπουλου ενημερωθήκαμε ότι σύντομα θα αρθούν τα capital controls. Ακόμη και αν ξεχάσουμε πόσες φορές μας έταξαν τα κυβερνητικά στελέχη ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο στο παρελθόν, είναι αδύνατον να ξεχάσουμε την πραγματικότητα.

Όντως τα capital controls  επεβλήθησαν με διοικητική απόφαση και με μια τέτοια θα αρθούν. Με την κατάσταση που επικρατεί όμως στην αγορά, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα μείνει έστω και σεντς στα ταμεία των τραπεζών. Το πιο πιθανό είναι να χαλαρώσουν λίγο για να διευκολυνθούν οι επιχειρήσεις και αργότερα, αν όντως αποκατασταθεί το κλίμα εμπιστοσύνης που διέλυσε η πρώτη φορά αριστερά καθυβρίζοντας τις “μπατιροτράπεζες” ίσως μπορούμε να το συζητήσουμε.

Η βασικότερη ωστόσο παραδοχή (η οποία περικλείει όλες όσες προαναφέρθηκαν) είναι ότι η συμφωνία που επετεύχθη είναι -τεχνικά- εξαιρετικά επιτυχής. Όχι μόνο διότι η κυβέρνηση πήρε ότι ήθελε (όπως τόνισαν τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος) αλλά κυρίως διότι προδιαγράφει με συγκεκριμένα νούμερα την μελλοντική πορεία της χώρας. Την άποψη αυτή δεν την ασπάζονται διάφοροι διεθνείς παράγοντες με τελευταία τη σοκαριστική έκθεση του ινστιτούτου Πατερσον που κάνει λόγο για δημοσιονομικό ζουρλομανδύα. Προηγήθηκαν διάφορα media διεθνούς κύρους όπως το Bloomberg και οι Financial Times, τα οποία έκριναν ότι η συμφωνία απλώς “κλοτσάει το τενεκεδάκι παρακάτω”. Υπονοώντας ότι τα προβλήματα δεν λύθηκαν αλλά θα τα βρούμε σύντομα μπροστά μας.

Δεν είναι δα και δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι μια οικονομία με υπερφορολόγηση και υποχρέωση για υψηλά πλεονάσματα δεν μπορεί να αναπτυχθεί. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός τα έλεγε ακόμη και πέρυσι στο συνέδριο του Economist. Τότε αναρωτήθηκε (ορθά) πως «είναι αδύνατον να πιάσουμε πλεόνασμα 3,5% μετά το 2018; Ακόμη χειρότερα, είναι για γέλια η συμφωνία για διαρκή πλεονάσματα μέχρι το 2060. Ούτε το ημερολόγιο των Μάγιας δεν κάνει τόσο μακροπρόθεσμες προβλέψεις.

Η αισιοδοξία είναι αρετή. Μόνον όμως αν συνοδεύεται από ρεαλιστικές προσεγγίσεις. Ειδάλλως είναι απλώς προσπάθεια “δημιουργίας κλίματος” ή στην χειρότερη περίπτωση ανικανότητα να δει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει. Ο χρόνος θα δείξει και μάλιστα σύντομα…

Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA ( @SZacharos).

SHARE:

24Media Network